All Chapters of Married By My CEO Enemy : Chapter 51 - Chapter 58

“Aminin mo na, Marcus.” Tumawa si Marcus, tuyong-tuyo, habang nakasandal sa mesa sa loob ng pribadong lounge ng isang hotel. “Aminin ang alin, Leandro? Na mas magaling akong maglaro kaysa sa’yo? Na hamak na mas better ako sa iyo, kaya sa akin tumakbo si Arielle ng sinaktan mo?" Sumikip ang panga ni Leandro. “Ikaw ang naglabas ng internal reports. Ikaw ang nag-leak ng projections. Walang ibang may rason kundi ikaw! Dahil ikaw lang naman ang may galit sa akin para siraan ako at ang kumpanya, dahil hindi mo matanggap na ako lang ang lalaki na mahal ni Arielle, at kahit kailan hindi magiging ikaw 'yon!" Tumigil ang ngisi ni Marcus. Unti-unti siyang tumuwid, sinalubong ang tingin ni Leandro. “So, nahuli mo rin.” Isang suntok ang dumapo sa pader sa gilid ng mukha ni Marcus, sapat para umalingawngaw ang tunog sa buong kwarto. “You destroyed my company,” mariing sabi ni Leandro, nanginginig sa galit. “Sinira mo ang pinaghirapan ko, just because you can't accept that you're fucking a loser

“Arielle, sandali lang,” mariing sabi ni Marcus habang hinahabol siya sa gilid ng hardin ng hotel, ang musika ng party ay muffled sa likuran nila. “Hindi tayo tapos.” “Marcus, tama na,” nanginginig ang boses ni Arielle habang pilit na kumakawala sa hawak ng lalaki sa braso niya. “Pagod na pagod na ako.” “Pagod?” mapait na tumawa si Marcus. “Pagod ka ba o natatakot ka lang aminin na mali ang pinili mo?” “Wala akong pinipili ngayon,” sagot niya, umiwas ng tingin. “Humihinga lang ako.” “Hindi ka humihinga,” singhal ni Marcus. “Tumatakas ka. Mula sa akin. Mula sa lahat.” Binitawan niya ang braso ni Arielle, pero humakbang palapit, binabaan ang boses na parang lihim. “Alam mo bang kaya kong tapusin siya? Isang galaw lang. Isang tawag. At babagsak ang mundo ni Leandro.” Napatigil si Arielle. “Huwag,” pakiusap niya. “Huwag mo nang banggitin ang pangalan niya.” “Bakit?” nanlilisik ang mata ni Marcus. “Dahil mahal mo siya?” Nanikip ang dibdib ni Arielle. “Dahil sinasakal mo na ako.” S

“Marcus, please! Kung mahal mo ako, hihinto ka na!” umiiyak na sigaw ni Arielle, hawak ang dibdib niya, ramdam ang tibok ng puso sa bawat salita. “Hindi mo puwedeng sirain ang buhay niya… at ang sarili mo rin!” Tumayo si Marcus, naglakad papalapit, ang mga mata niya puno ng desperasyon at galit. “Hindi mo naiintindihan! Kung hindi ko siya puwedeng makuha… wala na! Wala nang makakakuha!” Huminga si Arielle ng malalim, nilapitan siya, hinawakan ang kamay ni Marcus. “Marcus… tumigil ka na. Hindi puwede ‘to. Mahal kita bilang kaibigan, pero hindi puwede kitang gawing dahilan para sirain ang buhay mo. At lalo na… hindi ko mahal ka bilang ganoon. Mahal ko si Leandro,” bumulong siya, ang mga luha bumabalik sa pisngi. Napabuntong-hininga si Marcus, ramdam ang mundo niya’y gumuho sa mga salitang iyon. “Ano? Ano ba ‘yan?” mahina ngunit mabigat na boses, parang may piraso ng puso niyang nabasag. “Hindi puwede… hindi puwede ‘to!” “Marcus… please… para sa sarili mo, para sa puso mo,” sagot ni

“Alam mo ba…,” bulong ni Arielle habang nakasandal siya sa balikat ni Leandro, ang mga mata nakapikit, ramdam ang init ng kanyang katawan sa piling niya, “sino ang natutunan kong mahalin nang hindi nawawala ang sarili ko?” Si Leandro, nakangiti at dahan-dahang hinaplos ang buhok niya, tumango. “Sino, Arielle?” tanong niya, halong kuryosidad at pang-aasar. Napangiti si Arielle, marahang hinagod ang kanyang mga kamay sa dibdib niya. “Ako. Natutunan kong mahalin ang sarili ko bago mahalin ang iba. Natutunan kong hindi kailangang masaktan, hindi kailangang mawala sa sarili para sa ibang tao. At natutunan kong mahalin ka… habang pinapahalagahan pa rin ang sarili ko.” Leandro, huminga ng malalim, naramdaman ang bigat ng damdamin ni Arielle, ang lalim ng bawat salita. “Iyon ang gusto kong marinig… hindi lang dahil mahal mo ako… kundi dahil mahal mo rin ang sarili mo. Ipagpapatuloy natin ito… walang takot, walang pagkukulang.” --- Lumipas ang ilang taon. Ang kanilang relasyon ay hindi na