Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 541 - Bab 550

ขณะประสานเข้ากับสายตายิ้มแย้มของคุณย่าซือ ใบหน้าของฮว่าหรูซวงก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง "หนูไม่เข้าใจว่าคุณป้าหมายความว่ายังไง...""หรูซวง เธอเป็นเด็กฉลาด ฉันเองก็หวังให้เธอมาเป็นลูกสะใภ้ ก่อนที่อาเยี่ยนจะฟื้นฟูร่างกายจนหายดี เธอยังมีโอกาส ส่วนจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้ว"เมื่อได้ฟังคำพูดของคุณย่าซือ หัวใจของฮว่าหรูซวงก็เต้นรัวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกล่าวว่า "ป้าซือ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ!"หลังฮว่าหรูซวงกลับออกไปแล้ว พ่อบ้านผู้ยืนอยู่ด้านหลังคุณย่าซือก็อดพูดไม่ได้ว่า "นายหญิง นายหญิงรับปากคุณชายสามแล้วว่าจะยอมให้เขาคบหากับสืออวี๋ไม่ใช่หรือครับ? แล้วทำไมถึงยังพูดแบบนั้นกับคุณหนูฮว่าอีกล่ะ"คุณย่าซือเลิกคิ้ว "ฉันรับปากเขาแล้วก็จริง แต่ในเมื่อเขาอยากหาเรื่องใส่ตัว งั้นฉันก็จะช่วยราดน้ำมันเข้ากองไฟให้อีกแรง ถึงยังไงสุดท้ายสืออวี๋ก็คงไปเอาเรื่องเขาคนเดียว คงไม่มาหาเรื่องฉันอยู่แล้ว"เวลานี้หญิงชรากำลังสนุกอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น ยิ่งเรื่องราวใหญ่โตเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้นพ่อบ้าน: "..."ขณะนี้ ฮว่าหรูซวงเดินมาถึงหน้าประตูตระกูลซือแ

ได้ยินดังนั้นดวงตาของสืออวี๋ก็ทอประกายแห่งความหวังวูบหนึ่ง รีบเอ่ยถาม “ท่านยอมพบฉันแล้วเหรอคะ?”สาวใช้พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ คุณหนูสือ เชิญตามมาทางนี้ได้เลยค่ะ”สืออวี๋เดินตามสาวใช้เข้าไปในคฤหาสน์ จวบจนกระทั่งมาถึงห้องอาหาร สาวใช้จึงแจ้งต่อคุณย่าซือผู้นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารว่า “นายหญิง คุณหนูสือมาแล้วค่ะ”“รู้แล้ว”คุณย่าซือเงยหน้าขึ้นปรายตามองสืออวี๋แวบหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วกล่าว “นั่งสิ ฉันไม่ได้ใจจืดใจดำเหมือนเธอหรอกนะ ที่แม้แต่ข้าวสักมื้อก็ยังไม่ยอมเลี้ยงแขก”เวลานี้สืออวี๋เพียงอยากรู้ว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน จึงทำหูทวนลมปล่อยผ่านคำพูดเหน็บแนมของคุณย่าซือ“คุณท่านคะ ฉันอยากทราบว่า ตอนนี้ซือเยี่ยนอยู่ที่ไหนคะ?”คุณย่าซือกระตุกยิ้ม “ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่สถานพักฟื้นในต่างประเทศ ทางแพทย์แจ้งว่าร่างกายทุกอย่างปกติดี แต่ฉันไม่มีวันยอมให้เธอได้เจอเขาอีก กินข้าวมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอก็กลับเมืองเซินไปเถอะ”สืออวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ จนกว่าคุณจะบอกฉันว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน”เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหญิงสาว สีหน้าของคุณย่าซือก็ยังคงเรียบเฉย “ถึงเธอรู้ว

เขาพยักหน้า “ตกลงครับ แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คุณต้องรีบกลับเลยนะครับ ร่างกายตัวเองสำคัญที่สุด”“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”พอกลับเข้ามาในคฤหาสน์ พ่อบ้านก็เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าคุณย่าซือ “นายหญิงครับ คุณหนูสือไม่ยอมกลับครับ”คุณย่าซือยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าความตั้งใจของสืออวี๋ที่อยากจะเจอเขา กับความตั้งใจของเขาที่ไม่อยากเจอสืออวี๋ ฝ่ายไหนจะแน่วแน่กว่ากัน”ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ริมถนนหน้าประตูคฤหาสน์เริ่มมีน้ำขังจนกลายเป็นลำธารสายน้อยแล้วสืออวี๋ยืนตากฝนอยู่อย่างนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเศษ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบไปกับลำตัว ทั้งหนาวทั้งหิว แทบจะยืนไม่อยู่แล้วใบหน้าของเธอซีดขาว ร่างกายเริ่มโงนเงน ราวกับจะล้มพับลงไปกองกับพื้นได้ทุกวินาทีซือเยี่ยนนั่งอยู่ในรถ มองเธอผ่านม่านฝน ร่างกายแข็งเกร็ง ปลายนิ้วบีบด้ามจับประตูรถแน่นคนขับรถอดพูดไม่ได้ว่า “ประธานซือครับ คุณหนูสือตากฝนมาชั่วโมงกว่าแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ต้องไม่สบายแน่ ๆ ครับ”สิ้นเสียงของเขา ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปหลายวินาที เสียงทุ้มต่ำของซือเยี่ยนถึงดังขึ้น“ขับรถเข้าไป”“ครั

“ถ้าแกไม่ได้เป็นห่วง ก็คงไม่เฝ้ามองมือถือรอข่าวอยู่ทุกวี่วัน กินข้าวกินปลาไม่ลง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้หรอก”สืออวี๋: “...”เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป คุณย่าสือก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “อาอวี๋ ถ้าแกเป็นห่วงจริง ๆ ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวงเถอะ ย่าไม่ห้ามหรอก”เงียบไปครู่หนึ่ง สืออวี๋จึงหันไปมองคุณย่าสือ “คุณย่าคะ หนูยังไม่อยากยกโทษให้เขาเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาหลอกหนูตั้งนาน หนูอุตส่าห์ไปรอที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ เลยนะคะ”“ที่แกยอมไปเฝ้าหน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์ ก็เพราะตอนรถชน เขาปกป้องแกโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเองไม่ใช่เหรอ? ความรู้สึกที่เขามีต่อแกเป็นของจริง อีกอย่างก่อนหน้านี้แกก็บอกเองว่า เขาตั้งใจจะรอให้ตัวเองหายดีก่อนค่อยมาหาที่เมืองเซิน ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจแกสักหน่อย มองในมุมของเขา เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”สืออวี๋ชักจะฉุนขึ้นมาเล็กน้อย “ย่าคะ ทำไมเข้าข้างคนอื่นแบบนี้ล่ะ? ย่าลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าหนูต่างหากที่เป็นหลานแท้ ๆ ของย่านะ”“ก็เพราะรู้ว่าเป็นหลานแท้ ๆ น่ะสิ ย่าถึงได้พูดแบบนี้ คนสองคนคบกัน มันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แกตัดใจปล

ซือเยี่ยนปรายตามองหลานชายแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรหลังเสร็จสิ้นการฝึกเดินช่วงเช้า ขณะที่ซือห่าวอวี่กำลังจะกลับ ก็ถูกซือเยี่ยนเรียกตัวไว้"ฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วยหน่อย"ดวงตาของซือห่าวอวี่ฉายแววประหลาดใจ "อาเล็ก อายังมีเรื่องต้องให้ผมช่วยอีกเหรอครับ?""เรื่องเกี่ยวกับสืออวี๋น่ะ""เรื่องอะไรครับ?""ฉันจะขอเธอแต่งงาน อยากให้นายช่วยเป็นลูกมือหน่อย"ซือห่าวอวี่: "..."ห้านาทีต่อมา ซือเยี่ยนก็เล่าไอเดียคร่าว ๆ ของตนออกมา ก่อนปิดท้ายกับซือห่าวอวี่ว่า "คนอื่นฉันไม่ไว้ใจ นายช่วยไปจัดการเรื่องพวกนี้ให้ที ขั้นตอนฉันวางไว้หมดแล้ว เดี๋ยวจะส่งให้ นายแค่เตรียมของตามขั้นตอนพวกนั้นให้เรียบร้อยก็พอ"เมื่อเห็นซือห่าวอวี่เงียบไป ซือเยี่ยนก็หรี่ตาลง "เป็นอะไรไป? หรือว่านายยังตัดใจจากอาอวี๋ไม่ได้?""ไม่ใช่ครับไม่ใช่ พี่สืออวี๋เขาชอบอานี่ครับ ผมจะไปกล้าคิดอะไรได้ยังไง อาเล็กวางใจได้เลย เรื่องนี้ผมดูแลเอง รับรองว่าเดี๋ยวจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!""ก็ดี ฉันไม่มีอะไรแล้ว นายกลับไปเถอะ""รับทราบครับ..."หลังออกจากโรงพยาบาล ซือห่าวอวี่ก็ต่อสายหาเลขาทันที "คุณวางงานในมือลงก่อน ช่วงหลายวันนี้ไปจัดการเร