All Chapters of บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+): Chapter 321 - Chapter 328

“ครับคุณแม่ ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุด”“พ่อเชื่อว่าหมอพัฒน์ทำได้ อย่าดื้อกับพี่นะลูก” คนเป็นพ่อก็อดน้ำตาคลอไม่ได้ ปลื้มใจที่ลูกสาวคนนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร รินลณีคือธิดาที่ดี เมื่อก่อนทั้งสองคนเป็นเพียงแค่พ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดทั่วไป เมื่อรินลณีคลอดออกมา ทั้งคู่ก็เจริญเติบโตจนวันนี้มีตลาดสดติดแอร์ขนาดใหญ่ของสมุทรปราการ ทั้งหมดนี่ก็เพราะลูกสาวคนนี้“หลานย่า ฝากพี่เขาด้วยนะลูก ตอนนี้เราสองคนเหมือนคนคนเดียวกันแล้ว หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะลูก” คุณย่าของระพีพัฒน์ลูบหัวหลานทั้งสองคนที่ท่านเห็นมาตั้งแต่ทั้งสองยังเด็ก“แม่กับพ่อฝากพี่เขาด้วยนะลูก เรื่องอาหารการกินอาจจะลำบากหนูบ้างเพราะพี่เขาเป็นคนกินยาก พ่อกับแม่ก็ขอให้ลูกทั้งสองรักกันให้มาก ที่สำคัญมีหลานให้พ่อกับแม่ที คนแก่เหงาแล้ว”“ใช่ ๆ อยากเลี้ยงหลานแล้ว” สรุปสุดท้ายก็มาจบความคิดเห็นเดียวกันคืออยากได้หลาน ทำเอาเจ้าสาวหน้าแดงเพราะอดเขินไม่ได้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะเขินทำไม ในเมื่อก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองจะเข้าหอกัน คงเพราะนี่คือการเข้าหออย่างเป็นทางการ และทุกคนก็รู้ว่าตอนนี้เธอกับระพีพัฒน์กำลังเข้าหอ และจ

“อ๋อ นี่ไม่ได้ห่วงพี่ ห่วงตัวเองจะลำบาก” “ไม่ใช่นะไม่ใช่ น้องเป็นห่วงพี่พัฒน์นะคะ แค่พูดเล่นเอง” เธอก้มหน้างุด ผมขยี้ผมเธอทีหนึ่ง ก่อนจะคุยกัน อีกไม่นานผมก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา เพียงไม่นานยัยเด็กข้างบ้านก็เข้ามาเรียนระดับมัธยมในโรงเรียนเดียวกันกับผม เธออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง หรือมอหนึ่งนั่นเอง ส่วนผมตอนนี้อยู่มัธยมศึกษาปีที่ห้า แต่ด้วยหน้าตาที่น่ารักของยัยณิกา ทำให้ทั้งสองคนเป็นที่รู้จักและเป็นขวัญใจรุ่นพี่ มันทำให้ผมรู้สึกหวงน้องสาวทั้งสองคนของผมอย่างมาก แต่ผมก็ยังมีบารมีอยู่มาก ด้วยเป็นเด็กกิจกรรมและเป็นรุ่นพี่มอห้า อีกทั้งเป็นรองประธานนักเรียน ทำให้หลายคนไม่กล้าเข้ามายุ่งกับน้องสาวผม แต่ชีวิตสงบสุขของผมเริ่มปวดหัวตั้งแต่ตอนนั้น เพราะต้องรับผิดชอบติวหนังสือให้น้องสาวและเพื่อนน้องสาวด้วย ใจจริงไม่เคยอยากติวหนังสือให้ผู้หญิงเลยถ้าไม่เพราะว่าวันนั้นหลายวันก่อน… ‘พี่พัฒน์ หนูจะไปติวหนังสือบ้านเพื่อนนะคะ’ ยัยณิกาเดินมาบอกผม...ติวหนังสือบ้านเพื่อนเนี่ยนะ ‘บ้านใคร’ ผมถามและมองหน้าน้องสาวตัวเองและน้องสาวข้างบ้าน ‘บ้านใบเตย’ ใบเตยน้องสาว

“อร่อยจริง ๆ พี่พัฒน์ลองกินสิคะ” เธอวางจานบนโต๊ะอาหารเหมือนกำลังจะกลับ“เดี๋ยวสิ อยู่กินเป็นเพื่อนพี่ก่อน ถ้าพี่ชักมา น้องจะได้เรียกรถพยาบาล”“เว่อร์ไปค่ะ น้องทำอย่างสุดฝีมือ จะมาช้งมาชักอะไรกัน” เธอยิ้มตาหยี เล่นเอาผมตาลายเลย อยากจะจีบตั้งแต่ตอนนี้...เฮ้อ...รออีกหน่อยนะน้อง“นั่งกินเป็นเพื่อนพี่หน่อย...พี่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว”“เออ...เอ่อ...ค่ะ”เราสองคนคุยกันเรื่องทั่วไป และเรื่องที่เธอจะเรียนอะไรในระดับอุดมศึกษา“ทำไมน้องอยากเรียนโยธา” โยธาหรือวิศวะโยธา ผมไม่คิดว่าเธอจะอยากเรียนสายนี้ เพราะส่วนมากมีแต่ผู้ชายเรียน มันเป็นสาขาที่หนักเพราะใช้ทั้งแรงกายแรงใจ ตอนจบก็ต้องทำอาชีพที่หนักอีก“ก็น้องอยากสร้างถนนดี ๆ น้องยังจำวันที่พี่พัฒน์ขี่จักรยานล้มได้เลย”“อย่าบอกนะว่าที่อยากเรียนเพราะเรื่องนั้น เรื่องนั้นมันนานมากแล้วนะ” ผมเกือบจะลืมไปแล้วถ้าเธอไม่พูดขึ้นมา“น้องไม่อยากเห็นพี่พัฒน์บาดเจ็บอีก” คำพูดของเธอทำให้ใจผมเต้นหนักกว่าเดิมอีก เรามองหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไร จนผมและเธอต่างหน้าแดงด้วยกันทั้งคู่“น้องรักพี่พัฒน์...” คำพูดนั้นทำให้ผมเกือบสำลักข้าว ถ้าไม่มีประโยคต่อมาที่ทำให้ต้องก้มหน

“แฟนแกเหรอ” ใบเฟิร์นถามขึ้นก่อน ส่วนอีกสองสาวก็ฟังอย่างตั้งใจ “เปล่า บ้านเราอยู่ติดกัน สนิทกันตั้งแต่เด็ก” ฉันตอบออกไปตามความจริง เขาก็มองฉันเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ส่วนฉันก็มองว่าเขาเป็นพี่ชายเท่านั้น เท่านั้นจริง ๆ อ้ะ ไม่เชื่ออีก “จริงอะ ฉันนึกว่าเขาชอบแก” พอลลี่รีบพูดแทรกขึ้น จะไปชอบอะไร ไม่เคยเห็นเขามีแฟนสักครั้ง หรือมีแต่ฉันไม่รู้ มีครั้งหนึ่งมั้งที่เป็นรักแรกของเขา นานมาแล้ว “หล่อ หล่อมาก คิดถูกแล้วที่แกกลับกับพี่หมอพัฒน์ คนอะไรแค่มองก็ชื่นใจแล้ว” พอลลี่ยังคงชื่นชมพี่พัฒน์ไม่หยุด “เดี๋ยวนะ เมื่อกี้แกยังบอกขอสักครั้งกับยูอยู่เลย ทำไมเปลี่ยนใจแล้วล่ะ” ใบบัวที่นั่งเงียบมานานคงทนไม่ไหว “อ้าว ก็ยูน่ะของตายไหม เห็นทุกวัน ส่วนนั่นเดือนมหาวิทยาลัยนะมึง ของดีขนาดนั้น แล้วเป็นหมออีกต่างหาก ฉันอยากตรวจภายใน เหมือนมดลูกจะทำงานไม่ปกติ” “มึงไม่มีมดลูก พอลลี่” ใบเฟิร์นทนไม่ไหว จนต้องเปลี่ยนสรรพนามให้สมกับความแรดของเพื่อน “อ้าว กูไม่มีเหรอ เห็นในนิยายว่าผู้ชายก็ท้องได้” พอลลี่ยังคงทำหน้าเหมือนกับว่าเรื่องผู้ชายท้องสามารถเป็นจริงไ