All Chapters of บ่วงรักทานตะวัน: Chapter 21 - Chapter 30

ในเมื่อเขาบอกว่ารักเธอและเธอก็รักเขาอยู่เต็มหัวใจ อีกทั้งบุญคุณล้นพ้นที่เขาเก็บเธอมาชุบเลี้ยงให้ความรักให้การศึกษา เธออยากตอบแทนเขาด้วยความรักทั้งหมดที่มี เธอผิดหรือไม่ที่ตามใจเขาอย่างนี้ ภูมิขับรถเข้าโรงจอดข้างตัวบ้านก่อนจะรีบลงจากรถวิ่งอ้อมมาเปิดประตู ค้อมตัวลงมายิ้มให้ดวงตาเปล่งประกายสุกใสทานตะวันสบตาอาหนุ่มแวบหนึ่งก็กำมือแน่นเหนือตัก มือเธอเย็นเฉียบทั้งที่อากาศภายนอกร้อนอบอ้าว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังแล่นเข้ามาตีกันจนสับสนในสมองดวงหน้าอวบอิ่มของภาคินีลอยมาในความคิด หากเรื่องระหว่างเธอกับเขาเกิดขึ้นไปแล้วจะรับได้ไหม จะว่าเธอกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาหรือไม่แค่คิดทานตะวันก็...“อาภูมิคะ ตะวันว่า...”“ลงมาเถอะ...”“แต่ตะวันกลัว”“กลัวทำไมล่ะตะวัน”“ไม่รู้ค่ะ ตะวันว่าเรา...”“มาเถอะ อาเหนื่อยเต็มทีแล้วอยากพัก”เขาพูดน้ำเสียงปกติแต่ทว่าทานตะวันกลับเปล่งเสียงเป็นคำพูดไม่ออก ใจหนึ่งก็หวั่นไหวเพราะแววตาวิบวับของภูมิทำให้เธอรู้สึกลังเลขึ้นมา มันมีแววหยอกเย้า กระหาย ท้าทาย ที่แน่ๆ แววตาอาหนุ่มแปลกไปไม่เหมือนเดิมและมันทำให้เธอกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“ตะ... ตะวันว่า เราไม่...”“อย่าบอกน

“แต่ถ้าผ่านคืนนี้อาภูมิอาจเสียใจนะคะ” ทานตะวันเตือนสติทั้งที่ใจเตลิดเธอพร้อม...พร้อมเป็นของเขา...ชายที่เธอเทิดทูนบูชา เคารพรักยิ่งชีวิต...“อายอม อารับผิดชอบตะวันได้ทั้งชีวิต”อาหนุ่มยิ้มอ่อนปลอบหลานสาวนอกไส้ มือยังคงเค้นคลึงเต้างามอวบอิ่มเบาๆ ปทุมถันตั้งชูชันรับสัมผัสจนทนไม่ไหวก้มตัวลงไปจูบเหนือเนินอกก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงไปครอบครองยอดถันสีชมพูสู้มือเขา ลิ้นอุ่นขบเม้นดูดดุนสลับกันด้วยแรงพิศวาสต้านไม่อยู่อืมมมมม...เนื้อหอมหวานซ่านใจสมกับที่รอคอยมานาน...ริมฝีปากอาหนุ่มยังคงวุ่นวายกับปทุมถันยั่วยวน มือข้างหนึ่งคลึงเคล้นเต้าอวบเร่งเร้าแรงปรารถนาเด็กสาว อีกมือเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ จนแตะขอบแพนตี้ตัวจิ๋วที่ลดอยู่เหนือหน้าขา ภูมิไม่รอช้าสอดนิ้วลงไปลูบไล้สะโพกนุ่มมือไร้ส่วนเกินดึงขอบแพนตี้ลงทีละข้างจนลงไปกองอยู่กับพื้นในที่สุด“ไปที่เตียงกันดีกว่า”“คะ...” ทานตะวันครางประท้วงเบาๆ ในลำคอเธอรู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งลังเลและสับสนยิ่งเห็นสายตาหื่นกระหายราวกับจะปลดเปลื้องเธอทุกซอกทุกมุมด้วยแล้ว ทานตะวันยิ่งหวาดหวั่น แต่สมองขาวโพลนไร้การควบคุมเพริดพรายราวกับลอยอยู่ในอากาศท้าให้เธออยากรู้ถึงแม้

ทานตะวันหน้าเหยเก รู้สึกถึงความเจ็บชำแรกผ่านกายสาวมาได้นิดเดียวเธอกระเถิบตัวหนีจนติดหัวเตียงรับรู้ได้ว่าเธอถอยมาสุดทางไม่มีโอกาสหวนกลับ ได้แต่ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทั้งที่อาวุธของอาหนุ่มยังเข้าไปไม่ได้สักกี่มากน้อย“เจ็บ! เจ็บค่ะ พอแล้ว ไม่เอาแล้ว!!!”“นี่แค่นิดเดียวเท่านั้นแล้วตะวันจะมีความสุข... นะคะ”“มันเจ็บจะสุขได้ยังไง” เธอประท้วงคร่ำครวญส่ายหน้าไปมา เหงื่อแตกพลั่กราวอยู่ในห้องอบร้อนทั้งที่อุณหภูมิภายในห้องเย็นเฉียบ“ใจเย็นๆ แค่ปล่อยใจไปกับอานะ” ภูมิบอกเสียงสั่นเครือเพราะความต้องการพุ่งขึ้นถึงขีดสุด อีกไม่กี่วินาทีเขาจะได้ลิ้มลองความหอมหวานจากกายสาวที่ทนรอมานาน จะได้สนิทแนบแน่นกับเธอแบบไร้ปราการกั้นขวาง แต่กลับต้องชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์แผดร้องดังลั่น!“ระ... รับโทรศัพท์สิคะอาภูมิ เผื่อว่ามีอะไร” ทานตะวันปล่อยลมหายใจอึดอัดแล้วโพล่งถ้อยคำทักท้วง“ช่างเถอะน่า”“ไม่ได้ค่ะ นะคะอาภูมิ ให้ตะวันพักก่อน... เจ็บค่ะ”ภูมิถอนหายใจแล้วยีผมเด็กสาว จากที่คิดเดินหน้าบุกลูกเดียวก็ต้องชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นเรื่อยๆ จนเขาอดรนทนรำคาญไม่ไหวเอื้อมแขนพาดผ่านร่างเล็กนุ่มนิ่มแต่อีกมือย

“ครับๆ พ่อเลี้ยง” ประชานึกได้รีบปล่อยมือเจ้านายภูมิชักสีหน้าแล้วถามหามารดาทันที “อาการแม่ผมเป็นยังไงบ้าง เมื่อกี้มาแล้วแต่พยาบาลยังห้ามไม่ให้เข้าบอกหมอกำลังตรวจ”“ไม่เป็นอะไรมากครับ พรุ่งนี้ก็กลับได้แล้ว”“แล้วมันเรื่องอะไรกันทำไมแม่เป็นลมได้”ระหว่างเดินก็รีรอถามสาเหตุไปด้วย เผื่อเจอหน้ามารดาเขาจะได้มีข้อมูลก่อน ภูมิรั้งฝีเท้ารอคำตอบเมื่อเดินมาทันกันที่หน้าประตูห้อง“เอ่อ... คือว่าวันนี้ที่พ่อเลี้ยงไม่อยู่ คนของไร่ฝั่งโน้นมันมาก่อกวน นายแม่ออกไปห้ามเลยถูกพวกมันขู่จนความดันขึ้นเป็นลมไป ดีนะไม่เส้นเลือดในสมองแตกไม่งั้นมีหวังอาจเป็นอัมพฤกษ์อัมพาตเอาง่ายๆ”ภูมิรับฟังตลอดระหว่างทางจนมาถึงหน้าห้อง เขาชะเง้อมองผ่านกระจก ก่อนที่ประชาจะเปิดเข้าไปภูมิก็แตะข้อมือเขาไว้ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเมื่อฟังจบ“ไร่ไหนที่มาก่อกวน ไร่ตาเฒ่าหรือว่าไอ้รีสอร์ตเปิดใหม่นั่น”“ตาเฒ่า เอ๊ย! คนของไร่ปราการครับ แต่ไม่ใช่คุณปราการมาเองหรอกนะครับ เป็นตัวผู้จัดการไร่ที่ชอบทำกร่างบ่อยๆ ผมจะโทรไปหาคุณหมออดิศรให้มาห้ามคนของตัวก็เกรงใจ คุณเพชรก็ไม่อยู่ นายแม่เลยลงมาดูเอง” อีกฝ่ายตอบเสียงเบากลัวคนในห้องได้ยินภูมิพยักหน้ารั

ภูมิรับโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาขัดจังหวะปรับความเข้าใจกับทานตะวัน เขาหัวเสียเล็กน้อยแต่เพราะคนปลายสายคือผู้จัดการที่แจ้งว่ามารดาของเขาได้รับการตรวจเรียบร้อยแล้ว เขาจึงต้องสงบศึกกับทานตะวันไว้ชั่วคราวภูมิจูงมือทานตะวันมาตามทางเดินโรงพยาบาล ทีแรกหญิงสาวยังมีปฏิกิริยามึนตึงอยู่บ้าง แต่เมื่อเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป เธอก็เปลี่ยนโหมดทันทีที่เห็นหน้าคนที่คิดถึงและเทิดทูน ทานตะวันชะงักเมื่อเห็นคุณย่าสุดที่รักของเธอ แค่ไม่เจอกันไม่กี่เดือน ภาคินีกลับดูแก่ลงไปมาก ดวงหน้าซีดเซียวอ่อนล้ากับผมหยักศกเคลียไหล่ที่แซมสีดอกเลามากขึ้นทำให้ทานตะวันถึงกับน้ำตารื้น “คุณย่าขา!” ทานตะวันถลาเข้าไปกอดร่างอวบอ่อนระโหยโรยแรงบนเตียง ภาคินีนั่งพิงหลังกับหมอนอยู่ถึงกับสะดุ้งก่อนจะอ้าแขนรับร่างบางในทันที “คุณย่าเป็นยังไงบ้างคะ ตะวันเป็นห่วงคุณย่ามากเลย” เธอเสียงสั่นแนบหน้ากับลำแขนขาวเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นและรอยตกกระประปรายของอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง ภาคินีลูบศีรษะหญิงสาวแล้วขยับตัวด้วยความอึดอัดเพราะร่างเล็กที่โถมเข้าใส่ ภูมิจึงสะกิดจนเธอรู้ตัว