LOGINArielle never dreamed of walking down the aisle with a man she despised. Pero dahil sa matinding business feud between her family’s small company at ang empire ni Leandro Vergara, napilitan siyang pumasok sa isang contract marriage. Leandro Vergara, ang cold, arrogant, ruthless CEO na walang pakialam kung sino ang masaktan, basta siya ang panalo. Para sa kanya, Arielle is nothing but a pawn. Para kay Arielle, Leandro is the last man she’d ever love. Kaya sa mismong kasal pa lang nila, nagsimula na agad ang awayan, mga brutal banats sa pagitan nila at walang tigil na banggaan ng pride. Pero habang magkasama sila sa isang bubong, unti-unting nakikita ni Arielle ang mga bitak sa pader ni Leandro. At lalong nagiging komplikado nang bumalik sa buhay ni Arielle ang kanyang best friend na si Marcus, safe, steady, at matagal nang may lihim na pagmamahal sa kanya. Ngayon, kailangan niyang pumili: ang comfort ng is ang pagmamahal na matagal nang nandiyan, o ang mapusok na pag-ibig na unti-unting winawasak ang matigas niya puso para kay Leandro. Sa isang kasal na nagsimula sa pwersahan, possible bang matalo ang puso sa sariling laban nito?
View More“Alam mo ba…,” bulong ni Arielle habang nakasandal siya sa balikat ni Leandro, ang mga mata nakapikit, ramdam ang init ng kanyang katawan sa piling niya, “sino ang natutunan kong mahalin nang hindi nawawala ang sarili ko?” Si Leandro, nakangiti at dahan-dahang hinaplos ang buhok niya, tumango. “Sino, Arielle?” tanong niya, halong kuryosidad at pang-aasar. Napangiti si Arielle, marahang hinagod ang kanyang mga kamay sa dibdib niya. “Ako. Natutunan kong mahalin ang sarili ko bago mahalin ang iba. Natutunan kong hindi kailangang masaktan, hindi kailangang mawala sa sarili para sa ibang tao. At natutunan kong mahalin ka… habang pinapahalagahan pa rin ang sarili ko.” Leandro, huminga ng malalim, naramdaman ang bigat ng damdamin ni Arielle, ang lalim ng bawat salita. “Iyon ang gusto kong marinig… hindi lang dahil mahal mo ako… kundi dahil mahal mo rin ang sarili mo. Ipagpapatuloy natin ito… walang takot, walang pagkukulang.” --- Lumipas ang ilang taon. Ang kanilang relasyon ay hindi na
“Marcus… nasaan siya?” bulong ni Arielle, hawak ang pinto ng study room, ang mga mata naglalaro sa pagitan ng kaba at lungkot. Walang sagot. Ang bahay ay tahimik, tanging ang tunog ng hangin mula sa bintana ang nakakarinig sa kanyang mga hakbang. Napabuntong-hininga siya, ramdam ang bigat sa dibdib. Ang bawat galaw, bawat alaala kasama si Marcus, parang dumadaloy sa bawat sulok ng silid. Sa ibabaw ng mesa, may nakalatag na papel—isang liham na nakasulat sa paborito niyang stationery. Maingat niyang pinulot, binuksan ang sulat at binasa: “Arielle, Pasensya na. Alam kong sobra na ang sakit na naidulot ko sa’yo. Mahal kita bilang kaibigan, pero napagtanto ko na hindi puwede ang pagmamahal ko kung ito’y nagdudulot lang ng galit at panganib. Kailangan kong mawala, para sa sarili ko at para sa puso mo. Huwag mo akong hanapin. Sana balang araw, maintindihan mo. —Marcus” Napabuntong-hininga si Arielle, ang mga luha tumulo, hindi dahil sa galit o selos—kundi dahil sa bigat ng pagtatapos
“Marcus, please! Kung mahal mo ako, hihinto ka na!” umiiyak na sigaw ni Arielle, hawak ang dibdib niya, ramdam ang tibok ng puso sa bawat salita. “Hindi mo puwedeng sirain ang buhay niya… at ang sarili mo rin!” Tumayo si Marcus, naglakad papalapit, ang mga mata niya puno ng desperasyon at galit. “Hindi mo naiintindihan! Kung hindi ko siya puwedeng makuha… wala na! Wala nang makakakuha!” Huminga si Arielle ng malalim, nilapitan siya, hinawakan ang kamay ni Marcus. “Marcus… tumigil ka na. Hindi puwede ‘to. Mahal kita bilang kaibigan, pero hindi puwede kitang gawing dahilan para sirain ang buhay mo. At lalo na… hindi ko mahal ka bilang ganoon. Mahal ko si Leandro,” bumulong siya, ang mga luha bumabalik sa pisngi. Napabuntong-hininga si Marcus, ramdam ang mundo niya’y gumuho sa mga salitang iyon. “Ano? Ano ba ‘yan?” mahina ngunit mabigat na boses, parang may piraso ng puso niyang nabasag. “Hindi puwede… hindi puwede ‘to!” “Marcus… please… para sa sarili mo, para sa puso mo,” sagot ni
“Hindi mo na puwedeng gawin ‘to, Marcus!” sigaw ni Arielle habang hinahabol siya sa hallway ng malaking kumpanya, pawis ang noo, takot at galit ang kumikilos sa bawat galaw niya. “Hindi? Hindi mo pa rin ba naiintindihan, Arielle? Kung hindi kita makuha ng kusa… eh, lahat, makakawin ko na lang ang gusto ko!” sabay suntok niya sa pinto, ramdam ang tension na halos bumagsak sa paligid. “Marcus! Tumigil ka! Hindi mo nakukuha kung paano mo pinipilit ang sarili mo sa akin!” umiiyak na sigaw ni Arielle, habang pilit iniwasan ang galit ng kaibigan na naging sobra na. Ngunit si Marcus, ramdam ang desperasyon at selos, lumapit ng mas mabigat, tila hindi makontrol ang sarili. “Hindi mo naiintindihan! Lahat ng pinaghirapan ko, lahat ng sakripisyo ko para sa’yo… hindi mo ba nakikita?!” Si Arielle, hawak ang sarili, umiikot sa sarili, iniisip ang lahat ng nangyari. Sobrang sakit at kalituhan ang bumabalot sa kanya. “Hindi mo na ako kilala, Marcus. Hindi mo na ako nakikita bilang sarili ko. Ako…
“Alam ko na, Arielle.” Napatigil siya sa gitna ng paghubad ng sapatos. Hindi niya kailangang lingunin si Marcus para maramdaman ang bigat sa boses nito. Mabigat. Tahimik. Mapanganib sa katahimikan nito. “A-ano ang alam mo?” pilit niyang tanong, kahit alam na niya ang sagot. “Huwag na,” sagot n
Hindi agad umatras si Arielle. Sa halip, ang kamay niyang nakatukod sa dibdib ni Leandro ay dahan-dahang napapikit, parang hinahanap ang tibok nito—parang gustong patunayan kung totoo pa rin ang nararamdaman niya, kung buhay pa rin ba ang bagay na pilit niyang pinapatay sa sarili niya. “Leandro…”
“Handa ka na ba?” bulong ni Marcus habang nasa labas sila ng hotel ballroom, hawak ang malamig na kamay ni Arielle. Kita niya ang bahagyang panginginig nito. “Handa naman,” tipid na sagot ni Arielle, pilit na ngumiti kahit ramdam niya ang bigat ng tibok ng puso niya. Sa loob-loob niya, hindi handa
“Ayoko na, Marcus…” mahina ang tinig ni Arielle habang nakatanaw sa bintana, ang mga patak ng ulan ay tila kasabay ng bigat ng dibdib niya. Hawak niya ang malamig na tasa ng kape ngunit hindi niya ito nagagalaw. Parang wala nang lasa ang lahat, parang wala nang saysay, dahil ito ang pakiramdam ng






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.