คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ のすべてのチャプター: チャプター 231 - チャプター 240

พูดพลาง เขาก็วางกล้องวิดีโอตัวหนึ่งไว้ตรงข้ามสืออวี๋ มุมปากผุดรอยยิ้มลามกชั่วร้าย“ทนายสือผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเคยนอนกับผู้หญิงมาไม่น้อย แต่กะทนายนี่เพิ่งมีโอกาสเป็นครั้งแรก ชักอยากรู้จริง ๆ ว่ารสชาติจะเป็นยังไง”หากไม่ใช่เพราะฝ่ายนั้นสั่งมาว่าต้องอัดวิดีโอตอนที่สืออวี๋ยังมีสติดี ป่านนี้เขาคงอดใจไม่ไหวไปแล้วสืออวี๋แค่นหัวเราะ “เยว่เผิง ถ้านายกล้าทำอะไรฉัน ฉันจะทำให้นายติดคุกหัวโตแน่”เยว่เผิงไม่แยแสแม้แต่น้อย รอให้เขาส่งคลิปวิดีโอไปให้ฝ่ายนั้นและได้เงินมาเมื่อไหร่ เขาก็จะรีบซื้อตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศทันที ไม่คิดจะกลับมาอีกแล้วถ้าอยากจับเขาให้ติดคุกหัวโต ก็ต้องหาตัวเขาให้เจอซะก่อนเขาเดินเข้าไปบีบคางสืออวี๋พลางแค่นหัวเราะ “ทนายสือผู้ยิ่งใหญ่ ฉันอุตส่าห์จับตัวแกมาถึงนี่แล้ว คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่พวกนั้นหรือไง?”ขณะพูด เขาก็ดึงเสื้อคลุมขนเป็ดของสืออวี๋ออก ก่อนกระชากเสื้อไหมพรมด้านในจนขาดพร้อมกับเสียง “แคว้ก” ดังขึ้น เสื้อไหมพรมบนตัวสืออวี๋ถูกฉีกขาดเป็นช่องใหญ่ เผยให้เห็นสายเสื้อชั้นในสีขาวและไหปลาร้าอันบอบบางงดงามของเธอเมื่อเห็นสืออวี๋มองเขาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก แววตาปราศจากควา

ในไม่ช้า ตำรวจก็มาถึงระหว่างการสอบปากคำ ซือเยี่ยนลงไปซื้อโจ๊กให้สืออวี๋นายตำรวจมองสืออวี๋ ก่อนถามว่า “คุณหนูสือ รถของคุณพลิกคว่ำเชียวนะครับ แต่คุณแค่สมองกระทบกระเทือนนิดหน่อยและบาดเจ็บแค่เล็กน้อย นี่มันปาฏิหาริย์จริง ๆ พวกเราตรวจสอบรถของคุณแล้ว รถคุณน่าจะผ่านการดัดแปลงมาใช่ไหมครับ?สมรรถนะหลาย ๆ ด้านเพิ่มขึ้นมาก นี่ก็เป็นสาเหตุที่ครั้งนี้อุบัติเหตุรุนแรงไม่ใช่เล่น แต่คุณกลับบาดเจ็บแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง”สืออวี๋ถึงกับนิ่งอึ้ง นี่รถของเธอเคยผ่านการดัดแปลงด้วยเหรอ?นับตั้งแต่ซื้อรถมา เธอก็ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเลย มีครั้งเดียวก็คือตอนที่ซือเยี่ยนถอยรถชนรถเธอจนต้องส่งซ่อมเมื่อคราวก่อนหรือว่าตอนนั้น ซือเยี่ยนให้อู่ซ่อมรถช่วยดัดแปลงรถให้เธอ?เมื่อคิดถึงตรงนี้ สืออวี๋ก็เม้มริมฝีปากถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็เท่ากับว่าซือเยี่ยนช่วยชีวิตเธอไว้ถึงสองครั้งเธอมองไปทางนายตำรวจ “คุณตำรวจคะ พวกคุณจับคนที่ลักพาตัวฉันได้แล้วใช่ไหมคะ?”นายตำรวจพยักหน้า “ครับ จับได้แล้ว เขาให้การว่า เพราะไม่พอใจที่คุณทำคดีหย่าให้ภรรยาเขา เขาก็เลยเก็บความแค้นไว้ในใจ สะกดรอยตามคุณมากว่าหนึ่งสัปดาห์ พอเห็นว่าเย็นว

“ดีแล้ว ถ้าที่สำนักงานมีปัญหาอะไรแก้ไม่ได้ ก็โทรมาหาฉันได้เลยนะ”“ครับ ผมทราบแล้ว”เมื่อซือห่าวอวี่กลับไปแล้ว สืออวี๋ก็มองไปทางซือเยี่ยน “ซือเยี่ยน คุณก็กลับไปเถอะ สองวันนี้รบกวนคุณมามาก ตอนนี้ฉันฟื้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดเวลาหรอก”“แต่คุณอยู่คนเดียวผมไม่วางใจ”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่างฉันก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวัน คุณอยู่ที่นี่... อาจรบกวนการพักผ่อนของฉัน”ซือเยี่ยนอดหัวเราะไม่ได้ “ก็ได้ งั้นคุณอยากกินอะไร ผมจะมาส่งข้าวให้ทุกวัน”“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วงสองสามวันนี้เดี๋ยวฉันกินอาหารที่โรงพยาบาลจัดให้ก็พอ”ซือเยี่ยนมองเธออย่างจริงจัง “คุณแน่ใจนะ?”“แน่ใจค่ะ”“ก็ได้ งั้นผมไปก่อน ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหน ก็กดกริ่งได้ทันทีเลยนะ”หลังซือเยี่ยนกลับไป ห้องพักผู้ป่วยก็ตกอยู่ในความเงียบงันสืออวี๋หาววอดหนึ่ง ก่อนเอนตัวลงนอนเตรียมพักผ่อนเมื่อตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้วอาการคลื่นไส้เวียนหัวตอนที่เพิ่งตื่นบรรเทาลงไปมาก สืออวี๋จึงลุกไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำด้วยความที่ยังเวียนหัวอยู่นิดหน่อย การเคลื่อนไหวของเธอจึงเชื่องช้าเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็

"เธอจะอยากเจอเขาหรือเปล่า นั่นก็เป็นเรื่องของเธอ แกอย่าไปยุ่งไม่เข้าเรื่อง"ซ่งจื่ออินมองพี่ชายด้วยความผิดหวัง “ซ่งจื่อเฉียน นั่นเพื่อนสนิทหนูทั้งคนนะ ถ้าเป็นเพื่อนสนิทพี่บ้าง พี่จะทำเป็นเมินเฉยแบบนี้ได้ลงคอเหรอ?”“ถ้าเป็นเพื่อนสนิทพี่ พี่จะช่วยก็ต่อเมื่อเขามาปรับทุกข์และต้องการความช่วยเหลือจากพี่จริง ๆ เท่านั้น แต่ไอ้เรื่องความรู้สึกเขาต้องจัดการเอง อีกอย่าง ต่อให้ครั้งนี้แกขวางเหลียงหยวนโจวได้ แต่แกจะอยู่เฝ้าสืออวี๋ไปทั้งชีวิต ไม่ให้พวกเขาเจอหน้ากันอีกเลยได้หรือไง?”"หนูขี้เกียจคุยกับพี่แล้ว ปล่อยนะ!""แกต้องรับปากก่อนว่าจะไม่ไปหาเหลียงหยวนโจว พี่ถึงจะปล่อย"“ความตั้งใจเดิมของหนูคือไม่ให้เหลียงหยวนโจวได้เจอสืออวี๋ แต่ตอนนี้เขาก็ไปเจอแล้ว หนูยังจะไปหาเขาอีกทำไม?”เมื่อเห็นซ่งจื่ออินทำหน้ารำคาญใจ ซ่งจื่อเฉียนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมปล่อยมือเธอในที่สุดซ่งจื่ออินไม่ได้มองเขาอีก เธอเดินไปที่หน้าลิฟต์ด้วยความกระฟัดกระเฟียด จากนั้นจึงกดปุ่มรอจนน้องสาวเดินเข้าลิฟต์ไปเรียบร้อยแล้ว ซ่งจื่อเฉียนถึงได้ถอนหายใจโล่งอกหลังจากลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวลง ซ่งจื่อเฉียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้

“ไม่รู้สิ บางทีใบประกอบวิชาชีพของเชฟคนนั้นคงหมดอายุแล้วมั้ง”สืออวี๋ที่กำลังกินข้าวพลันชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “มุกคุณฝืดชะมัด”“ผมไม่ถนัดเรื่องอารมณ์ขันจริง ๆ นั่นแหละ”“ก็จริง คุณดูไม่เหมือนคนมีอารมณ์ขันสักนิด”ซือเยี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย มีท่าทางสนใจขึ้นมา “แล้วในสายตาคุณล่ะ ผมเป็นคนแบบไหน?”สืออวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ตอนที่เจอคุณครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าคุณค่อนข้างแปลก”“ทำไมล่ะ?”เมื่อเห็นแววตาอยากรู้ของซือเยี่ยน สืออวี๋ก็ยิ้ม “จะมีใครที่ไหนขับรถชนรถคนอื่น แล้วเสนอตัวไปรับไปส่งเขาทำงานทุกวันจนกว่ารถจะซ่อมเสร็จบ้างล่ะ?”“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหน้าตาดี แถมยังเป็นเพื่อนพี่ซ่ง ฉันคงนึกว่าคุณเป็นพวกโรคจิตไปแล้ว”“ดูเหมือนผมจะได้รับอานิสงส์จากเขาสินะ”“ก็ใช่น่ะสิ”เมื่อสืออวี๋ทานข้าวเสร็จ กำลังเตรียมเก็บถ้วยชามไปล้าง ซือเยี่ยนก็รั้งเธอไว้“ตอนนี้คุณต้องพักผ่อนให้มากเข้าไว้ เดี๋ยวผมจัดการเอง”สืออวี๋กำลังจะยืนกรานว่าทำได้ แต่โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นมาเสียก่อนซือเยี่ยนจึงฉวยโอกาสนั้นรับถ้วยชามในมือเธอ “ผมล้างเอง คุณไปรับโทรศัพท์เถอะ”“ค่ะ”เธอเดินไปหยิบโทรศัพท