All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 251 - Chapter 260

“คุณแม่ครับ”เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะบรรยากาศอันแสนอบอุ่นในห้องนั่งเล่นคุณย่าสือมองไปทางประตู เมื่อเห็นสือหมิงฮุยและสือม่านที่ยืนอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป“พวกแกมาทำอะไรกัน?”สืออวี๋เหลือบมองสือหมิงฮุย ก่อนจะละสายตากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก้มหน้าซดซุปต่อส่วนสือม่านที่อยู่ด้านหลังสือหมิงฮุยนั้น เธอก็เลือกที่จะมองข้ามไปสือหมิงฮุยเดินเข้ามาด้านในพลางกล่าวว่า “ม่านม่านเซ็นสัญญากับทางฮว่าซื่อเรียบร้อยแล้วครับ วันนี้ผมมาก็เพื่อจะหารือกับคุณแม่เรื่องให้เธอเข้าทำงานที่บริษัท”สือม่านเดินตามหลังสือหมิงฮุย ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ทำทีเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายเมื่อนึกถึงตอนที่เธอกับสือหมิงฮุยเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเมื่อสักครู่ และสายตาอ่อนโยนเปี่ยมเมตตาที่คุณย่าสือใช้มองสืออวี๋ สือม่านก็รู้สึกว่าความริษยาในใจพลันเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับเถาวัลย์ที่เลื้อยรัดพันธนาการหัวใจของเธอไว้แน่น จนแทบหายใจไม่ออกทั้งที่ก่อนสืออวี๋จะกลับมา คุณย่าสือก็เคยมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมเมตตาเช่นนั้นเหมือนกันแต่พอนับตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของสือหมิงฮุยและโจวฉิน ส

สือม่านมองไปทางสืออวี๋ ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา “พี่คะ ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่ามันจะมีผลทางกฎหมายหรือเปล่า แล้วพี่พอจะมีวิธีอื่นอีกไหมคะ ที่จะช่วยพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้โลภสมบัติของตระกูลสือ ขอแค่พี่บอกมา ฉันก็จะทำ ไม่ว่าจะเป็นการสาบานร้ายแรงหรือทำอะไรอย่างอื่น ฉันก็ยินดีทั้งนั้นค่ะ”สืออวี๋เลิกคิ้วขึ้น “เธอแน่ใจนะ?”“ค่ะ”“ง่ายมาก เธอก็แค่ย้ายชื่อออกจากทะเบียนบ้านตระกูลสือก็พอแล้ว”ทันทีที่สิ้นเสียงของสืออวี๋ ทั้งห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบงันใบหน้าของสือหมิงฮุยพลันมืดครึ้มลงอย่างมาก เขาพูดด้วยความโกรธว่า “สืออวี๋ นี่แกอยากจะไล่ม่านม่านออกจากตระกูลสือขนาดนี้เลยเหรอ?!”สืออวี๋มีสีหน้าเย็นชา “เธอบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าอยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้โลภสมบัติของตระกูลสือ งั้นการออกไปจากตระกูลสือก็เป็นวิธีพิสูจน์ที่ดีที่สุด แค่เธอไม่ใช่คนของตระกูลสือแล้ว โดยธรรมชาติเธอก็ย่อมไม่มีสิทธิ์ในมรดกของตระกูลสือ และนั่นก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเธอไม่ได้โลภสมบัติของตระกูลสือ”“เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่ยอมเด็ดขาด ม่านม่านเป็นลูกสาวของฉัน! ฉันไม่นึกเลยว่าแกจะใจคออำมหิตได้ขนาดนี้ ตั้งแต่วันแรกที่แกกลับมาตระกูลสือ แ

สืออวี๋มองตามรถของซ่งจื่ออินจนลับตาไปในหมู่รถรา ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในตึกทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ เธอก็เห็นซือห่าวอวี่เดินลิ่วออกมาจากสำนักงานกฎหมายพอดีพอเห็นสืออวี๋ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย “พี่สืออวี๋ มาได้ยังไงครับ? พี่ต้องพักฟื้นที่บ้านครึ่งเดือนถึงหนึ่งเดือนไม่ใช่เหรอครับ?”“ช่วงนี้อาการของฉันดีขึ้นมากแล้ว อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาดูสักหน่อย จะได้ทำงานง่าย ๆ ไปด้วยเลย ว่าแต่ นายรีบร้อนขนาดนี้ จะไปไหนเหรอ?”“เอกสารที่ลูกความให้มามีปัญหานิดหน่อยครับ อาทิตย์หน้าก็จะขึ้นศาลแล้ว ผมกำลังจะไปหาเธอเพื่อตรวจสอบข้อมูล”“ฉันมาถึงพอดี งั้นฉันไปกับนายด้วยแล้วกัน”ซือห่าวอวี่พยักหน้า “ได้ครับ”หลังจากทั้งคู่ไปพบลูกความเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบห้าโมงครึ่งแล้วซือห่าวอวี่เหลือบมองนาฬิกาก่อนจะเอ่ยกับสืออวี๋ “พี่สืออวี๋ พอดีคืนนี้ผมมีนัดกินมื้อเย็นกับเพื่อนไว้ ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว พี่จะไปกินด้วยกันกับพวกเราเลยไหมครับ?”“นายนัดเพื่อนไว้ ฉันไม่ไปรบกวนพวกนายดีกว่า เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับสำนักงานเอง”พอเห็นสืออวี๋ตั้งท่าจะไป ซือห่าวอวี่ก็รีบพูดขึ้น “ไม่ได้มีแค่ผมกับเธอนะครับ คุณ...

คำพูดนั้นปลุกโทสะของซือเยี่ยนได้สำเร็จ นัยน์ตาของเขาหรี่ลง“ซือห่าวอวี่ ฉันให้เวลาแกสามวินาที ถ้ายังไม่ปล่อยมือจากเธอ พรุ่งนี้พ่อแม่ของแกจะต้องมาลากตัวแกจากเมืองเซินกลับปักกิ่งไป”ซือห่าวอวี่แค่นหัวเราะ “อาขู่ผมเหรอ?”สิ้นเสียงของเขา บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวก็หนักอึ้งขึ้นมาสืออวี๋ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะกล่าวเสียงเย็น “พวกคุณปล่อยกันได้แล้ว!”เมื่อเห็นความขุ่นเคืองบนใบหน้าของสืออวี๋ ซือเยี่ยนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมคลายมือที่จับเธอไว้พอเห็นดังนั้น ซือห่าวอวี่ก็เพิ่งได้สติ รีบปล่อยมือออก “พี่สืออวี๋... ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ”สืออวี๋ไม่แม้แต่จะมองเขา เธอคว้ากระเป๋าขึ้นมาถือแล้วหันไปทางฮว่าหรูซวง “คุณหนูฮว่า ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันเป็นต้นเหตุรบกวนมื้ออาหารของพวกคุณ ถ้าคุณสะดวก วันหลังฉันขออนุญาตเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการขอโทษนะคะ”ฮว่าหรูซวงยังคงมีรอยยิ้มประดับมุมปาก ท่าทีสุภาพอ่อนโยน “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองค่ะ คุณหนูสืออย่าเก็บไปใส่ใจเลยค่ะ”“คุณหนูฮว่า วันนี้ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ ขอให้พวกคุณทานอาหารให้อร่อยค่ะ”พูดจบ สืออวี๋ก็หันหลังเดินจากไปทันทีสีหน้าของซือเยี่ยนเคร่งขรึมลง

เธอไม่อยากเข้าไปสมทบกับซือห่าวอวี่ แต่เขากลับบอกว่าผู้หญิงที่ทานข้าวกับพวกเขาด้วยกันคนนั้นแอบชอบซือเยี่ยน และทั้งคู่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันสืออวี๋เองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอคิดอะไรอยู่ พอได้ยินแบบนั้นก็กลับเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับซือห่าวอวี่เมื่อเห็นฮว่าหรูซวงแวบแรก เธอก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่ซือห่าวอวี่พูดเป็นความจริงสัญชาตญาณที่หกบอกเธอว่า ฮว่าหรูซวงชอบซือเยี่ยนยิ่งไปกว่านั้น เธอดูออกว่าฮว่าหรูซวงเป็นคนประเภทที่ทั้งพื้นเพครอบครัวดีและมีความสามารถสูง หากต้องประชันกัน เธอไม่มีทางชนะได้อย่างแน่นอนสืออวี๋ไม่คิดต่อให้วุ่นวายใจ เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วหลับตาลงพักผ่อนแล้วก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวพอตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลากลางดึกแล้วเธอลุกขึ้นนั่ง รับรู้ได้ถึงเสียงท้องร้องโครกคราก พอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเวลาตีสามสี่สิบสืออวี๋ลูบท้องที่แบนราบเพราะความหิว ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา แล้วเปิดประตูเดินตรงไปยังห้องครัวบนเคาน์เตอร์ในครัว ยังมีอาหารเย็นที่ป้าอู๋อุ่นไว้ให้วางอยู่สืออวี๋เม้มริมฝีปาก แววตาฉายประกายอบอุ่นเธอเปิดหม้อหุงข้าว กินข้าวไปครึ่งถ้วยกับกับข้าว