All Chapters of ซ่อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ถ้าขึ้นกระเช้าก็ไม่ใช่ครั้งหนึ่งในชีวิตสิ”“เอาจริงเหรอเจสัน” แค่คิดว่าต้องเดินอยู่กลางอากาศเย็นเธอก็ขนลุกแล้ว“อือ.. รออยู่ตรงนี้นะ” เขาพยักหน้ารับและวิ่งไปที่แผงขายของที่ตั้งอยู่ไม่ไกล และวิ่งกลับมาพร้อมผ้าลายสดใสผืนหนึ่งมาห่มให้เธอ “ทีนี้เราก็ไปได้แล้ว”“เฮ้อ! ครั้งหนึ่งในชีวิต” ดาวลดารำพันกับตัวเองด้วยความเศร้า รีบสาวเท้าเดินตามชายหนุ่มให้ทัน ในเมื่อเขาอนุญาตให้เกาะแขนเขาได้เธอก็จะทำ เพราะอย่างน้อยเขาก็ช่วยลากเธอขึ้นไปได้ชายหนุ่มมองหญิงสาวรุ่นพี่ที่กอดแขนตนไว้แล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย พยายามปกปิดความพอใจเอาไว้อย่างมิดชิด ดึงเอากระเป๋าสะพายของเธอมาคล้องไว้เอง “อีกไกลไหมเจสัน” ดาวลดาถามพร้อมกับอาการหอบแฮ่ก“ใกล้ถึงแล้ว” เจสันเดินให้ช้าลง เพราะรู้ว่าความหนาวและเหนื่อยทำให้เธอก้าวขาไม่ค่อยออก“ถ้ามินวูมาด้วยฉันคงให้เขาแบกฉันขึ้นหลังแล้ว คุณรู้ไหมตอนนี้ฉันทั้งมึน ทั้งเหนื่อย หัวใจฉันเต้นแรงมาก” เธอพูดไปหอบไป“ไปนั่ง

แต่เจสันไม่ตอบและเดินออกไปทันทีที่ได้รับของจากพนักงานขายเรียบร้อยแล้ว “เจสัน” ฮานิรีบคว้าถุงจากพนักงานแล้วเดินตามเข้าไปประชิดเขา “ไปกินข้าวด้วยกันนะ”ชายหนุ่มหยุดเท้าที่ก้าวเดินอยู่กับที่ มองจ้องหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วยสายตาเย็นชา กระตุกยิ้มที่มุมปากแทบมองไม่เห็น“เสียดายเงินเปล่า ๆ เพราะฉันคงกินไม่ลง ถ้าต้องร่วมโต๊ะกับผู้หญิงแบบเธอ” แล้วเดินต่อไปทันทีที่พูดจบ ไม่สนใจหญิงสาวอีกเลยฮานินิ่งอึ้งอยู่กับที่ เมื่อโดนคำพูดเจ็บแสบของชายหนุ่มที่เป็นอดีตคนรักตอกใส่หน้า รู้สึกอับอายจนหน้าชาแม้จะไม่มีใครได้ยิน“นายเปลี่ยนไปมากนะเจสัน” เธอรำพันด้วยความขมขื่น เจสันกดกริ่งที่หน้าบ้านของญาติผู้พี่ซ้ำอีกครั้ง เมื่อไม่มีการตอบรับจากบุคคลภายในบ้าน แต่ก็ยังเงียบเช่นเดิม จึงหยิบโทรศัพท์มากดหาคนที่ต้องการมาพบ“เจสันนะ คุณกับพี่สะใภ้ไม่ได้อยู่ที่บ้านเหรอ”(ค่ะ พวกเราออกมาซื้อของที่ห้างกัน คุณแวะไปที่บ้านเหรอ)“คุณแม่ผมฝากกิมจิมาให้พี่ซองอา” เขาได้ย

“โอ้ว! น้องสาวผมเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณเลยนะครับ” ฮงซานรีบบอกเพราะคิดว่าอย่างน้อยเขาอาจจะยอมหยวนให้บ้าง“เรามาคุยเรื่องโทรศัพท์กันก่อนดีกว่านะครับ” เขาไม่ใช่คนที่ปล่อยให้อะไรผ่านไปง่าย ๆ เพียงเพราะแค่เอาเรื่องแฟนคลับมาอ้าง ทุกอย่างที่ทำมันต้องมีเหตุผลเพียงพอถึงจะยอมรับได้“มันน่าจะมีประกันอยู่นะครับ คุณเอาไปเข้าศูนย์ซ่อมไม่ได้เหรอครับ” ฮงซานเกลี้ยกล่อมถึงจะรู้ว่าตนเป็นฝ่ายผิดที่เดินไม่ดูทาง แต่เขาก็ไม่อยากเสียเงินหลายล้านวอนอยู่ดี“ถ้าผมเป็นคนทำของคุณพัง ผมจะรีบชดใช้โดยไม่ต่อรองให้เสียความรู้สึกกัน” เจสันหยิบนามบัตรออกมาและเริ่มพูดต่อหลังจากอีกฝ่ายเลือกที่จะเงียบ “โทรศัพท์เครื่องนี้ผมเพิ่งซื้อมาได้ไม่ถึงเดือน คุณสามารถไปเช็คได้เลยว่ารุ่นนี้วางจำหน่ายเมื่อไหร่ รบกวนเอาเครื่องใหม่ไปส่งให้ผมภายในวันพรุ่งนี้ ตามที่อยู่ในนามบัตร หวังว่าคุณคงไม่เบี้ยว เพราะถ้าคุณเบี้ยวผมจะส่งทนายไปหาคุณ” ชายหนุ่มยื่นนามบัตรและโทรศัพท์ที่ถอดซิมออกแล้วให้เขา “ขอนามบัตรของคุณด้วยครับ”“เกิดอะไรขึ้นเจสัน&r

ฮงซานชะงักเท้าที่กำลังจะเดินไปยังรถของตนเอง เมื่อเห็นหญิงสาวที่เป็นปัญหาค้างคาใจคนนั้น กำลังเดินคุยโทรศัพท์ถือแก้วกาแฟจะเข้าไปในบริษัท เขารีบเดินย้อนไปทางเก่าและพยายามเข้าไปใกล้รัศมีของเธอมากที่สุด เขาคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกแล้ว แล้วนึกถึงดาราหนุ่มที่ชื่อเจสันตอนที่เขาถามถึงเธอ‘คุณมีธุระกับผมไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องถามหาผู้จัดการส่วนตัวของผมด้วย’‘ผมแค่รู้สึกว่าเคยเห็นเธอมาก่อน ก็เลยอยากจะถามให้แน่ใจว่าเราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า เพราะผมรู้สึกคุ้นกับเธอมากจริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลยครับ’‘เธอไม่อยู่ ไปติดต่องานข้างนอก เสร็จธุระแล้วเชิญคุณกลับไปได้’แต่ตอนนี้โชคเข้าข้างเขาแล้ว และคนอย่างเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบเก็บความสงสัยไว้กับตัวได้นาน ๆ ด้วยสิ ฮงซานตัดสินใจไปยืนดักหน้าเธอไว้ แล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพดาวลดาหยุดเดิน มองอีกฝ่ายแล้วบอกปลายสายให้รอสักครู่.. ดูหน้าตาเขาไม่ได้ประสงค์ร้ายอะไร จึงไม่ได้รู้สึกกลัว“มีอะไรเหรอคะ”“ขอโทษที่เสียมารย

“ทำไมถึงมาแต่เช้าล่ะ” เจสันพยายามทำเป็นไม่เห็นอาการผิดปกติของเธอ แต่ในใจนั้นหัวเราะร่า เพราะอาการของเธอแสดงให้รู้ว่าเริ่มมีความรู้สึกพิเศษเกิดขึ้นเธอมองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนตอบ  “ฉันเตรียมอาหารเช้ามาให้คุณค่ะ”“ผมหิวแล้ว” เขารีบตอบรับทันทีที่เธอพูดจบ“ฉันเตรียมให้นะคะ” ดาวลดารีบลุกขึ้น เดินไปหยิบปิ่นโตมาวางตรงหน้าเขาและเปิดออก“ว้าว! น่ากินจังเลยครับ”“ช้อนกับตะเกียบอยู่ตรงไหนคะ”“ไม่รู้เหมือนกัน ผมไม่เคยทานข้าวที่นี่” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง“แฮ่ม!” เธอหันหลังกลับด้วยความรู้สึกขัดเขิน “น่าจะอยู่ในลิ้นชักหรือในตู้ เดี๋ยวฉันลองหาให้นะคะ” แล้วเปิดลิ้นชักเพื่อหาช้อนกับตะเกียบให้เขาแต่ก็ไม่เจอ จึงเปิดดูที่ตู้แขวนและพบว่ามันจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ รีบหยิบออกมาล้างแล้วเอาให้เขา “นี่ค่ะ”ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นคู่รักกันเลยนะ เจสันคิดอย่างมีความสุข “คุณไม่ทานด้วยเหรอครับ”&ldquo