Todos los capítulos de Married By My CEO Enemy : Capítulo 31 - Capítulo 40

Ang gabi ay tahimik habang nakaupo si Arielle sa isang maliit na café sa Makati. Corner table, malayo sa mga mata ng ibang tao. Sa harap niya si Marcus, nakasuot ng simpleng polo, nakangiti ng tipid habang nakikinig.“Hindi ko alam kung bakit na naman ako nandito,” Arielle admitted softly, habang hawak ang tasa ng kape na halos hindi na niya iniinom. “Parang mali… pero at the same time, ikaw lang yung nakakaintindi sa akin. Pasensya ka na talaga, Marcus."Marcus leaned forward, his tone is gentle. “Arielle, wala kang kailangang i-explain. Kung kailangan mo ng makakausap, andito lang ako. No questions asked.”Napangiti siya ng mapait. Kung sana ganito lang kadali… kung sana si Leonardo rin, kayang makinig ng ganito. Pero agad niyang itinaboy ang iniisip. Hindi siya dapat mahulog lalo, hindi siya dapat umasa. Kaya ang ginagawa niya pagpupunta kay Marcus ay parang maliit na pahinga mula sa bigat na dala ni Leonardo.Sa kabilang banda, si Leonardo ay nakaupo sa kanyang opisina. Malalim an

“Ano’ng klaseng lalaki ka ba talaga, Leandro?” Arielle’s voice cracked as soon as they entered the penthouse. She threw her clutch on the marble counter, halos doon pa lamang ay mamayani na ang tensyon. “Wala ka bang ibang alam kundi sirain ang lahat?” Leandro loosened his tie, his jaw tight, and his eyes are stormy. “Kung hindi ko ginawa ‘yon, mas lalo kang mapapahiya sa harap ng lahat.” “Mapapahiya?” Arielle let out a sharp laugh, but her eyes glistened. “Hindi ka ba marunong mag-isip? Dalawang lalaki, nag-aaway dahil sa akin, sa harap ng reporters, sa harap ng buong mundo mo! Para akong bagay na pinag-aagawan n’yo.” “You let him touch you, Arielle,” Leandro snapped, stepping closer. “You let Marcus act like he owned you. Ano ang gagawin ko, tumayo lang doon at panoorin kayo? Ang isipin ng lahat kung gaano ako pagmukhain na mahina na Marcus na iyon?!" Her chest rose and fell rapidly. “At ano naman ang tawag mo sa ginawa mo? Proteksiyon? O pagpapakita na kaya mong ipahiya ako, ba

“Nasaan siya?” Malalim at malamig ang boses ni Leandro habang bumababa ng kotse, titig na titig sa makukutitang ilaw ng bar na iyon, hindi niya akalaing makikita si Arielle sa ganitong klaseng lugar. The moment he stepped inside, the noisy atmosphere shifted; even without saying a word, his powerful presence demanded attention. Napunta sa kaniya ang halos lahat ng atensyon, mas dumami ang bulungan sa paligid. At doon, sa gitna ng bar, nakita niya ito, si Arielle, nakasandal sa mataas na upuan, ang buhok nito ay magulo, may bahid ng luha ang mga mata ngunit pinipilit tumawa habang hawak ang baso. She looked like everything she wasn’t supposed to be: broken, reckless, and fragile.Nag-angat siya ng tingin, at ng unti-unti ng luminaw ang kaniyang paningin ay naging malinaw na kung sino ang kaniyang kaharap, mapait siyang napahagikgik. “Oh? Look who’s here,” she slurred, her voice sharp with irony. “The great Leandro… finally showed up.”Nagngitngit ang panga ni Leandro, mariin ang pagk

Unti-unting humupa ang bigat ng sandali. Huminga nang malalim si Leandro, ngunit hindi niya na muling dinugtungan ang halik. Dahan-dahan siyang umatras, pinipigilan ang sarili na tuluyang lamunin ng damdaming ilang taon niyang inilibing.Si Arielle, lasing at pagod, ay tuluyang bumigay. Ang mga mata nitong kanina’y puno ng luha ay dahan-dahang bumigat, at bago pa man niya muling makapagsalita, nakatulog na ito. Ang paghinga niya’y naging mabagal, at ang mga daliri na kanina’y nanunulak sa dibdib ni Leandro ay marahang bumitaw.Tahimik lang siyang nakatingin dito. Pinagmamasdan ang bawat galaw ng dibdib nito habang humihinga, ang bawat bakas ng pagod at sakit na nakaukit sa mukha. Kung dati’y nakikita niya itong palaban, matapang, ngayon, sobrang hina. At siya ang dahilan.Mariing ipinikit ni Leandro ang kanyang mga mata, pinisil ang tulay ng ilong. Guilt. Ang bigat ng salitang iyon ay parang gapos na pilit niyang pinapaluwag, ngunit ngayon ay unti-unting sinasakal siya. Kasalanan ko.

“Sir, may babaeng naghihintay po sa labas. She insists on seeing you,” bungad ng kanyang bagong assistant, marahang kumatok sa pinto ng opisina.“Tell me who she is,” malamig ngunit may bahid ng pag-aasam ang tono ni Leonardo, iniangat ang tingin mula sa mga papel na ilang oras na niyang pinagpapaliban.“She only said… it’s important. At hindi raw siya aalis hangga’t hindi kayo nakakausap.”Sumikdo ang dibdib niya. Walang dahilan, pero bigla siyang kumapit sa pag-asa na baka si Arielle iyon. Baka siya iyon, at sa wakas ay nagbago ang isip, bumalik para pag-usapan ang lahat. Naramdaman niya ang kakaibang sigla, ang pakiramdam ng muling mabubuhay.“Let her in,” mabilis niyang utos, halos hindi makapaghintay.Tumango ang assistant at agad lumabas. Nakatitig si Leonardo sa pinto, bawat segundo parang oras na mabagal na gumugulong. Sa isip niya, naglalaro ang imahe ni Arielle, yung mga mata nitong puno ng luha, ang labi nitong nanginginig sa bawat pagtanggi, at ang mga salitang paulit-ulit