All Chapters of นางร้ายป่วนรักคาสโนว่า: Chapter 81 - Chapter 90

บรรยากาศชั้นสองร้านอาหารเป็นแบบเปิดโล่ง โต๊ะที่ออสตินเลือกคือโต๊ะที่อยู่ติดกับระเบียง ตรงหน้าเป็นวิวทะเลที่คลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งเป็นระยะ ได้กลิ่นน้ำทะเลลอยมาแตะจมูก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนจากดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน นินิวนั่งมองวิวน้ำทะเลอย่างเหม่อลอย ภายในหัวขบคิดอะไรหลายอย่าง โดยไม่ทันได้ยินคนตัวสูงเป็นคนสั่งอาหารและตอนนี้อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟแล้วหลายเมนู “จะกินหรือเปล่าข้าว คิดอะไรเยอะแยะ”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดแต่พยายามไม่ให้ฟังดูจริงจังเกินไป เพราะเขาไม่อยากทำลายบรรยากาศตอนนี้ลงไปอีก คนตัวเล็กกระพริบตาปริบ ๆ หันมามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด “กินสิ ฉันก็หิวเหมือนกันนะ”เธอตอบเสียงเบา น้ำย่อยในกระเพาะอาหารทำงานทันที เมื่อหันมาเห็นเมนูอาหารที่เขาสั่งมา ส่วนใหญ่เป็นอาหารที่เธอชอบทั้งนั้น ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้าทุเลาเบาบางลง เมื่อรู้ว่าเขาคงสั่งมาเพื่อเอาใจเธอ "ทิ้งทุกอย่างไว้ที่กรุงเทพฯ ได้ไหม ตอนนี้ขอให้เธอคิดว่ามีแค่เราสองคน ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น" “กำลังคิดอยู่นี่ไง แต่นายไม่พูดด้วยตลอดทาง ฉันก็เลยเบื่อ” ออสตินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเล

อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่มองจากสายตา น่าจะเหมาะกับคนสองคนลงแช่ได้อย่างสบาย ทว่าพอลงมาจริง ๆ กลับเบียดเสียดกันจนร่างกายแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน แทบไม่ต้องจินตนาการอะไรต่อมิอะไรใต้ผิวน้ำที่กำลังดุนดันก้นเธออยู่ ฝ่ามือหนาของออสตินลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ ร่างสูงของเขาเปียกน้ำแค่ครึ่งตัว สายตาคมกริบฉายแววร้อนแรงเหมือนเปลวไฟ ก่อนจะโน้มตัวลงจนใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียตรงซอกคอขาวของเธอ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่ปะทะจุดอ่อนไหว "อื้อ~ติน" เสียงหวานครางแผ่วเบา เมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของเขาลูบไล้ไปตามไหล่บาง ก่อนเลื่อนลงมาสัมผัสเต้าอวบอิ่มของเธออย่างรุนแรง คนตัวเล็กหายใจติดขัดขึ้นมาทันที สองมือเล็กยกขึ้นจิกขอบอ่างแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปหมดทุกส่วน “อยากฉิบหายเลยว่ะนิว หน้าเธอยั่วเยมาก”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบาชิดใบหูเล็ก หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้ความร้อนแรงที่เขาส่งมาไหลผ่านไปตามร่างกายขาวผ่องของเธอ ความเครียดขรึมตลอดทั้งวันถูกเลือนหายไปด้วยความสุขสมที่กำลังแล่นพล่าน มือหนาจับใบหน้าเธอให้หันมารับจูบดูดดื่มจากเขา ลิ้นร้อนสอดลึกเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวกะหวัดลิ้นเล็ก

เธอสั่นสะท้านทุกครั้งที่เขาตอกอัด ใบหน้าเห่อร้อน มือเล็กจิกเกร็งผ้าปูเตียงแน่น ร่างสูงแนบชิดเธอทุกจังหวะสาดซัดความดิบเถื่อนเข้าใส่อย่างไม่ลดละ ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความกระสันและแรงปรารถนาที่ไม่อาจเก็บกักไว้ "อ๊าสสส" เสียงหอบกระเส่าและลมหายใจกระชั้นผสานกับจังหวะเร่าร้อน ราวกับทุกสิ่งรอบตัวถูกหลอมละลายหายไป เหลือเพียงคนสองคนที่ถูกเพลิงปรารถนาพันธนาการเอาไว้ ไม่นานคลื่นความสุขสมก็ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ทั้งคู่สั่นสะท้านกระตุกเกร็งพร้อมกัน เสียงคำรามดังกึกก้อง ปลดปล่อยความคั่งค้างภายในออกมาหลอมรวมกันทุกหยาดหยด "อึก อ๊าสสส" "อร้ายยย" ออสตินทิ้งตัวลงไป พลิกร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเขาและเธอ ลมหายใจสั่นสะท้านเหนื่อยหอบ ทว่าสุขสมอย่างที่สุด ทุกอย่างเต็มตื้นจนเอ่อล้นออกมา ก่อนจะหลับตาลงในอ้อมกอดของกันและกันไปในที่สุด วันต่อมา อัญชันลืมตาตื่นขึ้นในตอนเจ็ดโมงเช้า ยกแขนแกร่งที่โอบเอวเล็กของเธอออก ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำและออกมาทำอาหารเช้าให้ขุนเขาเหมือนตลอดทุกวันที่ผ่านมา แต่ทว่าวันนี้เธอทำเผื่อคนเป็นแม่ด้วย เพราะวันนี้เธอจะไปเยี่ยมแ

หลังจากพักผ่อนที่ทะเลหนึ่งอาทิตย์เต็ม ก็ถึงเวลากลับกรุงเทพฯ นินิวที่ปิดโทรศัพท์มาตลอด ก็ได้เวลาเปิดเครื่องเพื่อเผชิญหน้าเจอกับความเป็นจริงอีกครั้ง ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ เธอไม่ได้รับรู้ข่าวสารที่เกิดขึ้นเลย ไม่รู้แม้กระทั่งข่าวหลังจากที่เธอประกาศออกจากวงการว่ามีกระแสเป็นอย่างไร ออสตินเองก็ไม่ได้ติดต่อใครเหมือนกับเธอ เราสองคนทิ้งโทรศัพท์และโฟกัสอยู่กับการพักผ่อนแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ทว่าทันทีที่เปิดเครื่อง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นรัว ๆ สั่นอยู่อย่างนั้นเกือบห้านาทีกว่าจะหยุด มีทั้งเบอร์พี่แจง พ่อกับแม่ นิรินน้องสาวและเพื่อนสนิทอย่างอัญชันก็โทรมาไม่ต่ำกว่าสิบสาย เธอตัดสินใจกดโทรออกหาอัญชันก่อนคนอื่น “ฮัลโหล” (นิว มึงอยู่ไหน กูเป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว) “กูไม่เป็นไร กำลังจะกลับกรุงเทพฯ” (มึงอยู่กับออสตินเหรอ) “อืม ขอโทษนะที่ทำให้มึงเป็นห่วง” (ไม่เป็นไร แค่กูรู้ว่ามึงไม่เครียดกูก็โอเคแล้ว ว่าแต่เรื่องออกจากวงการมึงคิดดีแล้วเหรอ) ระหว่างที่เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ออสตินก็เดินมาบอกว่าเขาทำเรื่องเช็คเอาท์ออกจากห้องพักเรียบร้อยแล้ว เธอเลยเดินตามเขาไปขึ้นรถทันที “กูตัดสินใ

โรงพยาบาล “ตกลงลูกกับขุนเขานี่ยังไงกันอัญ”มันทนาเอ่ยถามลูกสาวทันที หลังจากทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว “ไม่มีอะไรค่ะ เราเป็นแค่เพื่อนกัน” “อะไร? ตอนแรกลูกยังทำเหมือนมีอะไรจะบอกแม่อยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้บอกไม่มีอะไร” “ไม่มีจริง ๆ ค่ะ เขาก็แค่มาส่งหนูจริง ๆ เพราะเราสองคนกลับมาจากถ่ายละครพร้อมกัน เขาก็เลยอาสามาส่งแค่นั้นเองค่ะ” เธอเอ่ยออกไป พลางหลบสายตาคนเป็นแม่ ตอนนี้เธอมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกหลายอย่าง ที่อยู่ ๆ ขุนเขาก็บอกเลิกสถานะนางบำเรอกับเธอ เราสองคนยังไม่ได้คุยกันให้ชัดเจนว่าหลังจากนี้เรื่องค่ารักษาของแม่ เรื่องค่าห้องพักฟื้นหรือแม้แต่พยาบาลพิเศษ เขาจะยังรับผิดชอบอยู่หรือว่าเธอต้องยกเลิกทุกอย่างตอนนี้ เธอจะได้รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อไป ตอนเธอกำลังจะเดินออกจากห้องนอนของเขา เธอเห็นเขานั่งก้มหน้า เธอก็ไม่กล้าจะถามอะไรออกไป เพราะเดาอารมณ์ว่าเขาคงกำลังโกรธเธออยู่ แต่หากทั้งอารมณ์ของเขาและของเธอดีขึ้นกว่านี้ เธอก็คงต้องยอมหน้าด้านคุยเรื่องนี้กับเขา หากเขาไม่อยากรับผิดชอบทุกอย่างแล้ว เธอก็ไม่คิดโกรธเขา เพราะเขาเองก็ช่วยเธอมามากพอแล้วจริง ๆ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพัก