Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 541 - Bab 544

ขณะประสานเข้ากับสายตายิ้มแย้มของคุณย่าซือ ใบหน้าของฮว่าหรูซวงก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง "หนูไม่เข้าใจว่าคุณป้าหมายความว่ายังไง...""หรูซวง เธอเป็นเด็กฉลาด ฉันเองก็หวังให้เธอมาเป็นลูกสะใภ้ ก่อนที่อาเยี่ยนจะฟื้นฟูร่างกายจนหายดี เธอยังมีโอกาส ส่วนจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้ว"เมื่อได้ฟังคำพูดของคุณย่าซือ หัวใจของฮว่าหรูซวงก็เต้นรัวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกล่าวว่า "ป้าซือ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ!"หลังฮว่าหรูซวงกลับออกไปแล้ว พ่อบ้านผู้ยืนอยู่ด้านหลังคุณย่าซือก็อดพูดไม่ได้ว่า "นายหญิง นายหญิงรับปากคุณชายสามแล้วว่าจะยอมให้เขาคบหากับสืออวี๋ไม่ใช่หรือครับ? แล้วทำไมถึงยังพูดแบบนั้นกับคุณหนูฮว่าอีกล่ะ"คุณย่าซือเลิกคิ้ว "ฉันรับปากเขาแล้วก็จริง แต่ในเมื่อเขาอยากหาเรื่องใส่ตัว งั้นฉันก็จะช่วยราดน้ำมันเข้ากองไฟให้อีกแรง ถึงยังไงสุดท้ายสืออวี๋ก็คงไปเอาเรื่องเขาคนเดียว คงไม่มาหาเรื่องฉันอยู่แล้ว"เวลานี้หญิงชรากำลังสนุกอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น ยิ่งเรื่องราวใหญ่โตเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้นพ่อบ้าน: "..."ขณะนี้ ฮว่าหรูซวงเดินมาถึงหน้าประตูตระกูลซือแ

ได้ยินดังนั้นดวงตาของสืออวี๋ก็ทอประกายแห่งความหวังวูบหนึ่ง รีบเอ่ยถาม “ท่านยอมพบฉันแล้วเหรอคะ?”สาวใช้พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ คุณหนูสือ เชิญตามมาทางนี้ได้เลยค่ะ”สืออวี๋เดินตามสาวใช้เข้าไปในคฤหาสน์ จวบจนกระทั่งมาถึงห้องอาหาร สาวใช้จึงแจ้งต่อคุณย่าซือผู้นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารว่า “นายหญิง คุณหนูสือมาแล้วค่ะ”“รู้แล้ว”คุณย่าซือเงยหน้าขึ้นปรายตามองสืออวี๋แวบหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วกล่าว “นั่งสิ ฉันไม่ได้ใจจืดใจดำเหมือนเธอหรอกนะ ที่แม้แต่ข้าวสักมื้อก็ยังไม่ยอมเลี้ยงแขก”เวลานี้สืออวี๋เพียงอยากรู้ว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน จึงทำหูทวนลมปล่อยผ่านคำพูดเหน็บแนมของคุณย่าซือ“คุณท่านคะ ฉันอยากทราบว่า ตอนนี้ซือเยี่ยนอยู่ที่ไหนคะ?”คุณย่าซือกระตุกยิ้ม “ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่สถานพักฟื้นในต่างประเทศ ทางแพทย์แจ้งว่าร่างกายทุกอย่างปกติดี แต่ฉันไม่มีวันยอมให้เธอได้เจอเขาอีก กินข้าวมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอก็กลับเมืองเซินไปเถอะ”สืออวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ จนกว่าคุณจะบอกฉันว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน”เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหญิงสาว สีหน้าของคุณย่าซือก็ยังคงเรียบเฉย “ถึงเธอรู้ว