บททั้งหมดของ มาเฟียเมียเด็ก: บทที่ 81 - บทที่ 90

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นเมื่อได้สติ เธอเห็นว่าเจ้าไฟกำลังนั่งปลอกแอปเปิ้ลอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลจากเธอ “ อ้าว เมียจ๋าของพี่ตื่นแล้วเหรอ” เมื่อเขาเห็นว่าเธอลืมตาก็รีบวางมีดในมือลงแล้วเดินเข้ามาหา “ พี่นีวายล่ะ” แก้มขวัญทำหน้านิ่งพร้อมเฉไฉถามหาคนอื่น “ โห่ ตื่นมาก็ถามหาคนอื่นเป็นอันดับแรก ไม่เกรงใจกันเลย น่าน้อยใจซะมัด” เขาเอ่ยด้วยท่าทีน้อยใจแต่ก็ยังมือปลาหมึกจับกุมเอามือของคนบนเตียงขึ้นมาหอม แก้มขวัญก็สะบัดออก “ กรุณาตอบให้ตรงคำถามด้วยค่ะ” ชายหนุ่มถอนหายใจแรง “ มันมีธุระเลยขอกลับก่อน” “ แล้วคุณล่ะ ไม่มีงานมีการทำเหรอ ถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้” เธอดุเขา เจ้าไฟทำหน้าหงอย “ ไม่อะ พี่กลับไปทำงานไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีเมียจ๋ากลับไปด้วย เพราะทุกที่บนเกาะสำหรับพี่ มันมีแต่ความทรงจำของเรา คอยหลอกหลอนพี่อยู่ทุกวัน” แก้มขวัญนั่งนิ่งฟังที่เขาพูด ชายหนุ่มแสดงความจริงใจออกมาทางสายตา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ใจอ่อน “ รีบๆ กลับไปเถอะ เดี๋ยวพ่อฉันมาเห็นคุณก็เป็นเรื่องอีก” “ ไม่เป็นหรอก เมื่อกี้เขายังบอกให้พี่ดูแลเมียของพี่ให้ดีๆ อยู่เลย” “ ห๊ะ อะไรน่ะ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่คนบนเตียงที่มีท่าทีตกใจหนัก “

เจ้าไฟแอบเดินย่องเข้ามาในห้องของแก้มขวัญหลังหญิงสาวหลับไป เขานั่งลงที่เตียงแล้วเกี่ยผมที่ปิดบังใบหน้าออกให้เธอ “ เมื่อไหร่เธอจะให้อภัยพี่ พี่คิดถึงเสียงอ้อนของเธอ แววตาใสซื่อของเธอเวลาเถียงกับพี่ คิดถึงคำว่ารักจากเธอจะตายอยู่แล้ว เมื่อไหร่เธอจะกลับมาเป็นเด็กดื้อของพี่อีก” เขาเอ่ยไปน้ำตาก็ตก ตอนเห็นเธอขยับร่างกาย เขาจึงดีดลุก เพราะแอบกลัวว่าถ้าเธอตื่นขึ้นมาไม่พอใจที่เขาแอบมานั่งอยู่ตรงนี้ แล้วจะพาลไล่เขาไปอีก “ มึงตายไอ้ไฟ!!” เสียงตะโกนกราดเกรี้ยว ดังแทรกผ่านความมืดในห้วงฝัน “ โอ้ย!” เสียงเจ็บปวดของเขาตอบกลับตามมา “ จัดการมัน” เสียงผู้คนตะโกนซ้ำๆ ดังระงมรอบตัว เธอมองภาพตรงหน้าผ่านม่านฝันด้วยหัวใจที่สั่นไหว ร่างบางบนเตียงขยับดิ้นไปมา ใบหน้าซีดเผือดเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ “ อย่า! ไม่นะ พี่ไฟ!! อย่า” เสียงเธอสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มขณะเพ้อออกมาไม่หยุด ราวกับกำลังติดอยู่ในฝันร้ายที่ไม่มีทางออก “ อย่า อย่านะ” เจ้าไฟในความฝันของเธอเนื้อตัวบอบช้ำเต็มไปด้วยเลือด เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาแสนเศร้าพลางกระอักเลือดออกมา “ ไม่!!!” เธอกรีดร้องสุดเสียง จังหวะนั้นร่างก็สะดุ้งตื่น “ เป็นอะ

ก๊อกๆ 5 นาทีต่อจากนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา แก้มขวัญเหลือบสายตาไปมอง “ คุณหนูครับ อยู่ในห้องหรือเปล่า” เป็นเสียงของสุสาธร ซึ่งเขามาถึงตั้งแต่ที่เจ้าไฟยังไม่ออกไปแล้ว พอเห็นเธอเงียบนานก็เลยเข้ามาดู “ผมเตรียมอาหารกับของว่างให้คุณหนูเยอะเลยนะครับ” หญิงสาวกอดอกนิ่งงันไปชั่วครู่ดั่งมีบางสิ่งในใจ ก่อนที่เธอจะลุกและเดินไปเปิดประตู “ ฉันมีเรื่องอยากจะถามนาย” “ หืม?” คนฟังมีท่าทีแปลกใจให้สีหน้าสงสัยของหญิงสาว แก้มขวัญเดินตรงออกมานั่งที่โต๊ะด้านนอก สุสาธรก็เดินตาม “ นั่งสิ เรื่องที่ฉันจะถามมันยาวนะ” สุสาธรพยักหน้าก่อนนั่งลงตรงข้ามกับเธอ “ ตอนที่พ่อเข้าใจผิดเรื่องพี่ไฟกับพี่กช ตอนนั้นพ่อได้ทำอะไรให้พี่ไฟบ้าง” เธอที่เริ่มอยากจะรู้ว่าเจ้าไฟเคียดแค้นอะไรพ่อของเธอนักหนาจนคิดจะแก้แค้น จึงรีบซักไซ้และจ้องมองสุสาธรอย่างคาดคั้น ทำให้สุสาธรซึ่งกำลังลังเลที่จะพูดจำเป็นจะต้องบอกเธอ “ ก็ตั้งแต่ทำลายธุรกิจของเจ้าไฟ แย่งลูกค้า ระเบิดรถ ระเบิดเรือสินค้า ดักยิง ทำให้เกิดอุบัติเหตุกับคนในครอบครัวเขา แล้วล่าสุดถ้าไม่ไปเจอคุณหนูอยู่บนเกาะเออร์นาร์ดซะก่อนเจ้าสัวคงจะสั่งระเบิดเกาะแล้ว” “ หะ!!” แก้มขว

“ ไอ้เยโด่!!!” เสียงคำรามดังทำทั้งคู่รีบหันไปสนใจ เสียงนั้นเป็นของเจ้าไฟที่พึ่งมาถึงชายหนุ่มร้องเรียกคู่อริตั้งแต่ทางเข้าโกดัง แม้ระยะห่างจากตรงนั้นและตรงนี้จะไกลกันพอสมควร แต่เสียงของเจ้าไฟที่มาพร้อมความเดือดดาลก็ดังกองโกดังจนลูกน้องของเยโด่แห่กันมายืนจ้อง “ พี่ไฟ” แก้มขวัญอุทานชื่อของชายหนุ่ม ดวงใจของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขามาพร้อมไม้กระบองอันใหญ่ “ ฉลาดนี่ บอกไม่ให้พกปืน ก็พกอย่างอื่นมา” “ ใครจะโง่เหมือนมึงล่ะ ที่กล้ามายุ่งกับคนของกู” เจ้าไฟปากกล้าร้องตะโกนออกมาอย่างไม่เกรงกลัวลูกน้องตัวสูงใหญ่ของเยโด่ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา แก้มขวัญจ้องภาพตรงหน้าด้วยใจสั่น ภาพความฝันที่เธอเห็นเขาตายมันทำให้เธอหวาดกลัว คนพวกนั้นเหมือนถูกคัดมาเพราะไม่มีใครที่จะตัวเล็กกว่าเจ้าไฟเลยสักคน บางคนออกไปทางนักเพาะก้ามด้วยซ้ำแถมทุกคนต่างมีอาวุธครบมือ “ อ่าย!!”เธอกรีดร้องด้วยตกใจเพราะเยโด่แอบยื่นมือมาจับที่ปลายคางของเธอ “ อย่าจับเมียกู!!” เจ้าไฟเห็นแบบนั้นยิ่งเพิ่มความเดือดดาลในตัวเขา ชายหนุ่มกำลังจะวิ่งเข้าไป แต่กลับถูกพวกลูกน้องของศัตรูมาขวางไว้ “ อย่ามาเสือกสิวะ!!” เขาเดือดจนเห็นเส้นเลือดผุ

“ คุณแม่โทรมาบอกพี่ว่า ให้เราไปดูใจพี่ไฟ…” “ อะ พี่ไฟ!! ไม่จริง!! เป็นไปไม่ได้ อึก” แก้มขวัญเหมือนจะสติหลุดไป เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลลิซเห็นแบบนั้นก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่สวมกอดหญิงสาวรุ่นน้องพลางร้องไห้ไปจนสุดท้าย โรงพยาบาล เมื่อรถจอดทั้งสองสาวก็รีบวิ่งมายังห้องที่เป็นจุดหมาย “ พี่ไฟ!!” แก้มขวัญรีบวิ่งเข้ามาในห้องพบร่างคนรักที่ถูกผ้าพันแผลพันรอบร่างกายไว้อย่างกับมัมมี่บนเตียงก็ใจสลาย เธอมองยังสายออกซิเจนบนหน้าเขาก่อนหันไปดูพ่อกับแม่ของชายหนุ่มที่ยืนเศร้าร้องไห้อยู่ข้างๆ “ ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม…” แก้มขวัญเอ่ยถามกับคนที่อยู่ก่อน ทุกคนเอาแต่ก้มหน้า มีเพียงเสี่ยที่เป็นตัวแทนเอ่ยปากตอบเธอ “ ชีพจรของเจ้าไฟอ่อนลงมาก หมอบอกว่าให้พวกเราทำใจไว้น่ะลูก” สิ้นคำพูดร่างของแก้มขวัญก็ทรุดลงกอดร่างอันไร้สติบนเตียง “ ไม่จริง! ฮื้อ มันไม่ใช่ความจริง พี่ไฟจะทิ้งแก้มไปแบบนี้ไม่ได้ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!! พี่ไฟ!!” เธอซุกหน้าลงบนตัวเขาพลางร้องไห้สะอื้น “แก้มรักพี่มากพี่รู้หรือเปล่า ตื่นขึ้นมาเถอะ แก้มขวัญคนนี้สัญญาว่าจะทำตัวดีๆ จะไม่ดื้อไม่หนีพี่ไปไหนอีกแล้ว แก้มจะยอมพี่ทุกอย่าง ขอร้อง