บังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)의 모든 챕터: 챕터 311 - 챕터 320

“น้องดูนี่” รินลณีรับมือถือของระพีพัฒน์มาดู เป็นภาพที่เธอนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟกับนาวิน หลายรูปเป็นรูปจริง แต่ที่ไม่ใช่รูปจริงคือภาพที่เธอกับนาวินกำลังเดินเข้าโรงแรม“เฮ้ย! เฮีย นี่ไม่ใช่รูปจริง น้องไม่ได้ไปโรงแรมกับพี่วินนะคะ”“เฮียรู้ แต่ทำไมน้องไม่บอกเฮียว่าไปเจอนาวิน”“น้องกลัวเฮียโกรธ น้องไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วจริง ๆ นะคะ เขาจะบวชก็เลยมาขออโหสิกรรม”“มันควรจะมาขออโหสิกรรมกับเฮียด้วย โทษฐานที่มันจูบเฮีย”“สงสัยไม่กล้ามาเจอหน้าเฮีย คงเพราะอายแหละมั้ง เดี๋ยวเขาจะส่งการ์ดเชิญงานแต่งมาให้เราด้วย”“แต่งกับเชอร์รี่เหรอ”“อ้าว! ทำไมเฮียรู้ล่ะ”“ก็เคยได้ยินสองคนนั้นคุยกัน ทั้งสองคนมีอะไรในกอไผ่”“จริงอะ นานรึยังคะ”“นานแล้ว ตั้งแต่ตอนน้องอยู่ปีสอง”“ทำไมเฮียไม่บอกน้อง” ระพีพัฒน์ยักไหล่อย่างกับมันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่เขาต้องบอกภรรยาในเรื่องของผู้ชายอื่น และยิ่งเป็นอดีตแฟนเก่า เรื่องอะไรจะบอก“แล้วที่บอกว่า...ไปจับมาร...คืออะไรคะ”“เฮียให้เพื่อนช่วยสืบว่าใครเป็นคนส่งรูปมาให้”“แล้วตกลงเป็นใครคะ” รินลณีเอ่ยถาม เพราะเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครที่ประสงค์ร้ายกับชีวิตคู่ของเธอกับเขา“คุณห

ลมหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นรัวเร็ว หวังว่าเขาจะปล่อยเธอได้พักหายใจ แต่ระพีพัฒน์กลับจับตัวเธอพลิกคว่ำ เธอตั้งเข่าในท่าหมอบคลาน ใช่ว่าจะเป็นท่าแปลกใหม่ แต่ท่านี้ทำให้เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอเพราะรู้ว่าแก่นกายที่ใหญ่โตของเขาจะสร้างความทรมานให้เธอแค่ไหน“เฮีย...เฮีย...อ้า”เธอได้แต่ร้องเพียงเท่านั้นเมื่อเขายืนขึ้นตรงปลายโซฟา ส่วนเธอก็คลานเข่าอยู่บนโซฟา ด้วยตำแหน่งหรืออะไรทำให้มันช่างเหมาะเจาะขนาดนี้ ทันทีที่เขากดตัวตนของเขาเข้ามาในตัวเธอ ทั้งสองร้องซี้ดด้วยกันทั้งคู่เมื่อแก่นกายเขาเข้ามาในตัวเธอทั้งหมด“น้อง...ตอดแรงมาก...ซี้ด”“ก็มันลึกอะ...อ้า...เฮีย...ย” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็จับเอวของเธอล็อกแล้วโหมกระหน่ำตัวเขาเข้ามาในตัวเธอพร้อมทั้งบดส่าย นี่ใช่ไหม เขาเลยต้องยืน เพราะจะได้โชว์ลีลาได้เต็มที่ส่วนคนหมอบคลานอยู่บนโซฟาราคาแพงที่ไม่ต้องกังวลเรื่องการรับแรงกระแทกก็ร้องครางไม่เป็นภาษา น้ำหวานยังคงไหลเยิ้มลงมาตามขาขาวเนียนของเธอ ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างบีบขยำหน้าอกอวบที่แกว่งไปมาด้วยแรงกระแทก สัมผัสนั้นยิ่งเพิ่มความหรรษาให้หญิงสาวเป็นอย่างดี เธอตอบแทนเขาด้วยแรงตอดรัดที่ทำให้ชายหนุ่มร้องคราง

ช่องว่างของประตูที่ไม่ได้ปิดสนิททำให้รินลณีเห็นกิจกรรมของทั้งสองคน ทั้งสองหันหลังให้เธอ คนที่ยืนน่าจะเป็นหมอเต็นท์ เพราะเขาครางหนัก และเรียกชื่อคนที่กำลังก้มโค้งให้เขาว่า“...อ้าพัฒ...กูเสียว...อ้า”ส่วนคนที่ก้มโค้งให้หมอเต็นท์ทะลุทะลวงอยู่นั้นใส่เสื้อกาวน์คุณหมอ ด้วยความที่ห้องพักมันไม่ได้ใหญ่มาก เธอจึงเห็นป้ายชื่อที่ปักบนชุดกาวน์ชัดเจน รินลณีใช้มือปิดปากของตัวเอง น้ำตาไหลพราก“เฮีย...” เสียงแผ่วเบาที่ออกจากปากเธอ ทั้งสองคนที่ระเริงบทรักอยู่ไม่มีทางรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น รินลณีค่อย ๆ เดินลงมา ตรงไปยังรถที่เธอเช่ามา ตอนนี้เธอไม่รู้จะจัดการยังไง นอกจากโทร.หาเพื่อน“พอลลี่ ฮือ ๆ ๆ”“เฮ้ย! รินณี มึงเป็นอะไร” พอลลี่ตกใจเสียงเพื่อนที่จู่ ๆ ก็ร้องไห้โวยวาย ปกติรินลณีเป็นคนเข้มแข็งไม่ร้องไห้ง่าย ๆ“กูเห็นเฮียพัฒน์กำลังเอากับเพื่อนเขา”“เฮ้ย! จริงเหรอวะ มึงแน่ใจนะ” ไม่ใช่แค่รินลณีที่ตกใจ เพราะพอลลี่ก็ตกใจไม่ต่างกัน พอลลี่มั่นใจว่าระพีพัฒน์ไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันแน่นอน“กูไม่รู้พอลลี่ กูไม่อยากเชื่อ แต่เพื่อนเขาก็เรียกชื่อเฮียพัฒน์ แถมเสื้อกาวน์ของเขามีชื่อเฮีย ฮือ ๆ ๆ พอลลี่ กูจะทำยังไงดี”“ใจเ

“ยังไง พอลลี่เล่าละเอียดหน่อยสิ”“นางไปเซอร์ไพรส์ผัวไง สุดท้ายไปเจอเพื่อนผัวเอากันอยู่ นางก็นึกว่าผัวนาง โทร.มาร้องไห้โวยวายจนฉันต้องหาซื้อตั๋วด่วนให้ แล้วยังต้องติดต่อเรื่องรถที่นางเช่าไว้ด้วย วุ่นวายมาก แล้วเนี่ยร้องไห้พร่ำเพ้อตั้งแต่สนามบินยันมาถึงนี่”“เป็นขนาดนั้นเลยเหรอ” ภัคณิกาอดสงสัยไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นรินลณีในโหมดนี้มาก่อน“โอย...แก เป็นเอามาก หลงผัวขั้นสุด เออ แล้วทางพี่หมอพัฒน์ยังไงถึงมาอยู่นี่ได้” พอลลี่ก็อดสงสัยไม่ได้“ทางนั้นก็อยากเซอร์ไพรส์เมียไง มาแบบไม่บอก เป็นไง เจอห้องเปล่า ไม่เห็นเมีย โทร.ไปเมียก็ปิดเครื่อง เดือดร้อนฉันกับภพต้องมานั่งเฝ้าเนี่ย รายนั้นอยากจะไปแจ้งความแล้ว แต่พวกฉันห้ามไว้ก่อน”“หึ หลงเมียพอกัน” พอลลี่ประชด“เออใช่” ภัคณิกาเห็นด้วย“กินข้าวเสร็จไปเที่ยวกันไหม อยากเต้นแก้เครียด นึกว่าชุดเพื่อนเจ้าสาวฉันจะเป็นหมันซะแล้ว ตอนเห็นรินณีมันร้องไห้”“ไปสิ เดี๋ยวฉันจะไปขอเงินพี่พัฒน์มาเลี้ยงแก” ภัคณิกาบอกกับพอลลี่ อดสงสารเพื่อนไม่ได้ วันนี้คงวุ่นวายน่าดู ดูจากหนังหน้าที่อิดโรยของพอลลี่แล้ว“เออดี...คอยดูนะ กูจะสั่งแต่ของแพง ๆ” พอลลี่หมายมั่นจะได้แก้แค้นสองคน

แล้วการรอคอยตลอดสามปีของระพีพัฒน์ก็มาถึง นั่นคืองานแต่งงานของเขาและเธอ สามปีที่พวกเขาจดทะเบียนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่คนที่รู้กลับมีเพียงคนในครอบครัวกับเพื่อน ๆ เท่านั้น วันนี้จะเป็นวันที่ทุกคนรู้อย่างเป็นทางการว่าเขากับเธอแต่งงานและอยู่ด้วยกัน ถือเป็นการแต่งงานคู่แรกของเพื่อนในกลุ่มเลย พิธีเริ่มจัดขึ้นที่บ้านของหญิงสาว โดยขบวนขันหมากมาตั้งรอฤกษ์ดีตั้งแต่เช้า นำขบวนด้วยพานขันหมากเอก ถือโดยคุณย่าของระพีพัฒน์ที่บินตรงมาจากเชียงใหม่ ซึ่งสุขภาพของท่านยังแข็งแรงมาก จึงถือพานนี้ได้อย่างสบาย ส่วนพานสินสอดทองหมั้นก็เป็นพ่อแม่ของเจ้าบ่าวที่หอบทั้งเพชรทั้งเงินสดมาหมั้นภัคณิกามีหน้าที่ดูแลพานแหวนหมั้น พานธูปเทียนแพอยู่ในมือเจ้าบ่าวหรือเฮียพัฒน์ของน้องนั่นเอง ต้นกล้วย ต้นอ้อยก็ถือโดยเหล่าบรรดาคุณหมอหล่อทั้งหลาย นอกจากนั้นยังมีขนมไทยและอาหารมงคลต่าง ๆ มากมาย เสียงกลองยาวและเสียงโห่ร้องดังขึ้น ทำให้เจ้าสาวที่อยู่ในห้องชั้นสามแอบส่องดูที่หน้าต่าง อดตื่นเต้นไม่ได้ ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าคงไม่ตื่นเต้น แต่พอจัดงานเข้าจริง ๆ กลับตื่นเต้น ยิ่งตอนนี้ยิ่งตื่นเต้นมากเมื่อข