All Chapters of มาเฟียเมียเด็ก: Chapter 41 - Chapter 50

“ นั่นเมียผมนะแม่!! แม่จะยกให้คนอื่นได้ยังไง!” ครีมหอมเหลือบจ้องหน้าลูกชาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย คนเป็นพ่อจึงเป็นคนเอ่ย “ ก็ลูกไปข่มขู่เธอมานี่ พ่อกับแม่สงสารก็เลยช่วยให้เธอหนีลูกไป แล้วอย่าคิดไปตามกลับมาด้วยนะ สงสารเธอหน่อย” คนพูดใช้ช้อนชี้ไปมากลางอากาศด้วยท่าทีสบายๆ เจ้าไฟเบ้ปากจ้องทุกคนบนโต๊ะที่มีท่าที ชิวๆ ไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร มีแต่เขาเนี่ยแหละ ที่แทบจะระเบิดลงแล้ว “ แล้วพ่อไม่สงสารผมบ้างเหรอครับ” เขาพูดพลางยกมือทุบอกตัวเอง บิดาก็หันมาเลิกคิ้วใส่ ไม่พูดอะไรและปล่อยให้ลูกสาวพูดแทน “ ทำไมพ่อต้องสงสารพี่ด้วยล่ะพี่ไฟ พี่ได้เปรียบเธอทุกอย่างไม่ใช่เหรอ” ลลิซเอ่ยน้ำเสียงเธอดูกลั้นขำ แต่พี่ชายที่กำลังร้อนรนใจกลับดูไม่ออก เขาทำได้แค่มองดุไปหา ลลิซก็หลบหน้าทำเป็นก้มทานข้าวต่อ “ จะไปไหน!!” เสี่ยโอมร้องดังเมื่อเห็นลูกชายไม่ต่อความและกำลังจะเดินออกไป “ จะไปตามยัยนั่นกลับมาไงครับ” พอเจ้าไฟเดินหายออกไป ทุกคนบนโต๊ะก็หัวเราะขึ้นพร้อมเพรียงกัน “ แผนคุณแม่นี่สุดยอดไปเลยนะคะ ดูสิ พี่ไฟคงจะรักจะหลงแก้มขวัญมากแน่ๆ แต่แค่ทำเป็นไม่รู้ตัว แล้วก็ปากแข็งมากด้วย” ลลิซพูดขึ้นเพื่อเปิดการสน

มือใหญ่เอื้อมมารวบเอวของหญิงสาวในทันทีเมื่อทั้งคู่ก้าวขาเข้ามาภายในบ้านพัก มืออันซุกซนนั้นลูบล้วงพยายามจะปลดกระดุมและซิปกางเกงของหญิงสาว “ พี่จะทำอะไร! แก้มเป็นเมนส์อยู่!” มือเล็กจับห้ามมือของเขาไว้ พร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “ ห๊ะ! เมนส์?” เธอหันมาสบตาเขา “ ใช่! เมนส์ ประจำเดือนน่ะ รู้จักไหม” คนฟังถึงกับยืนนิ่ง คลายอ้อมกอดออกจากน้องพร้อมยืนหลังตรงก้มมองคนตัวเล็ก ไม่น่าล่ะ ถึงได้กล้าต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัว “ แล้วกี่วันหาย” เมื่อตัวเล็กหันหลังให้เขาก็เอ่ยถาม “ 5-6 วัน” แก้มขวัญตอบเขาไปด้วยคำโกหก เนื่องจากรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มคิดจะทำอะไร เธอขอเวลาพักผ่อนเพิ่มสักสามวันคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง “ 1 2 3” พอน้องเดินหายไปแล้วเจ้าไฟก็ยืนนับนิ้วตัวเองดู ว่ากี่วันแล้วที่เขายังไม่ได้ทำกับเธอ เมื่อนับเพิ่มมาอีกหกวัน คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นยิ่งกว่าตอนเครียดเรื่องงานเสียอีก ในค่ำคืนของวันนั้น “ อย่า…อย่านะ กีรติกร อย่า!!” ร่างใหญ่สะดุ้งลุกดีดตัวนั่งบนเตียง เนื่องจากฝันร้าย “ บ้าเอ่ย ฝันบ้าอะไรวะ” เขาบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะสิ่งที่เขาฝันคือแก้มขวัญเดินจูงมือเข้าประตูวิวาห์ไปกับนีวาย พอคิดเ

พระอาทิตย์ของวันลาลับฟ้าไป แก้มขวัญที่อยู่ในสวนมาเกือบทั้งวันก็เดินถือตะกร้าผักกลับมาบ้าน “ อ้าว พี่เอลิกจะกลับแล้วเหรอ” ก่อนจะเข้าบ้านเธอเห็นเอลิกเดินออกมาจึงรีบทักทายเขา “ ใช่ครับ เห็นบอสบอกว่าตอนนี้กำลังจะกลับ ผมก็เลยว่าจะกลับก่อน อ้าว นั่นบอสมาถึงพอดีเลย” เอลิกทักเมื่อเห็นรถของเจ้าไฟแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน แก้มขวัญหันไปมองตามพลางรีบยัดตะกร้าผักใส่มือเอลิก “ อ้าว!” เอลิกก็ทำตัวไม่ถูกเขาได้แต่ยืนมองแก้มขวัญเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง “ บอสครับ อ้าวๆ นี่อีกคน” ตามด้วยเจ้าไฟซึ่งลงรถปุบปับก็รีบวิ่งตามหญิงสาวเข้าบ้านไป “อะไรกันวะ” เอลิกส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจให้คนมีความรัก เขาเอาตะกร้าผักไปเก็บไว้ก่อนจะเดินกลับที่พักของตัวเอง “ อ๋าย!!” แก้มขวัญร้องออกมาเสียงดัง ตอนที่เห็นชายหนุ่มวิ่งตามมา เธอพยายามปิดประตูห้องแต่ก็โดนเขาวิ่งมาจับประตูไว้ไม่ยอมให้ปิด “ ปล่อย!!” “ เธอเป็นอะไรไปเนี่ยหะ!!” เขาใช้แรงผลักประตูไปเล็กน้อย ร่างเล็กก็กระเด็นไปนั่งกองที่พื้นห้อง “ โอ้ย..” “ อะ! นั่นไง ผลของความดื้อนะ!” เขาต่อว่าพลันคุกเข่าลงเพื่อจะช่วยดึงเธอลุกนั่ง “ เป็นอะไรไป” เขาถามพลางจ้องหน้าบูดบ

ที่บ้านพักของชายหนุ่มในช่วงเย็นตะวันลับฟ้าไปแล้ว เขาเดินเข้ามาในบ้านพร้อมเปิดสวิตซ์ไฟให้ไฟในบ้านสว่างขึ้น “ ยัยนั่นไปไหน ถึงได้ปล่อยให้บ้านมืดขนาดนี้” เขาบ่นกับตัวเอง คิ้วขมวดมุ่นตามประสาของเขา ก่อนเขาจะปรายตาไปเจอเข้ากับจานขนมกล้วยที่หญิงสาววางไว้บนโต๊ะ พลางมีกระดาษโน๊ตเล็กๆ ติดเอาไว้ว่า …น่าเสียดายพี่ไฟน่าจะได้ทานมันตอนร้อนๆ … เขาเผลอยิ้มออกมาทันทีตอนได้อ่านข้อความนั้น และพุ่งตรงขึ้นบันไดไปตามหาเธอที่ข้างบน “ หลับ?” พอมาถึงห้องของคนตัวเล็กก็เห็นว่าเธอขี้เซานอนหลับอยู่ เขาจึงเดินไปหาและค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงบนเตียง สายตาเหลือบมองหญิงสาวที่นอนตะแคงกอดหมอนข้าง เธอใส่เสื้อยืดและกางเกงขาสั้นตามแบบที่เธอชอบใส่ ทำให้เห็นว่าเนื้อตัวอันขาวนวลน่าทะนุถนอมนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล และรอยแดง สีหน้าของเขาซีดลงเมื่อนึกได้ว่ารอยพวกนั้นสาเหตุหนึ่งมันก็เกิดขึ้นจากเขา มือใหญ่เอื้อมไปจับที่เรียวแขนเล็กข้างที่เขาทำเธอเจ็บพลางลูบเบาๆ “ แม่ของเธอดูแลเธออย่างดี ทำให้เธอเติบโตมาเป็นผู้หญิงที่ผิวพรรณผุดผ่อง แต่พอเธอมาอยู่กับฉันได้แค่แป๊บเดียว เธอก็ดันมีแผลเต็มตัวไปหมด หรือว่าฉันมันไม่สมควรที่จะดูแลใครจริงๆ แทน

“ อือ…” แก้มขวัญลุกนั่งบิดตัวบนเตียง สายตาของเธอมองไปรอบๆ ก่อนจะแสดงสีหน้าบูดลงตอนรู้ว่ามีแค่เธออยู่บนเตียงคนเดียว “ เมื่อคืนเราหลับไปตั้งแต่ตอนไหน แล้วพี่ไฟล่ะ?” หญิงสาวบ่นกับตัวเองพลางคิดไปว่าทุกครั้งที่เขาตื่นก่อนมีคิดที่จะปลุกเธอหรือรอตื่นพร้อมกันบ้างหรือเปล่า “ ของพวกนั้นก็คงเป็นสิ่งที่พวกคนรักเขาทำกัน เราคงจะไม่มีสิทธิ์” เธอพึมพำไปมาก่อนจะสะดุ้งแรง “ ตื่นแล้วเหรอ!!!” เสียงทุ้มปนดุดังมาจากประตูพร้อมกับร่างใหญ่ที่เดินเข้ามา “ อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ไฟ” รอยยิ้มทักทายจากเธอทำชายหนุ่มตาใสใจชื้นขึ้นมาแต่เช้า “ ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำสิ จะไปโรงพยาบาลกับฉันไม่ใช่เหรอ” เขาทำเสียงดุกลบเกลื่อน หญิงสาวจึงรีบลุก เธอมีท่าทีดีใจและวิ่งผ่านเขาออกไปทางประตู “ จะดีใจอะไรขนาดนั้น” เขาบ่นพึมพำแฝงสีหน้าน้อยใจ ตอนคิดว่าหญิงสาวดี๊ด๊าดีใจที่จะได้ไปเจอผู้ชายอีกคน ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงที่โรงพยาบาล หลังจากรู้ว่านีวายพักอยู่ที่ห้องไหนแก้มขวัญก็รีบเดินนำหน้าเจ้าไฟไป จนชายหนุ่มที่เดินตามคิ้วขมวดไม่พอใจแบบสุดๆ “ แก้มขวัญ…” “ พี่นีวาย” นีวายซึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ยิ้มกว้างทันที เมื่อเห็นหน้าของแก้มขวัญ เ