All Chapters of ซ่อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ที่รักคะ” เดือนนภายื่นมือไปลูบแก้มของสามีที่เพิ่งล้มตัวลงนอน“หือ” วูซองอาขานรับการเรียกของภรรยา รอฟังอย่างตั้งใจว่าเธอจะพูดอะไร“ที่บริษัทพอมีงานอะไรให้แยมมี่ทำบ้างไหมคะ”“หือ ให้แยมมี่ไปทำงานกับผมเนี่ยนะ” ซองอาค่อนข้างแปลกใจกับการกระทำของภรรยาอย่างมาก ก็เธอบอกเขาเองว่าพ่อเธอแค่ให้น้องมาพักผ่อนไม่ใช่มาทำงาน“ไม่เชิงว่าให้ไปทำงานหรอกค่ะ แต่ฉันไม่อยากให้แยมมี่เขาอยู่บ้านเฉย ๆ แบบนี้ คุณรู้ไหมคะว่าเธอชอบแอบร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อย ๆ ตลอดสามวันที่มาอยู่กับเรา ฉันยังเห็นเธอแอบร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ ถ้าเธอได้ไปช่วยงานคุณ เธออาจจะดีขึ้นก็ได้”“มันก็ต้องดีกว่าอยู่เฉย ๆ อยู่แล้ว แต่ผมอยากให้แยมมี่เขาอยู่กับคุณมากกว่า” ซองอาลูบหน้าท้องที่ยื่นนูนของภรรยาอย่างรักใคร่“ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะที่รัก คุณแม่ของคุณท่านก็มาอยู่เป็นเพื่อนฉันแทบทุกวัน ท่านยังบอกว่าถ้าคลอดลูกแล้วจะมาช่วยเลี้ยงหลานเลยค่ะ ท่านหาพี่เลี้ยงเด็กไว้แล้วด้วยคุณรู้หรือเปล่า” เดือนนภาขยับแก้มของสามีไปมาด้วยความ

ดาวลดารับโทรศัพท์มาจากชายหนุ่ม และเผลอค้อนใส่เขาที่ดันกดรับสายแบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว กรอกเสียงทักทายลงไปพร้อมแนะนำตัว“สวัสดีค่ะ ดิฉันแยมมี่เป็นผู้ช่วยของคุณเจสัน ไม่ทราบว่าติดต่อมาจากไหนคะ.. ต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ.. ค่ะ ดิฉันจะแจ้งให้คุณเจสันทราบโดยเร็ว และติดต่อกลับคุณปาร์คจีซองนะคะ.. ค่ะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวกดตัดสายและมองหน้าชายหนุ่ม “จากคุณปาร์คจีซอง บริษัทควีนบิวตี้ เขาอยากได้คุณเป็นนายแบบโฆษณาแชมพูตัวใหม่ ให้คุณติดต่อกลับให้เร็วที่สุด” เธอยื่นโทรศัพท์สุดหรูคืนให้เขาแต่เขาไม่รับ“โทรศัพท์เครื่องนี้ผมใช้ติดต่อเรื่องงาน คุณก็เอาไว้ใช้ด้วยเลยละกัน จะได้ไม่ต้องพกหลายเครื่อง” เขาไม่ได้ตำหนิที่เธอลืมบอกกับปลายสายว่าจะติดต่อกลับภายในสามวัน คิดว่าเป็นครั้งแรกเธออาจจะตื่นเต้น ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปก็แล้วกัน“ค่ะ” เครื่องนี่เหรอที่เขาเตรียมไว้ให้ สมกับฐานะดาราดังจริง ๆ“ผมอ่านภาษาไทยไม่ออกนะ” สายตาของเขามองสมุดที่เธอจดไว้“ฉันก็เขียนภาษาเกาหลีไม่ค่อยเป็น ฉันถนัดภาษาญี่ปุ่นมากกว่า จดเป็นภา

ไอ้เด็กบ้านี่ ฉันเป็นพี่นายนะ พูดจาให้มันมีดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง.. ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง “คุณเจสัน”          “อยากพูดอะไรกับผมก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาลึกซึ้งแบบนี้หรอก”          ดาวลดาฝืนฉีกยิ้มก่อนพูดออกไป “ไอ้ เด็ก บ้า นี่”          “หา!” เจสันถึงกับงงเมื่อเธอพูดเป็นภาษาไทยออกมา          “ต่อไปนี้ฉันจะเรียกคุณว่าเจสันเฉย ๆ เพราะคุณอายุน้อยกว่าฉัน และฉันไม่ใช่ลูกจ้างของคุณ ฉันทำงานนี้เพราะถูกพี่เขยและพี่สาวขอร้องต่างหาก ฉันสัญญาว่าจะรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด แต่คุณห้ามมาจิกหัวใช้ฉันให้มากเกินไป เข้าใจไหม”          “พูดจบแล้วใช่ไหม มีอะไรที่ยังค้างคาอยู่ในใจอีกหรือเปล่า”    &nbs

ไอ้เด็กบ้านี่ ฉันเป็นพี่นายนะ พูดจาให้มันมีดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง.. ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง “คุณเจสัน”          “อยากพูดอะไรกับผมก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาลึกซึ้งแบบนี้หรอก”          ดาวลดาฝืนฉีกยิ้มก่อนพูดออกไป “ไอ้ เด็ก บ้า นี่”          “หา!” เจสันถึงกับงงเมื่อเธอพูดเป็นภาษาไทยออกมา          “ต่อไปนี้ฉันจะเรียกคุณว่าเจสันเฉย ๆ เพราะคุณอายุน้อยกว่าฉัน และฉันไม่ใช่ลูกจ้างของคุณ ฉันทำงานนี้เพราะถูกพี่เขยและพี่สาวขอร้องต่างหาก ฉันสัญญาว่าจะรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด แต่คุณห้ามมาจิกหัวใช้ฉันให้มากเกินไป เข้าใจไหม”          “พูดจบแล้วใช่ไหม มีอะไรที่ยังค้างคาอยู่ในใจอีกหรือเปล่า”    &nbs

“เมื่อก่อนมีผู้จัดการสองคนต้องดูแลทั้งบริษัท ตอนนี้เราเพิ่มมาเป็นสี่คน แต่ละคนดูแลศิลปินกลุ่มคนละหนึ่งกลุ่มและเดี่ยวอีกคนละสาม เฉลี่ยความสำคัญให้ใกล้เคียงกันมากที่สุดเพื่อที่จะไม่หนักกับใครคนหนึ่งเกินไป มีเธอคนเดียวที่ได้ดูแลแค่สามมันหนักตรงไหน”“พี่ก็รู้ว่าตอนนี้วงพลีสเป็นที่นิยมขนาดไหน คิวงานแต่ละคนแทบไม่เหมือนกันแล้วอาจูกับเคซังก็มีงานทั้งคู่ ฉันก็แค่อยากให้แยมมี่เขามาช่วยดูแลงานของอาจูกับเคซังให้ฉัน” เธอพูดถึงดาราที่ตนเองรับผิดชอบดูแลให้พี่ชายฟัง“มันฟังไม่ขึ้นเลยนะเฮียวริ เธอไม่ได้ดูแลเขาแบบก้าวต่อก้าวสักหน่อย แค่จัดตารางงานให้เขาเท่านั้นเองมันยุ่งตรงไหน ดาราศิลปินทุกคนก็มีผู้ช่วยส่วนตัวกันทั้งนั้น เธอบริหารงานเป็นและเก่งพี่รู้ดี แต่เหตุผลที่เธอพูดมาทั้งหมดนี่เพราะฮานิหรือเปล่า” ซองอามองน้องสาวอย่างพิจารณา “เพราะตอนนี้ตารางงานของวงพลีสค่อนข้างแน่น เธอจึงไม่มีเวลาไปเจอกับฮานิเหมือนเมื่อก่อน เธอจึงอยากได้ผู้ช่วยเพื่อที่จะสามารถปลีกตัวไปหาฮานิได้ใช่ไหม ทุกวันนี้อยู่ด้วยกันยังไม่พออีกเหรอ”“พี่กำลังเข้าใจผิด