ตอนที่2 หวาดกลัว

“เจ้ายังกล้าถามแบบคนโง่อยู่อีกรึ! หากไม่ใช่ฐานะของบุตรสาวสกุลเยว่ เจ้าก็แค่คนโง่คนหนึ่งเท่านั้น พี่ชายก็โง่ พี่สาวก็ทำตัวกร้านโลก น้องชายเจ้าก็ขี้ขลาด ชีวิตเจ้า! นอกจากเป็นคนสกุลเก่าแก่ มีตรงไหนดีบ้างเยว่ฟ่านถิง”

ไป่หลี แสยะยิ้มประหนึ่งคนวิปลาส นางเคยคิดว่าตนเองคงมีวาสนาเป็นได้แค่สาวใช้ จนวันที่คนรัก เดินทางมารับตัวผู้เป็นนาย ตามคำสั่งจ้าวอ๋อง เข้าเมืองหลวง เขาทำให้นางต้องร่วมมือ เพื่อเปลี่ยนฐานะของตนเอง ให้ทัดเทียมต่อคนชั้นสูง

“ทำไม...สกุลเยว่ดีต่อเจ้าเยี่ยงนี้ เจ้ายัง...”

“แล้วอย่างไร! ใครจะสนกันเล่า ข้าต้องการชีวิตที่ดีกว่า เมื่อมีโอกาสยื่นมาให้ ไยข้าจะต้องปฏิเสธด้วย”

ไป่หลี ตอบกลับผู้เป็นนาย ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ใครทันจะอยากดักดานอยู่ที่เดิม ถ้ามีเส้นทางให้เลือกทำไมนางจะไม่เลือก...

         เสียงการต่อสู้จากด้านนอกยุติลง ประตูรถม้าได้เปิดออก ก่อนที่ชายหน้าตาดุดัน จะพุ่งพรวดเข้ากระชากร่างหญิงชราให้พ้นทาง แม้ว่าลมหายใจจะรวยระริน แม่นมจูก็หาได้ยอมแพ้ นางพยายามใช้ร่างตัวเอง ขวางชายหยาบช้านั้นอย่างสุดกำลัง

         “ยายแก่ผู้นี้ มิรู้ชะตาตนเองเลย” ชายผู้แปลกหน้าตวาดหญิงชรา ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ

         “กรี๊ดด!! ไม่! อย่าทำนาง ข้าขอร้อง...”

เยว่ฟ่านถิง หวีดร้องเสียงหลง ก่อนจะร้องขอชีวิตแม่นมชรา ใบหน้างามเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา ที่ไหลอาบสองแก้ม ทว่าคำขอของนางหาได้เป็นผล แม่นมจูในตอนนี้ ไร้ลมหายใจไปด้วยน้ำมือของชายผู้นั้น

ก่อนที่ร่างงามจะถูกลากลงจากรถม้า เสียงหัวเราะชอบใจของบุรุษใจหยาบช้า ทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งกาย เมื่อเห็นแววตาหื่นกระหาย ที่กวาดโลมเลียไปตลอดกายของนาง 

         “งามสมคำเล่าลือ ได้เชยชมสักครั้ง ก็นับว่าคุ้มกับเวลาที่พวกข้าเสียไป”

         ฟิ้ว! เคร้ง! ในจังหวะนั้นเอง ที่มีลูกดอกจากหน้าไม้ พุ่งเข้าหาชายฉกรรจ์ทั้งหมด และนั่นทำให้หญิงสาว สะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม เยว่ฟ่านถิงวิ่งเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนใจว่าร่างกายหรือใบหน้า จะถูกเกาะเกี่ยวจากหนามแหลมและกิ่งไม้

         ไป่หลี ที่กำลังจะติดตามไปกำจัดนายสาว ถูกคนรักรั้งเอาไว้ ก่อนที่เขาจะส่งสัญญาณ ให้คนทั้งหมดตามเยว่ฟ่านถิงไป ส่วนตัวเขาก้าวตรงไปยังทิศทางของลูกดอกเมื่อครู่

         ชายหนุ่มก้าวมาหยุดตรงหน้า ทหารหนุ่มที่นั่งผิงต้นไม้ใหญ่ อยู่ริมทางไม่ห่างจากรถม้าเมื่อครู่เท่าใดนัก อาการหายใจขาดห้วงของทหารตรงหน้า

ทำให้ชายหนุ่มนับถือในพลังเฮือกนี้ แต่น่าเสียดายที่มันต้องจบลง เพราะหน้าที่ของเขาคือกำจัด ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ทหารสกุลเยว่นับว่าเป็นยอดฝีมือ และถ้าเขาไม่ได้ไป่หลี จัดการวางยาคนทั้งคณะก่อนหน้าแล้ว มีหรือจะล้มทหารคุ้มกัน ลงได้ในเวลาอันสั้น หรืออาจจะทำไม่สำเร็จเลยก็เป็นได้

         “แค่คนใกล้ตาย”

         อึก! ลำคอของทหารหนุ่ม ถูกรวบกำเอาไว้แน่น ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะเริ่มติดขัด เมื่ออีกฝ่ายเริ่มออกแรงบีบให้มากขึ้น เขาทำดีที่สุดแล้ว เพื่อชีวิตของผู้เป็นนาย ทว่านับจากนี้ ก็สุดแท้แต่วาสนาของคุณหนูสามแล้ว ทหารหนุ่มดวงตาค่อยๆ ปรือต่ำจนปิดลงสนิท พร้อมลมหายใจที่ขาดหายไป

         “เจ้าเตรียมของพร้อมแล้วรึยัง”

ชายหนุ่มเอ่ยถามไป่หลี โดยไม่ได้หันไปมองนาง นั่นจึงทำให้ไป่หลีมิทันได้เห็นแววตาของเขา

         “ทุกอย่างพร้อมแล้วเจ้าค่ะ ของมีค่าทั้งหมดข้าจัดเตรียมไว้แล้วเจ้าค่ะ”

หญิงสาวรีบบอกชายอันเป็นที่รัก ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนยินดี ที่นางกำลังจะได้มีชีวิตใหม่ ต่อไปนางจะมิต้องรับใช้ผู้ใดอีก

         “ดี! เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีประโยชน์อันใดอีกต่อไป”

         หมับ! มันรวดเร็วนัก เพียงเขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง มือหนารวบกำที่ลำคอของไป่หลีในทันที

“ทะ...กรี๊ดด!!”

ใบหน้าของหญิงสาวซีดราวกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างด้วยมิอยากเชื่อ ว่าคนรักจะลงมือต่อนาง แม้มิได้รู้จักกันนานเท่าใดนัก ทว่าที่ผ่านมา เขาก็ถนอมนางราวหยกชั้นดี ไยบัดนี้เขาจึงเปลี่ยนไปได้เล่า

         “คนทรยศ...หากเคยทำแล้วเพียงครั้ง ย่อมต้องเกิดขึ้นอีกในภายหน้า”

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับความสัมพันธ์ที่ผ่านมา ของเขาและนางไม่เคยหลงเหลือให้จดจำ ไป่หลีมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา มันไม่มีเลยหรือความรัก อย่างที่ปากของเขากล่าวมาตลอดช่วงเวลาหนึ่ง

         “ยะ...ไย อ๊ะ!”

         กร๊อบ! เสียงกระดูกลำคอ ดังให้ชายหนุ่มได้ยินชัด ทว่าแววตาของเขา หาได้รู้สึกอันใดไม่ ชายหนุ่มแสยะยิ้มเหี้ยม แค่สาวใช้ชั้นต่ำ คิดได้อย่างไรว่าเขาจะยกนางขึ้นที่สูง มิรู้เจียมตนเอาเสียเลย มือหนากางออกปล่อยให้ร่างของไป่หลี ร่างลงกองอยู่แน่นิ่งอยู่บนพื้น

         “คำสั่งนายข้า มิอนุญาตให้เก็บเหล็กแหลมไว้ข้างกาย อย่าได้โทษข้า ที่พาเจ้าไปด้วยไม่ได้ แต่โทษตัวเจ้าที่โง่เอง อยากกลายเป็นหงส์ โดยไม่ดูกำพืดตนเอง จุดจบย่อมไม่สวยหรู”

         บ่าวที่กล้าหักหลังนาย ผู้เติบโตเคียงกันมาได้ หากเขาคิดเก็บไว้ข้างกาย สักวันก็อาจแว้งกัดเขาได้เช่นกัน หน้าที่ของเขาคือทำให้บุตรสาวสกุลเยว่ แปดเปื้อนหรือหายไปจากโลกนี้ เพื่อไม่กีดขวางเส้นทางของนายท่าน แต่จากที่เขาเห็นคงเป็นทั้งสองอย่างอยู่แล้ว

ภายในป่า

เยว่ฟ่านถิง วิ่งไปอย่างไร้ทิศทาง นางไม่รู้เลยว่าตนเอง วิ่งมาได้ไกลแค่ไหน แม้แต่รองเท้าของนางหลุดหายไป ก็ยากนักจะบอกได้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ สิ่งเดียวในหัวของนางตอนนี้ คือหนีให้พ้นจากคนหยาบช้าเหล่านั้น

ตุบ! เท้าเปลือยเปล่า สะดุดเข้ากับก้อนหิน ก่อนที่ร่างงามจะกลิ้งหลุนๆ ลงตามเนินเขา ร่องรอยบาดแผลบนร่างกาย ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่น เท่าสิ่งที่ไล่ตามมาจากเบื้องหลัง

“นางอยู่ตรงนั้น!”

เสียงของหนึ่งในผู้ที่ไล่ล่า ตะโกนเสียงดัง พร้อมชี้นิ้วไปยังร่าง ที่พยายามกระเสือกกระสนหนี

หญิงสาวหันมองตามเสียง ขึ้นไปยังเนินเขา ที่นางเพิ่งกลิ้งลงมาเมื่อครู่ มือบางพร้อมดันกายให้ลุกขึ้น เพื่อหลีกหนีภัยในครั้งนี้ นางอยากกลับบ้านเหลือเกิน ด้วยไม่คิดมาก่อน ว่าการออกมาไกลบ้านครั้งแรก จะเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนี้

“พี่รอง ช่วยข้าด้วย!’

หญิงสาวร่ำร้องหาพี่สาวฝาแฝด ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากมีผู้เป็นพี่อยู่ด้วยในตอนนี้ แม้มดสักตัวก็หาได้เฉียดกายนางไม่

ชายฉกรรจ์กว่าห้าคน พากันกรูกันลงจากเนินเขา พร้อมเสียงหัวเราะอย่างสมใจ หญิงสาวในตอนนี้ ตื่นตระหนกจนแทบจะสิ้นสติเสียให้ได้ แต่ร่างกายของนางนั้น อ่อนแอเกินกว่าจะหลีกหนีได้อีกต่อไป