《Trapped In The Zillionaire’s Sweet Obsession》全部章節：第 411 章 - 第 420 章

HINDI NA TINANONG ni Czarina si Wendy na magsalita tungkol sa mga bagay na ayaw nitong balikan. Sa halip, inilabas niya ang dalawang bento box na ipinahanda niya sa tiyuhin niya.Tuwang-tuwa naman si Wendy at halos maubos agad ang laman ng mga iyon.Pagkaalis ni Czarina, gusto sana agad magpasalamat ni Wendy, pero natakot siyang makaabala. Kaya makalipas pa ang dalawang araw bago siya muling pumunta sa Marquez Group.Pero bago pa niya makita si Czarina, nasalubong na niya agad si Damion sa lobby.Tipid siyang tumango bilang pagbati, pero agad siyang tinanong ni Damion. “What brings you here?”“Definitely not for you,” diretsahang sagot ni Wendy.Bahagyang tinaas ni Damion ang kilay. “Looking for Meredith?”Gusto sanang umamin ni Wendy, pero naalala niya kung paano tratuhin ni Damion si Czarina. “Why should I tell you?” malamig niyang sagot.Napangisi si Damion. “So kapag hindi mo mahanap si Zari, sa kamukha niya ka na lang kumakapit?”Napairap si Wendy. Kung makapagsalita ka, akala mo

“SEEMS LIKE DIET ISN’T THE ONLY THING HE CAN KILL.”Biglang nanahimik ang buong mesa. Napatigil si Wendy habang may hawak na liempo. Mabilis siyang tumawa para sirain ang tension.“Hehe… President Marquez really likes dark jokes, no?” pilit niyang sabi bago mabilis na sumubo ng pagkain.Ngunit hindi ngumiti si Fran. Sa halip, mahinahon itong tumingin kay Damion.“Actually,” kalmado nitong sabi, “dati talaga akong assassin.”Napatigil si Wendy sa pagnguya.“Kapag may ayaw ako noon, pinapatay ko agad. Hindi ko na hinahayaang masikatan ng araw.”Tahimik na napalunok si Czarina. Pero parang hindi natakot si Damion. Sa halip, lalo lamang tumalim ang tingin nito kay Fran.Ngumiti naman nang bahagya ang matanda habang hinihiwa ang liempo.“Buti na lang,” dagdag nito, “matanda na ’ko ngayon. Napagod na kong pumatay… kaya kutsilyo na lang sa kusina ang ginagamit ko.”Tuluyang nalaglag ang liempo sa bibig ni Wendy.Pagkakita sa reaksyon nito, malakas na natawa si Fran at agad bumalik ang warm

PAGKALABAS NIYA NG OPISINA saka lang siya nakahinga nang maayos, pero agad naman siyang hinarap ni Enzo. Kahit ipinaliwanag niyang si Damion mismo ang may gustong pabalikin siya, hindi pa rin naniwala si Enzo.Habang tumatagal, halos araw-araw na siyang pinapasabay ni Damion sa lunch. Kaunti lang ang usapan nila, pero bawat tingin at tanong nito ay parang sinusubukan siyang hulihin.Dahil doon, lalo lang napapagod at natatakot si Czarina. Unti-unti na ring bumabalik sa isip niya ang planong matagal nang ipinipilit ni Fran—ang paggamit ng poison laban kay Damion.At ngayon… Limang minuto nang nakatitig si Czarina sa pritong itlog sa lunchbox niya nang hindi gumagalaw. Tila nawawala ang isip niya.Biglang tinapik ni Damion ang ulo niya gamit ang kutsara.“What are you staring at?” malamig nitong tanong. “Kapag tinigan mo pa ’yan nang matagal, baka maging sisiw na ‘yan.”Napakurap si Czarina at saka napahawak sa noo. “Ah… sorry. Inaantok lang po siguro ako.”“Then sleep on the sofa.”Bigl

“HOSPITAL?” Biglang sumagi sa isip niya ang nangyari kanina.“H-Hindi naman siguro…” bulong niya sa sarili, pilit na pinapagaan ang pakiramdam.Napakagat siya sa labi bago muling nagsalita. “May sinabi ba siyang… tatanggalin niya ako?”Napabuntong-hininga si Kathy habang inaayos ang mga papel. “Wala naman.”Pagkatapos ay seryosong tumingin ito kay Czarina.“But honestly…” mahina nitong sabi, “anong nangyari sa loob? Kasi no’ng umalis si Boss, sobrang sama talaga ng timpla ng mukha niya. As in nakakatakot. May nangyari ba kanina sa loob?”Napapikit si Czarina bago pilit na ngumiti.“Long story,” mahinang sagot niya. “Basta… mukhang na-offend ko na naman siya.”“Hay naku.” Umiling si Kathy. “Huwag ka ngang advance mag-isip. Hindi ka pa naman pinapaalis.”Mapait na napangiti si Czarina habang dahan-dahan siyang umupo sa desk niya.“Maybe not yet,” mahina niyang bulong. “Pero feeling ko… malapit na.”“Hey,” sabi ni Kathy, sinusubukang pagaanin ang mood, “huwag masyadong negative. Just let

“...WAKE UP ALREADY.”Mahigpit pa ring hawak ni Czarina ang kamay ni Wendy habang tuloy-tuloy siyang nagkukuwento tungkol sa masasaya nilang alaala noon.Mga simpleng bagay lang—mga tawanan, kalokohan, pagkain sa tabi ng kalsada, late-night chika.Pero kapag naaalala mo pagkalipas ng maraming taon, iyon pala ’yong mga alaalang pinakamainit sa puso.Unti-unting kumalma si Czarina habang nagsasalita.At maya-maya… tila may bahagyang gumalaw sa kamay na hawak niya.Napatigil siya. Akala niya, guni-guni lang. Pero ilang segundo lang ang lumipas, muli niyang naramdaman ang mahinang paggalaw ng mga daliri ni Wendy.Biglang nanlaki ang mga mata niya. Mabilis siyang yumuko palapit dito.“Wenwen…” nanginginig niyang bulong. “Naririnig mo ’ko, ’di ba?”Mas humigpit ang hawak niya rito. “Please… gumising ka na.”Basag ang boses niya habang pilit na ngumingiti. “Hindi pa tayo tapos kumain sa buong mundo. Hindi pa tayo nakakapag-travel together.”Napaluha siya. “You can’t break your promise to me.”