นางร้ายป่วนรักคาสโนว่า

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ไปทำอะไรให้อดีตเพื่อนรักของตัวเองเกลียดขนาดนั้น ทั้งที่ตอนมัธยมความสัมพันธ์ของเราก็ดีทุกอย่าง แต่ทว่าพอเข้ามหาลัย โมนาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน รู้ทั้งรู้ว่าเธอชอบเรย์เพื่อนร่วมรุ่นมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง แต่ก็ยังไปยั่วจนเรย์คว้าเอามาเป็นแฟนจนคบกันเกือบสี่ปี เป็นเรื่องที่ทำให้เธอแค้นใจอยู่จนถึงทุกวันนี้ เธอไม่ได้เสียใจที่ทั้งสองคนคบกัน แต่เสียใจที่ผู้ชายมีเป็นร้อยและส่วนใหญ่ก็ตามจีบโมนาทั้งนั้นแต่กลับไม่เอาผู้ชายพวกนั้น ดันมาต้องการผู้ชายคนเดียวกับเธอ แค่เว้นคนนี้ไว้สักคนไม่ได้หรืออย่างไร แต่เพื่อนก็ยังทำแบบนี้กับเธอ ทั้งที่เธอเล่าความรู้สึกตัวเองให้เพื่อนฟังมาโดยตลอด แต่กลับย่ำยีความรู้สึกของเธอจนเหมือนไม่ใช่เพื่อนกัน หลังจากนั้นเธอก็ตัดความเป็นเพื่อนลงทันที พอก้าวเข้ามาเป็นนักแสดง เป็นเธอที่เข้ามาก่อนจากการที่ครอบครัวลำบาก เธอต้องดิ้นรนทำงานตั้งแต่เรียน แล้วบังเอิญได้เจอกับพี่แจง ผู้จัดการส่วนตัวคนปัจจุบัน ชักชวนเธอให้มาลองเป็นตัวประกอบในละครเรื่องหนึ่ง ตอนนั้นเธอแทบไม่มีบทบาทอะไร คนดูน่าจะจำหน้าเธอไม่ได้ด้วยซ้ำไป แต่ทว่าเงินก้อนแรกที่เธอได้ กลับมากกว่าเง

หลังจากหนึ่งวันที่แสนวุ่นวายผ่านไป นินิวก็เตรียมตัวจะไปขึ้นรถตู้ของผู้จัดการส่วนตัวที่จอดรออยู่ด้านหลังของโรงแรม "นิว" เสียงทุ้มคุ้นหูเรียกชื่อเธอดังขึ้น ไม่ต้องหันหน้าไปมอง เธอก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร "เธอโกรธอะไรฉัน?" "เปล่านิ" "แล้วฉันถามทำไมเธอไม่ตอบ ฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจ" "นายเพิ่งเจอกันนะ แล้วฉันจะไม่พอใจอะไรนายตอนไหนล่ะ" ออสตินสบตากลมโตของเพื่อนที่เคยสนิทกันในช่วงเวลาหนึ่ง ตอนนี้เธอไม่ใช่เพื่อนผู้หญิงคนนั้นของเขาอีกแล้วและเขาก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนผู้ชายคนนั้นของเธอเหมือนกัน "หรือเธอไม่พอใจที่ฉันไปเรียนเมืองนอกโดยไม่บอกเธอ" “อันนั้นมันเป็นสิทธิ์ของนายที่จะบอกหรือไม่บอกก็ได้ แล้วทำไมฉันต้องไม่พอใจนายด้วยล่ะ” “งั้นทำไมเธอไม่คุยกับฉัน จะว่าเธอจำฉันไม่ได้ก็คงไม่ใช่ เพราะพ่อฉันถามเธอยังบอกว่ารู้จักฉันอยู่เลย” “นายอย่ามาเซ้าซี้ถามจะได้ไหม ฉันจะกลับคอนโด เหนื่อยจะแย่แล้ว”เมื่อไม่มีคำตอบให้เขา เธอก็ทำเป็นเบี่ยงประเด็นไปอีกเรื่องทันที แต่ทว่าชายหนุ่มไม่ยอม เขาเอามือหนาจับแขนเล็กของเธอเอาไว้และเอามืออีกข้างจับใบหน้าสวยของเธอให้หันมามองหน้าเขาตรง ๆ แววตาคมเข้มคุ้นตา กับ

คนตัวสูงหัวเราะออกมา รู้สึกชอบใจที่ทำให้เธอเขินออกมาได้ขนาดนี้“แค่คำว่าออกกำลังกาย ทำไมเธอต้องหน้าแดงด้วยนิว นี่เธอกำลังคิดถึงการออกกำลังกายอะไรอ่ะ บอกฉันมาดี ๆ นะ” “บะ บ้า ฉันไม่ได้คิดอะไรลามกเหมือนนายนะ ไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์” “ฉันบอกตอนไหนว่าคิดลามก เธอต่างหากที่คิดลามกกับฉัน นี่เธอกลายเป็นผู้หญิงแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่นินิว” “ลงไปเลยนะ ถ้าจะมาพูดจาไม่เข้าหูแบบนี้” “งั้นก็แปลว่าถ้าฉันนั่งเงียบ เธอจะไปกินข้าวกับฉันใช่หรือเปล่า” เขายังคงหว่านล้อมให้เธอทำตามความต้องการของตัวเองไม่หยุด ซึ่งพอเขาพูดแบบนั้นเธอเองก็ไม่มีคำโต้แย้งอะไรกับเขาอีก จำต้องออกรถเพื่อไปกินข้าวกับเขาตามที่เขาต้องการ “จะไปกินที่ไหน?” “ที่ไหนก็ได้ที่เธอคิดว่าอร่อย เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้อยู่เมืองไทยนานแล้ว ฉันไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ร้านไหนอร่อยบ้าง” “อย่ามาโกหกเลย ผู้ชายแบบนายผู้หญิงในสต๊อกคงเพียบ” “ต่อให้มีผู้หญิงในสต๊อกมากแค่ไหน ก็ไม่เท่ามีเธอแค่คนเดียวนะ” ใบหน้านินิวร้อนผ่าวทันที เธอไม่รู้หรอกว่าเขาพูดจริงหรือพูดเล่น แต่คำพูดของเขากำลังทำให้เธอใจเต้นรัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ “อยากจะยิ้มก็ยิ้มออกมาเถอะ ไม่ต้องกลั้น

หลังจากวันที่แสนวุ่นวายจบลง ตอนนี้นินิวก็ขึ้นมาบนห้องของตัวเองแล้ว เธอยืนรอเลขาฯ ของออสตินมารับเขาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าอีกฝ่ายจะมาถึง พอขึ้นห้องมาได้ เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาห้องนั่งเล่นทันที รู้สึกว่าวันนี้เธอหมดพลังไปกับออสตินมากกว่าการไปเวิร์คช็อปวันสุดท้ายเสียอีก เขาเป็นผู้ชายที่ต่อปากต่อคำกับผู้หญิงเก่งและรู้จุดอ่อนของผู้หญิง วิธีการพูดจาของเขาก็น่ากลัว ปกติเขาไม่ต้องทำอะไร แค่หน้าหล่อ ๆ ของเขาก็ทำผู้หญิงติดกันตรึมแล้ว แต่ทว่ายิ่งเขาพูดเขาจะกลายเป็นคนมีเสน่ห์ขึ้นมาอีกเท่าตัว ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่ยังคงอยู่ในกระเป๋าสะพายของเธอดังขึ้น พอล้วงหยิบมาดูว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาหาเธอ ก็ต้องถอนหายใจออกมาทันที เพิ่งห่างกันไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาก็ส่งข้อความมาหาเธอเสียแล้ว ออสติน: ส่งรูป พลันนิ้วเรียวก็ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นว่าเขาส่งรูปมาหาเธอ ในหัวมันอดคิดไม่ได้ว่าเขาจะเป็นพวกโรคจิตส่งรูปของลับมาให้เธอดูเหมือนนิสัยทะลึ่งตึงตังของเขาหรือเปล่า เลยตัดสินใจไม่เปิดเข้าไปดู เพราะไม่ไว้ใจเขา ติ้ง! ออสติน: ไม่เปิดอ่าน? ผู้ชายคนนี้จิตไม่ปกติไปแล้วแน่ ๆ เธอตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้และ

"ไอ้บ้าติน!! นี่นายจะฆ่าฉันเหรอ" "โอ้ยยย!! นิว ฉันเจ็บนะ" "จะตีให้ตายเลยไปเลย นายไม่รู้หรือไงฉันแพ้ฝุ่นขนาดไหน แล้วเป็นบ้าอะไรถึงได้ลากฉันเข้ามาในห้องนี้" "จะไปไหน"ออสตินรีบเอามือจับแขนเล็กของเธอไว้ทันที เมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังจะเดินออกไปจากห้องนี้ กว่าเขาจะลากเธอเข้ามาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรื่องอะไรเขาจะปล่อยเธอไปโดยไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง "ปล่อยนะ" "เธอเป็นอะไรนิว ฉันยิ้มให้เธอก็ไม่ยิ้ม" "สมองกลับไปแล้วหรือไง ถึงได้มาถามอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้" "....." "ฉันควรเป็นฝ่ายถามนายมากกว่าไหม ว่าเป็นบ้าอะไร" "ใช่ฉันมันบ้า เธอรู้หรือเปล่าว่าเพราะใคร" นินิวมองใบหน้าหล่อเหลาผ่านความมือสลัว มีเพียงแสงเล็กน้อยที่ลอดผ่านช่องประตูเข้ามาแค่นั้น แต่ทว่าเธอเห็นแววตาตัดพ้อของเขาอย่างชัดเจน พลางคิดว่าเธอทำอะไรให้เขาถึงได้ทำสายตาแบบนี้กับเธอ "หลายวันมานี้ ฉันเป็นบ้าเพราะเธอรู้ตัวไหม พอมาเจอเธอที่กองถ่าย เธอก็สะบัดหน้าหนีฉันไปเหมือนเราสองคนไม่รู้จักกัน" "จะให้ฉันยิ้มให้นายอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่นายกำลังควงคู่กับผู้หญิงของนายเข้ามา" "....." "มีสมองบ้างไหมติน นายไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ อะไร ๆ มันก็เปล