Semua Bab มาเฟียเมียเด็ก: Bab 71 - Bab 80

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ตอนนี้แก้มขวัญได้มาอาศัยอยู่ที่บ้านซึ่งเจ้าสัวเป็นคนหาให้ บ้านหลังนี้ไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าไหร่นัก หญิงสาวออกมานั่งเหม่อลอยอยู่ที่หน้าบ้านเหมือนกับทุกวันที่เธอชอบทำหลังมาอยู่ที่นี่ เพียงเพราะแอบหวังในใจลึกๆ ว่าเจ้าไฟจะมาตามเธอกลับ แต่อีกใจเธอก็ไม่อยากให้เขามา เหตุเพราะคิดว่าตัวเธอนั้นมีความสุขแล้วที่ไม่ต้องไปรองรับอารมณ์ของใคร “ ป่านนี้เขาคงมีเมียใหม่ไปแล้วก็ได้ อย่าลืมสิแก้มขวัญ ว่าแกเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้นของเขานะ แกยังจะหวังอะไรอีก” เธอบ่นกับตัวเอง พลางคิดไปว่าเมื่อไหร่เธอจะเลิกคิดถึงคนแบบเขาสักที ยิ่งคิดแววตาของเธอก็สั่นจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คลืน เสียงรถคันคุ้นตาดังเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้าน แก้มขวัญต้องรีบปาดน้ำตาตัวเอง “ พี่นีวาย” เธอลุกขึ้นและทักทายคนมาใหม่ที่เดินเข้ามาในรั้วบ้าน ตั้งแต่วันที่เธอออกมาจากเกาะก็มีแค่เขาเนี้ยแหละที่ตามหาและชอบแวะเวียนมาเยี่ยมเธออยู่บ่อยๆ “ วันนี้เป็นยังไงบ้าง พี่ซื้อขนมมาฝากด้วยนะ” เขายกถุงของฝากที่หิ้วอยู่ขึ้นมาให้เธอดู ก่อนจะเดินมานั่งตรงที่ว่างข้างหญิงสาว “ ก็เป็นเหมือนทุกวันนั่นแหละพี่” แก้มขวัญเอ่ยพลางมองไปรอบๆ

หยกทอง “เจ้าสัวๆ!” ลูกน้องของเจ้าสัวพิทักษ์วิ่งหน้าตั้งมาหาเจ้านายด้วยสีหน้าร้อนรน “มีอะไรของมึงอีก!” “เจ้าไฟมาที่นี่ครับ!” “ห้ะ!!” พิทักษ์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที ขณะเดียวกัน สุสาธรที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ขยับตัวตามเขาออกมา “มันจะมาหาเรื่องอะไรกูอีกวะ!” เจ้าสัวพิทักษ์เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปด้านหน้า สุสาธรก็รีบตามไปติดๆ ทันทีที่พิทักษ์มาถึง เขาก็เห็นเจ้าไฟยืนอยู่พร้อมกับถือพวงมาลัยในมือ เจ้าไฟเดินเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบ พิทักษ์ถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความระแวง “มึงจะทำอะไรอีก!” พิทักษ์โพล่งถาม พลางตกใจเมื่อเห็นเจ้าไฟทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้า วางพวงมาลัยลงกับพื้น แล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “ผมมาขอขมา...ที่เคยทำไม่ดีกับคุณ และ...ขอคืนเมียของผมให้ผมด้วยเถอะ...” คำพูดของเขาทำให้ทุกคนทั้งนายทั้งลูกน้องที่ยืนรายล้อมตกใจจนตาค้าง “ฮ่าๆๆๆ” เจ้าสัวพิทักษ์หัวเราะลั่นเสียงดัง “แล้วเรื่องที่มึงมาขอโทษกูวันนี้ มีอะไรบ้างล่ะ” พิทักษ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ทุกเรื่องที่ผมเคยทำไม่ดีกับคุณ ที่ผมเคยตอบโต้เอาคืนคุณทั้งคำพูดและการกระทำ รวมถึงการที่ผมทำไม่ดีกับกีรติกรด้วย ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่าผมขาดเธ

ณ บ้านศิลาแดง เจ้าไฟเดินโซซัดโซเซเนื้อตัวบอบช้ำดำเขียวเข้ามาในบ้านพร้อมเสียงกรีดร้องโวยวาย จนคนทั้งบ้านตื่นกันหมด “ ฮื้อ…” เขาทรุดนั่งลงที่กลางบ้าน ก่อนจะค่อยๆ เลื้อยนอนแผ่อยู่กับพื้น “ พี่ไฟ พี่เป็นอะไรเนี่ย” คีรินที่ออกจากห้องมาก่อนคนอื่นๆ ตอนเห็นพี่ชายทรุดลงกับพื้นเขาก็รีบวิ่งลงบันไดไปหา “ ฮื้อ อ๊าก!!” เจ้าไฟดิ้นไปมากับพื้นอย่างกับเด็ก พลางร้องไห้โฮอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก “ เกิดอะไรขึ้นลูก อ้าว ไอ้ไฟมหาประลัยนี่” เสี่ยโอมซึ่งเดินตามเมียลงมา เห็นลูกชายคนโตทำตัวงอแงเป็นเด็กเขาก็ถึงกับเอือมระอา “ ไฟ ลูกเป็นอะไรเนี่ยหะ” ครีมหอมดูจะตกใจกว่าคนอื่น เธอจับลูกชายลุกนั่งพร้อมสำรวจดูเขาที่เนื้อตัวบอบช้ำดูไม่ได้ “ นี่ใครมันทำอะไรให้พี่เนี่ย คนๆ นั้นท่าจะเก่งมากด้วยถึงทำให้พี่เป็นถึงขนาดนี้ได้” ลลิซไถ่ถามติดซ้ำเติมไม่น้อย เจ้าไฟก็จ้องมาที่น้องสาวอย่างเอาเรื่อง พี่ชายคนโตกับน้องสาวคนเล็กไม่ค่อยถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรและยังเป็นเช่นนั้นต่อไป “ ไปมีเรื่องกับใครมาหะ แล้วนี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสี่ยถามเมื่อเห็นลูกชายเอาแต่นิ่ง เจ้าไฟจึงละสายตาจากน้องสาวขึ้นไปมองผู้เป็นพ่อ “ ผมกลับมาเมื

บ้านเช่าหลังร้างตั้งอยู่เงียบงันที่ปลายซอย มีรอยคราบน้ำฝนเกาะแน่นบนผนังซีดเก่าเสียงลมพัดผ่านภายในว่างเปล่าราวกับยังหลงเหลือบางอย่างที่มองไม่เห็น “ แก้มจะเข้าไปจริงๆ เหรอลูกฝุ่นมันเยอะมากเลยนะ พ่อกลัวว่าลูกจะไม่สบายเอา” พิทักษ์ที่เป็นคนถือกุญแจเอ่ยพูดกับลูกสาวติดห้ามเล็กน้อย “ ขอแก้มเข้าไปแค่แป๊บเดียว ถ้าคุณกลัวฝุ่นก็รออยู่ข้างนอกสิคะ” ชายแก่ฟังลูกสาวพูดด้วยท่าทีเด็ดขาดเช่นนั้นเขาก็ยากที่จะขัดเธอ พิทักษ์จึงยื่นกุญแจให้กับสุสาธรเป็นคนเดินไปเปิดประตูบ้านให้ เมื่อประตูเปิดออกหญิงสาวผู้ที่มีความสงสัยมากกว่าใคร ก็ก้าวเดินเข้าไป “ คุณปิดตายบ้านหลังนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ” แก้มขวัญจ้องไปรอบๆ ซึ่งดูเหมือนเฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างยังคงอยู่ครบ แต่กลับเต็มไปด้วยฝุ่นเกาะเคลือบดูไม่น่ามอง ทำเธอหันมาถามคำถามนั้นกับผู้เป็นพ่อ “ ก็ตอนที่รู้ว่าพี่สาวลูกเสีย พ่อก็สั่งปิดข่าวแล้วก็รีบซื้อบ้านหลังนี้ เพื่อจะเก็บความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวลูกเอาไว้ และปิดตายไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวาย” “ แล้วพี่ไฟรู้เรื่องนี้ไหม” อยู่ๆ เธอก็ดันหลุดปากพูดถึงเขา จนคนเป็นพ่อมองหน้า “ ที่ผ่านมา พ่อคิดว่ามันรู้ แ

ซ่า เสียงฝนพัดกระหน่ำกระทบกับหลังคาบ้าน ลมพายุพัดแรงจนร่างบางบนเตียงรู้สึกหนาว เธอลืมตาขึ้นมาก่อนจะรีบดีดตัวนั่งเนื่องจากจำได้ว่า เจ้าไฟนั่งอยู่ตรงหน้าบ้านตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะยอมกลับไปแล้วหรือยัง “ ดึกขนาดนี้ ฝนก็ตกคงจะกลับไปแล้วหรือเปล่า ไม่งั้นก็คงจะนอนในรถล่ะมั้ง” เธอบ่นกับตัวเองก่อนเอนกายนาบลงกับเตียงตามเดิม “ แต่…ออกไปดูให้แน่ใจดีกว่า” เธอดีดลงจากเตียงก่อนรีบสาวขาเดินไปยังประตูหน้าบ้าน ภาพที่เห็นทำเธอตกใจตาเหลือกเมื่อเขาที่เธอคิดว่านอนอยู่บนรถหรือไม่ก็คงกลับไปแล้วนั้นนอนขดอยู่ที่มุมประตู “ คุณ! พี่ไฟ!!” ความเป็นห่วงทำเธอรีบเปิดประตูออกไป ลมพายุก็ตีเข้ามาที่หน้าสวยเต็มแรง จนหญิงสาวต้องเร่งใช้สองแขนที่มีเรี่ยวแรงอันน้อยนิดลากเอาร่างสูงใหญ่เข้ามาในบ้าน “ โอ้ย ตัวหนักซะมัด” พอลากเขามาถึงในบ้านก็หมดแรงนั่งจ่ำลงที่พื้นพลางใช้มือดันประตูบ้านให้ปิดดังเดิม แต่ตอนที่หันกลับมามองคนตัวใหญ่ เธอก็ถูกเขาดึงจนใบหน้าแนบชิดกัน ใบหน้าของเธอเวลานั้นถึงกับร้อนผ่าวราวกับว่ามันเป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิด “ เมียจ๋า เมียจ๋าอย่าทิ้งพี่นะ ขอร้อง พี่ใจจะขาดแล้ว” เจ้าไฟบ่นพึมพำ ความจริงเขาปกต