All Chapters of ครัววิเศษของม่ามี๊ลูกสอง: Chapter 121 - Chapter 130

"แล้วข้าจะทำอย่างไรจึงจะเก็บทองพวกนี้ซ่อนไว้อย่างดีที่สุด" ซูหว่านถามเสียงใส ขณะพยายามตั้งสมาธิคิดถึงวิธีการที่ดีที่สุดในการรักษาทองคำที่เพิ่งค้นพบนี้ระบบ: "ไม่ใช่ปัญหาของระบบขอรับ เรามีการจัดเก็บเงินตราและทองคำที่ปลอดภัยพอๆ กับธนาคารโลกเลยครับ."ซูหว่านอ้าปากด้วยความตกตะลึงซูหว่านยิ้มออกมาอย่างมั่นใจเมื่อได้ยินคำตอบจากระบบ การที่ระบบสามารถเก็บทองคำทั้งหมดนี้ได้อย่างปลอดภัย ทำให้ซูหว่านรู้สึกถึงความสะดวกสบายและมั่นคงในชีวิตมากยิ่งขึ้น มันฟังดูดีเกินไปสำหรับสิ่งที่เธอคาดหวังไว้"ดีจัง..ระบบเก็บไว้ได้อย่างนั้นหรือ" ซูหว่านพูดกับตัวเองก่อนจะหันมองไปทางทองคำเหล่านั้น "แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย เก็บๆๆ เก็บเลย ระบบ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าโดยเฉพาะยัยป้าข้างบ้านคนนั้น""ระบบยิ้ม ขอรับ กระผมจะทำการเก็บทองเหล่านี้และนับจำนวนมากให้ท่านผู้ใช้เรียบร้อย และพร้อมกันนี้เรามีดอกเบี้ยสำหรับการฝากทอง ห้าพันชั่งดอกเบี้ยหนึ่งชั่งให้ทันทีขอรับ."ซูหว่านยิ้มกว้างด้วยความพอใจและพยักหน้ารัวๆ"ดีมาก ดีที่สุดดอกเบี้ยสูงนะนั่น" ซูหว่านพูดเสียงสูง พร้อมกับเก็บทองในมือไปที่ชั้นเก็บของที่เรียบร้อยแล้วจากระบบ "เฮ้อ ต่อไปต้

ท่านจ้าวบ้านหวงเซียวหยูที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะหันมาพูดเสียงดังพร้อมอมยิ้มอย่างรู้ทัน "เซิ่นเหยี่ยน ต่อไปคงต้องวุ่นวายกันใหญ่สินะ มีคนคอยเอาใจถึงสองคน แต่ฮูหยินเจ้าคงจะชอบสินะ จะได้ไม่เหงา" คำพูดของท่านจ้าวบ้านเต็มไปด้วยการหยอกเย่า แต่ก็ยากที่จะบอกว่าหมายถึงอะไรจริงๆ เซิ่นเหยี่ยนที่ยิ้มไม่ออกนั่งนิ่งเซิ่นเหยี่ยนถอนหายใจเบาๆ เหมือนจะไม่ค่อยรู้สึกสนุกกับสถานการณ์นี้ ฮูหยินซือจูยิ้มหวานและกล่าวเสริมขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน "เซิ่นเหยี่ยน อีกไม่นานก็คงจะแต่งกับฉายหยา ส่วนหยางลู่ก็แวะมาเป็นเพื่อนคุยกับข้าเหมือนเดิมเอาจริงๆ บ้านเราเงียบเหงามานานไม่มีลูกสาวเหมือนบ้านอื่นทั้งฉายหยาและหยางลู่หากเข้ามาที่บ้านหวงก็จะดีไม่น้อย" นางพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความสบายใจ แต่ในใจกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งหยางลู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มบางๆ แม้จะเห็นผ่านสายตาว่าฉายหยาไม่ได้รับการยอมรับจากเซิ่นเหยี่ยนมากนัก เช่นนั้นหยางลู่ก็จะสามารถแมรกตรงกลางได้ไม่ยากนางพูดขึ้นมาเสียงเบา "หยางลู่รู้ดีเจ้าค่ะว่าหยางลู่จะต้องคอยทำให้ท่านแม่คลายเหงาหยางลู่รู้สึกว่าท่านแม่เหมือยมารดาของหยางลู่ที่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว หยางลู่เองตอ

สองวันที่ผ่านมา เซิ่นเหยี่ยนได้ยินข่าวเกี่ยวกับซูหว่านที่กำลังยุ่งเกี่ยวกับการต่อเติมบ้านใหม่ และฟงหงเหยินก็เป็นผู้ดูแลงานทั้งหมดแทนซูหว่าน เขาได้ยินมาว่าฟงหงเหยินเข้ามาช่วยเหลือทุกเรื่อง ตั้งแต่การออกแบบบ้านจนถึงการจัดการวัสดุ และซูหว่านเองก็ยุ่งจนไม่อาจมีเวลาพักผ่อน เขานึกถึงซูหว่านทุกครั้งที่ได้ยินข่าวนี้ ความรู้สึกผิดในใจไม่ยอมหายไปแต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ดีที่ไม่ได้ช่วยอะไรอย่างทมี่เคยทำมือของเซิ่นเหยี่ยนยื่นออกไปแล้วจับขอบรั้วไม้ของบ้านซูหว่าน ในหัวเต็มไปด้วยภาพของซูหว่านที่ทำอาหาร และภาพของบ้านที่พยายามทำให้สมบูรณ์แบบ เหมือนเขายืนอยู่ในโลกที่แปลกไปจากเดิม ทั้งที่เคยรู้จักกันดี“ข้าขอโทษที่ไม่อาจเป็นเซิ่นเหยี่ยนที่…สามารถพูดคุยกับเจ้าได้เหมือนแต่ก่อน…ไม่อาจคิดถึงเจ้าได้เหมือนแต่ก่อน…” เสียงของเขาดังก้องในหัว แม้ว่าจะไม่มีใครได้ยิน แต่เขารู้สึกเหมือนเสียงนั้นสะท้อนกลับมาที่ตัวเขาเอง เขาพูดประโยคนี้ออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย ไม่เพียงแค่เพราะความหนาวเหน็บในอากาศ แต่ยังเป็นความรู้สึกผิดที่ไม่อาจทำให้ตัวเองเข้าไปใกล้ซูหว่านได้อีก“เราจะมีโอกาสได้พบกันอีกไหม เจ้าจะเกลียดข้าไหม”เมื

เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึง ร้านหวงฝูเหอเต็มไปด้วยความเงียบสงบและกลิ่นหอมของชาและอาหารที่อบอวลในอากาศ เสิ่นเหยี่ยนก้าวเดินมั่นคงข้างๆ เซิ้งเจี๋ยที่คอยตามเขาไปในห้องรับแขกด้านใน ซูหว่านนั่งหันหลังให้กับประตู กำลังสนทนากับฮูหยินหวงด้วยท่าทางที่เป็นกันเอง รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านทำให้ฮูหยินหวงรู้สึกดีและผ่อนคลายบทสนทนาทั่วๆ ไปแต่น่าสนใจ ใบหน้ายิ้มแย้มและท่าทางที่คุยอย่างสนุกสนานทำให้บรรยากาศในห้องนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น ความอัธยาศัยดีของซูหว่านทำให้ฮูหยินหวงประทับใจไม่น้อยแต่เมื่อเสิ่นเหยี่ยนก้าวเข้ามาในห้องและเห็นแผ่นหลังของซูหว่าน ความรู้สึกหนึ่งที่เขาคิดว่าคงจะหายไปแล้วกลับโหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง ใจของเขาหยุดเต้นชั่วขณะ รู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน เมื่อเห็นแผ่นหลังที่เขาคุ้นเคยเหลือเกิน ทั้งหมดนั้นพามาให้เขานึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา และทุกความรู้สึกที่เคยปะทุขึ้นในหัวใจในอดีต มันกลับมาท่วมท้นในตอนนี้ เขายืนนิ่งอยู่นาน ก่อนที่หัวใจจะกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง"เซิ่นเหยี่ยนมาพอดี นี่แม่นางกง ลูกค้าคนสำคัญของเรา" ฮูหยินหวงหันมายิ้มและแนะนำเสียงดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน ความเป็นกันเองของฮูหยินห

หยางลู่ยกถาดชาเข้ามาด้วยท่าทางเย็นชาพยายามทำให้ตัวเองดูน่าเคารพ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความไม่พอใจที่เก็บซ่อนอยู่ลึกๆ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะที่เซิ่นเหยี่ยนและซูหว่านนั่งคุยกันอย่างออกรส และหยางลู่ก็มองเห็นว่าทั้งคู่ไม่ได้ใส่ใจหยางลู่แม้แต่น้อยราวกับเป็นอากาศธาตุในขณะที่หยางลู่วางถาดชาอย่างประณีตลงบนโต๊ะ หยางลู่พยายามกดความรู้สึกเจ็บแสบในอก กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงคนที่ถูกมองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง“เซิ่นเหยี่ยนคะ” หยางลู่เอ่ยเสียงเรียบๆ“ข้าขอโทษที่มารบกวนแต่ท่านแม่ให้ข้านำชามาให้ทั้งสอง”แต่เซิ่นเหยี่ยนและซูหว่านก็ยังคงคุยกันอย่างออกรส ไม่หันมามองหรือแม้แต่หยุดการสนทนาแม้แต่ครึ่งวินาทีซูหว่านหัวเราะเบาๆ แล้วพูดอะไรบางอย่างกับเซิ่นเหยี่ยนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ขณะที่เขายิ้มกลับให้อย่างอ่อนโยน หยางลู่มองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดที่ข่มเอาไว้ในใจ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้เมื่อเห็นเซิ่นเหยี่ยนยิ้มให้ซูหว่าน“ตามนั้น ข้าจะไปที่โรงเตี๊ยมในวันถัดไปเพื่อประเมินว่าต้องใช้ผ้าชนิดไหนเจำนวนเท่าไหร่ด้วยตัวเอง”“ขอบคุณมากๆ เลยค่ะคุณชาย”หยางลู่