All Chapters of มาเฟียเมียเด็ก: Chapter 61 - Chapter 70

และแล้ววันงานก็ได้มาถึง “พี่ไฟ!” ลลิซเดินเข้ามาพร้อมแม่ มุ่งตรงไปหาพี่ชายของเธอที่กำลังเตรียมตัวขึ้นเปิดงานอยู่หลังเวที “มีอะไรกันสองแม่ลูก?” เจ้าไฟทักขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสอง “หนูแก้มขวัญล่ะ? แม่ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” “โห่ แม่เจอหน้าผมก็ถามหาคนอื่นเลยเหรอ?” เขาแซวกลับเบาๆ “ไฟ ตอบแม่ให้ตรงคำถามหน่อย” ครีมหอมจ้องลูกชายเขม็ง “อะๆ จะเห็นได้ไงล่ะแม่! ก็แม่พักกันที่รีสอร์ท แต่ยัยเด็กนั่นอยู่บ้านพักกับผม” “แล้วน้องไม่มางานวันนี้ด้วยเหรอคะ?” ลลิซเอียงคอสงสัย ทำไมแฟนเจ้าของรีสอร์ทถึงได้ไม่มาร่วมงานแบบนี้กันล่ะ? “พี่ไม่ให้มาเอง” “ห๊า? ทำไมถึงไม่ให้น้องมาล่ะ ไฟ?” มารดารีบซักไซ้ทันที คิดว่าเวลาจะทำให้ลูกชายเข้าใจความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้นเสียอีก “ก็ผมคิดว่ามันไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะให้เธอมาเดินลอยหน้าลอยตาแถวนี้นี่” “ไม่เชื่อ! ลลิซว่าพี่ไฟต้องมีเหตุผลอื่นที่ไม่ยอมบอกเราแน่ๆ คุณแม่อย่าไปเชื่อลมปากพี่ไฟนะคะ” คนเป็นน้องที่เริ่มเอะใจในตัวพี่ชายก็เริ่มจับผิด ทำพี่ชายหัวร้อนให้ “จะมาเซาซี้ถามเอาอะไรนักหนาเนี่ย! ทั้งสองแม่ลูกเลย! ถึงคิวขึ้นเปิดงานแล้ว! ขอตัวก่อนนะครับ!” ไฟรีบหันไปบอกกล่าว

เจ้าสัวพิทักษ์ละสายตาจากเจ้าไฟ และหันไปมองลูกน้องของเขา “ได้ความว่ายังไง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง สุสาธรก็พยักหน้าให้ “ได้ครับ แต่ตอนนี้เจ้าสัวต้องรีบกลับก่อน หุ้นส่วนเรียกประชุมด่วนพรุ่งนี้เช้า” “ห๊ะ! ไหนบอกว่างานเคลียร์หมดแล้วก่อนมาที่นี่ไง แล้วแบบนี้เรื่องลูกสาวฉันล่ะ?!” พิทักษ์หัวเสียเต็มที ธุรกิจอีกแล้ว... เพราะธุรกิจนี่แหละที่ทำให้เขาสูญเสียทั้งลูกและเมียไป แม้จะไม่พอใจ แต่เขาก็จำต้องลุกและเดินตรงออกไปยังท่าเรือ “ ดีนะที่เราเอาเรือมาเอง” “เดี๋ยว!” พิทักษ์หยุดฝีเท้า “ก่อนจะกลับ บอกเรื่องที่ฉันให้ไปสืบมาสิ ลูกสาวฉันกับไอ้ไฟ ทั้งสองคนเป็นอะไรกันแน่?” สุสาธรกลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยรายงาน “ผมไปถามพวกคนงานที่อยู่แถวงานเลี้ยงมา ทุกคนตอบเหมือนกันหมดว่า... คุณหนูแก้มขวัญเป็นเมียรักของเจ้าไฟครับ” “ห๊ะ!!! อีกแล้วเหรอวะ?! ลูกสาวฉันต้องตกไปเป็นเมียมันอีกแล้ว! ไอ้เด็กสารเลวนั่น!!! ฉันจะไปเอาเลือดหัวมันออก!!” พิทักษ์คำรามอย่างเดือดดาล แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรต่อ สายตากลับเหลือบไปเห็นเจ้าตัวปัญหากำลังเดินเข้ามาทางนี้ “อ้าว จะพากันกลับแล้วเหรอ?” เจ้าไฟยืนขวางหน้าพิทักษ์ น้ำเสียงของเขาที

หลายชั่วโมงผ่านไปแก้มขวัญที่หลับอยู่ก็ได้สติ เธอลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก ตอนที่ปรายตาเหลือบเห็นเจ้าไฟนั่งก้มหน้าอยู่ข้างเธอหญิงสาวก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นว่าเขาหันมองมาเธอก็ลุกพรวดและขยับตัวหนี “ !!!” มือใหญ่จับเข้าที่แขนของเธอ จนแก้มขวัญถึงกับตัวสั่น ใจหวิว “ พี่ไฟ! มันเจ็บ” แต่แทนที่เขาจะหยุด ตอนที่เห็นเธอกลัว เขากลับยิ่งไม่พอใจ เขาเป็นผัวของเธอ ทำไมเธอถึงไม่เคยเชื่อฟังและไว้ใจเขาบ้าง “ เป็นอะไรไป สำออยเหรอ อยากให้มันไปช่วยมากเลยใช่ไหม หะ!!” เขาซักไซ้เธออย่างเดือดดาล แก้มขวัญทั้งลนลานและก็แปลกใจตอนที่มองดูใบหน้าของเขาชัดๆ แล้วเห็นมีบาดแผลฟกช้ำเต็มไปหมด “ มันที่ไหนคะ แล้วหน้าพี่ไปโดนอะไรมา” เธอยื่นมือไปจะจับแก้มของเขาด้วยเป็นห่วง แต่เขาก็ปัดมันออกอย่างไร้เยื่อไยแถมมองเธอตาแข็ง “ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!!! ที่บอกว่ารักฉันนะ!!เธอรักจริงขนาดไหนหะ!!” ตอนที่เห็นว่านีวายแสดงความเป็นห่วงเธอที่เป็นเมียตัวเองจนเกินหน้าเกินตา และรู้ตัวว่าตัวเองผิดจนสำนึกไม่ทัน เขาจึงอยากจะได้คำยืนยันจากปากของเธอ ว่าถ้าวันหนึ่งเขากลายเป็นผู้ร้าย เธอก็ยังจะรักเขางั้นเหรอ ? “ มันสำคัญด้วยเหรอคะ ในเมื่อเ

ตกดึกของวันนั้นเจ้าไฟยืนเหม่อมองอยู่ที่ชายหาดในหัวเอาแต่ครุ่นคิดว่าแป้งร่ำเอาตัวเมียของเขาไปซ่อนไว้ไหน และยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ ไม่รู้ว่ายัยบ้านั่นทำอะไรให้เธอไปแล้วบ้าง ป่านนี้เธอจะกลัวไหม ที่ตรงนั้นมันมืดหรือเปลี่ยวไหม เธอจะหนาวจนตัวสั่นไปหมดแล้วหรือยัง “ เฮ้อ” เขาถอนหายใจแรง เพราะเมื่อยิ่งคิดว่าเธอไม่เป็นสุขเขาก็ยิ่งเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก “ บอสๆ” เขาหันขวับไปจ้องตามเสียงเรียกของเอลิกด้วยแววตามีความหวัง “ เป็นอะไร เจอกีรติกรแล้วเหรอ!” เอลิกส่ายหน้า “ แป้งร่ำ! เจอแป้งร่ำแล้วครับ” เจ้าไฟตาโตมือกำแน่น “ มันอยู่ไหน ฉันจะไปเอาเลือดหัวมันออก” เขาตะคอกถามแต่คำตอบดันทำเขาตกใจหนัก “ มันถูกแทงตายแล้วครับ ตอนนี้อยู่ตรงชายหาดทางด้านนู้น” “ ห๊ะ!! แล้วแบบนี้กีรติกรล่ะ กีรติกร!! เจอเธอแล้วใช่ไหม” เขาถามเสียงสั่นแต่คำตอบของเอลิกกลับทำเขาแทบทรุด “ ยังไม่เจอครับ” แก๊งหยกทอง บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด เสียงนาฬิกาบนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้า แต่ในหัวใจของพิทักษ์กลับร้อนรนราวกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ “สุสาธร แกกลับไปยังเกาะเออร์นาร์ดให้ฉันทีได้ไหม?” พิทักษ์หันไปพูดกับลูกน้องคนสน

“ ทำไมถึงไม่ตอบคะ แล้วคุณเป็นใครกันแน่” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านั่งเงียบให้กับคำถามก่อนหน้านี้ของเธอนานเกินไป หญิงสาวจึงตั้งคำถามขึ้นมาใหม่ ทำให้สุสาธรได้สติรีบจ้องหน้าเธอ “ ผมชื่อสุสาธรเป็นลูกน้องของเจ้าสัวพิทักษ์คุณพ่อของคุณครับ” “ ห๊ะ!!” แก้มขวัญตกใจร้องเสียงหลง ที่ผ่านมาเธอเข้าใจว่าพ่อตายไปแล้วตามที่แม่เคยบอกอยู่ตลอด แล้วอยู่ๆ ก็มีคนมาแสดงตัวว่าเป็นพ่อของเธอในตอนที่เธออยู่มาแบบไม่มีพ่อจนอายุยี่สิบปีเนี่ยนะ สุสาธรที่เดาไว้แล้วว่าเธอต้องมีสีหน้าแบบนี้ เขาจึงยิ้มให้พลางหยิบรูปใบเดียวกันที่เคยให้นีวายดูไปเมื่อวันก่อนบวกกับรูปแอบถ่ายของเธอตั้งแต่ตัวเล็กๆ จนโตเป็นสาวออกมาให้เธอ “ คุณหนูลองอ่านข้อความในรูปนั้นดูสิครับ” เขาจ้องรูปคู่ของเจ้าสัวและแม่ของหญิงสาวที่เธอถือไว้ แก้มขวัญจึงได้พลิกรูปดู “ คุณแม่ของคุณหนูได้อุ้มท้องคุณแล้วก็หนีเจ้าสัวไป เธอกลัวว่าคุณหนูจะเป็นอันตราย เจ้าสัวถูกคุณหญิงเกตน์ขอร้องไม่ให้ติดต่อไปหา เลยได้แค่สั่งลูกน้องคอยตามและดูแลคุณหนูกับแม่อยู่ห่างๆ” แก้มขวัญจ้องหน้าสุสาธรด้วยแววตาสั่นๆ “ถ้าคุณหนูยังไม่เชื่อเมื่อเจ้าสัวมาถึงก็ให้หมอสั่งตรวจดีเอ็นเอให้ได้นะครับ