All Chapters of เด็กเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

. นีรามนขมวดคิ้วเมื่อจู่ ๆ เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ว่างบัดนี้กลับถูกจับจองโดยใครคนหนึ่ง นีรามนพยายามเมิน...ไม่สนใจ ทว่าคนตรงหน้านั้นเป็นไม่กี่คนที่ทำให้เธอพลาดพลั้งได้ นีรามนมือสั่นจนเผลอทำช้อนส้อมที่กำลังตักอาหารกินจนเปรอะเปื้อนโต๊ะเล็กน้อย “กลัวฉันจนมือไม้อ่อนเลยรึ?” รอยยิ้มสมใจนั้นคล้ายจะถูกใจกับใบหน้าตึง ๆ ของเธอที่เงยขึ้นไปสบตาเข้า... ดีแล้วที่คิดว่าเธอกลัว ดีแล้ว... นีรามนคิดเงียบเชียบในใจที่กำลังเต้นรัวแรง เพราะนีรามนมิได้คิดกลัวเลยแม้แต่น้อย... เธอใจเต้นเพราะความรู้สึกอื่นมากกว่า... พอดีกันกับที่พนักงานเสิร์ฟเข้ามาเพิ่มกระดาษทิชชูให้นีรามน นีรามนพยักหน้าบอกขอบคุณเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ” ไม่วายอีกคนก็ส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งให้เด็กเสิร์ฟที่เข้ามาบริการวางแก้วน้ำแข็งอีกแก้วหนึ่งให้ลูกค้าอีกคน พันทิวาลอบหัวเราะกับท่าทีหรี่ตาไม่ไว้วางใจในตัวหล่อนอย่างมาก ไหนจะยังท่าทีที่พยายามมองหาโต๊ะว่างอื่น ๆ อีก “ไม่มีโต๊ะว่างหรอก ร้านนี้ดูท่าจะรสมือดี” ใช่...ร้านนี้ติดอันดับร้านอีสานรสจัดจ้านที่ต้องรอคิวทุกเย็น ทั้งนักศึกษาทั้งออฟฟิศใกล้ ๆ ต่างก็แวะเวียนมาไม่ขาดสาย นีรามนตีหน้านิ่งใส่คนรู้ทัน

มองดูท่าทีของพันทิวา พบว่าเจ้าตัวแค่นยิ้ม...ยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา เท่านั้นนีรามนจึงเบาใจ เธอตบตาอีกฝ่ายสำเร็จ ทั้งที่ในใจนั้นเจ็บปวดราวกับโดนน้ำกรดราดรด พันทิวาแค่นยิ้ม “ถ้างั้นก็ช่วยปอกลอกให้มันตลอดรอดฝั่งสิ ช่วยเป่าหูให้น้องฉันมันทำตามที่ฉันสั่งหน่อย ผลประโยชน์เข้าตัวเธอล้วน ๆ เลยนะ” “บอกให้มันทำตามที่ฉันต้องการ แค่นั้น...” พันทิวายกยิ้มหยัน อย่างดูแคลนอย่างถึงที่สุด “ส่วนจะไปกินกันลับหลังยังไง ฉันไม่ขัดอยู่แล้ว” นีรามนยกยิ้ม ไม่พูดอันใด เพราะหากพูดมากกว่านี้อีกฝ่ายคงจับสังเกตถึงเสียงสั่นเครือของเธอเป็นแน่ “ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารค่ะ” นีรามนยกมือไหว้หล่อนตามประสาเด็กเคารพผู้ใหญ่ ก่อนจะกระชับกระเป๋าผ้าเดินจากอีกฝ่ายไป น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลอาบแก้ม นีรามนใช้หลังมือเช็ดมันออกอย่างไม่ไยดี . . . “หยุด” เสียงเรียบเรื่อยดังจากที่นั่งด้านหลัง ชานนท์ทำตามทันที เขามองสังเกตสายตาของนายจากกระจกมองหลัง นายของเขากอดอก เมียงมองไปยังทางเข้าของห้างไม่ไกลจากถนนใหญ่นัก มองเห็นเด็กสาวในชุดนิสิตเรียบร้อยเดินออกมาจากตัวห้าง พร้อมกับเด็กนักเรียนหญิงวัยมัธยมปลายอีกสองคนที่ยกมือไหว้ติวเตอร์ของพว

มือบอบบางที่แข็งแรงกว่าที่คาด แยกเรียวขาของนีรามนออก กระโปรงตัวสั้นที่เมื่อนั่งก็ร่นขึ้นจนเห็นต้นขาอยู่แล้วก็ยิ่งเลิกขึ้นเมื่อมือร้อนแทรกเข้าไปสัมผัสกับกลีบกุหลาบที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ชั้นในเนื้อบางนุ่ม เสียงครางอย่างพยายามกักกลั้น สีหน้าที่นิ่วนั้นช่างน่ามอง ลมหายใจที่ขาดห้วงราวกับจะขาดใจให้ได้นั่น เด็กน้อยพยายามดิ้นออกจากตักราวลูกแมวน้อยในอยู่ในกำมือหล่อน ทว่าเมื่อหาทางรอดให้ตนเองไม่ได้ จึงซุกหน้าเข้ากับไหล่ของเธออย่างต้องการหลบความสะเทิ้นอาย เนื้อตัวสั่นเทา ลมหายใจและเสียงครางแผ่วขาดห้วงเป็นระยะ พันทิวาทอดสายตามองผลงานที่ตนเองบรรจงทำ ริมฝีปากกดจูบที่หัวไหล่นวลของเด็กน้อย ปลายนิ้วเริ่มสัมผัสได้ถึงความชื้นฉ่ำที่คงหวานล้ำ มือจึงละออกจากส่วนนั้นให้เด็กน้อยหวิวเล่น เข้าไปเกี่ยวแก้วบรั่นดีขึ้นมาดื่มอีกหน ก่อนจะโน้มใบหน้าช้อนเข้าหา แล้วจูบเด็กบนตักที่บัดนี้ไม่ทันตั้งตัวกับจูบนี้ จึงเผลอกลืนบรั่นดีรสร้อนแรงเข้าไปเต็มกลืน บางส่วนหยาดหยดหกเลอะเทอะเสื้อยืดสีขาวตัวน้อย จูบยังคงดำเนินต่อไป นีรามนเริ่มต่อต้านน้อยลงเพราะความร้อนรุ่มที่แผดเผาตามลำคอและช่องท้อง ก่อนจะลามไปทั่วทั้งกาย ตัดกับอากา

Thinkin Bout You สายตาเจ็บปวดของนีรามน...เด็กคนนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงของหล่อน หล่อนกำลังรู้สึกผิด? ไม่มีทาง เด็กนั่นมันกำลังแสดง เสแสร้ง ที่ร้องไห้...เพราะอยากให้ฉันสงสาร หรือเพราะเจ็บจริงกันแน่? “เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟเท่านั้นค่ะ ถึงจะน่ารักจิ้มลิ้มถูกใจแขก แต่เขาก็ยืนยันว่าไม่รับงานอื่นนอกจากงานครัว” ดิษยาเคยกล่าวกับพันทิวาว่าอย่างนั้น และหล่อนก็รับรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ทว่าก็ยังเลือกที่จะรังแกเด็กนั่น ทำให้ตื่นกลัว... ก็แค่เด็กเสิร์ฟ...แค่เด็กเสิร์ฟ แต่ทำไมยังไม่ออกไปจากหัวสักที? “อีกอย่าง...ต่อจากนี้คงจะรับงานอื่นไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เจ้าของดุขนาดนั้น” ดิษยาว่าอย่างมีนัย ซึ่งพันทิวาก็รับรู้ดีว่าเพราะอะไร กลับมายังปัจจุบัน ศิลาอยู่ ณ มุมห้อง พันทิวายกไวน์แดงขึ้นจิบ ภายในเพนท์เฮาส์ที่ถูกเปิดเพียงไฟจากด้านนอกดาดฟ้า แสงภายในจึงสลัวราง แสงไฟระยิบระยับจากเมืองหลวงเบื้องล่างสวยงามเหลือเกิน แต่ในอกกลับว่างเปล่าเหมือนเพนท์เฮาส์หลังนี้ที่ไม่มีใครเลย สายตาคมกริบจับจ้องยังทิวทัศน์มหานคร... คืนนี้ไม่มีใครที่จะได้อยู่กับหล่อนทั้งนั้น ไม่มีใคร . . . นีรามนยิ้มแย้ม ยกมือไหว้ตอบก

สายตาที่คล้ายตัดพ้อ ทว่าก็เจือแววชื่นชมในเวลาต่อมา “แต่ก็นั่นแหละ ยังไงพี่ก็ยกให้เขาเป็นไอดอลของพี่อยู่ดี แล้วที่เขาเข้ามายุ่งกับไม้ก็เพราะความเอาแต่ใจของพี่นี่แหละ” ว่าพลางยกยิ้มขำตนเอง รอยยิ้มช่างสุกสกาว “เพราะพี่รังแต่จะเลือกไม้ ไม่เลือกนราธิปก ไม่สนใจอะไรเลย จนพี่แพรต้องมาคอยเทียวไล้เทียวขื่อให้พี่กลับเข้าที่เข้าทาง เห็นดุ ๆ แบบนั้น ที่จริงพี่แพรของพี่น่ารักมากนะคะ” . . . The Devil นีรามนยกยิ้ม พยักหน้าตามอย่างเผลอไผล ...เพราะเธอเห็นด้วยกับที่ศิรินภากล่าวถึงคนคนนั้น รอยยิ้มเปล่งประกายส่งไปถึงดวงตาของนีรามนที่เหม่อมองไปยังทิวทัศน์เมืองหลวงเบื้องหน้า สายลมที่พัดพาปอยผมที่ทิ้งระกรอบหน้าพลิ้ว ศิรินภานิ่งมองด้วยความสนใจ สนใจว่าเหตุใดนีรามนจึงยิ้มราวกับมีความสุขใจหนักหนา ทั้งที่หล่อนกล่าวถึงคนที่หมายจะคร่าชีวีนีรามนเอง ตอนที่หล่อนบอกรัก ไม่เห็นจะยิ้มแบบนี้เลย...ศิรินภาคิดพร้อมยกแขนขึ้นเท้าคางกับโต๊ะ มองเด็กน้อยตรงข้ามกับตน “พี่น้อยใจนะคะ” นีรามนเลิกคิ้ว นิ่งไป หุบยิ้มจางลง ขณะทอดมองยังคนพี่ที่เท้าคางมองเธอตาเป็นประกายอยู่ก่อนแล้ว “พี่แพรน่ะดูดีมากเลยน่ะสิ ไม้ถึงได้คิดถึงเข