All Chapters of คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Chapter 241 - Chapter 250

เธอเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เหลียงหยวนโจว คุณทำแบบนี้มันยังไงกัน? เรื่องแต่งงานคุณเป็นคนเสนอเอง แต่ตอนนี้กลับมีแค่ฉันที่ดูอยู่คนเดียว ตกลงนี่เราจะแต่งงานกัน หรือว่าฉันแต่งคนเดียวกันแน่?!”เหลียงหยวนโจวเหยียดยิ้มมุมปาก “แล้วมันต่างกันตรงไหน? คุณเองก็รู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าทำไมผมถึงแต่งงานกับคุณ”ท่าทางเย็นชาไร้เยื่อใยของเขา ทิ่มแทงใจเสินหลีจนเจ็บปวด ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีสิ่งที่เธอต้องการคือได้อยู่กับเหลียงหยวนโจวอย่างมีความสุข ไม่ใช่ต้องอยู่คนเดียวในบ้านหรูที่ว่างเปล่า และรอคอยให้เขากลับมาวันแล้ววันเล่าเช่นนี้“หยวนโจว เมื่อก่อนเราอยู่ด้วยกันมีความสุขมากแท้ ๆ นี่คุณลืมไปแล้วเหรอ? ฉันแค่... แค่อยากกลับไปเป็นเหมือนเก่า...”แววตาที่เหลียงหยวนโจวมองเธอเมื่อก่อนเปี่ยมไปด้วยความรักชัดเจน แล้วทำไม พอเขาเลิกกับสืออวี๋ถึงได้เปลี่ยนไปนะหรือว่า... ความรักก่อนหน้านี้ เป็นเขาเสแสร้งแกล้งทำทั้งนั้น?“เสินหลี ก่อนหน้านี้ผมพูดชัดเจนมากแล้วนะ สิ่งที่ผมให้คุณได้มีแค่การแต่งงานเท่านั้น”“แต่ว่าเมื่อก่อน... คุณรักฉันจะเป็นจะตาย คุณอุตส่าห์เลือกซื้อของขวัญให้ฉันเวลาไป

นี่ต่างอะไรกับการสารภาพออกมาเอง?เมื่อได้ยินคำว่าสืออวี๋ ร่างกายของเหลียงหยวนโจวก็พลันแข็งทื่อ เขาหันไปมองเสินหลี แววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล “อุบัติเหตุของสืออวี๋เป็นฝีมือคุณงั้นเหรอ?!”เสินหลีส่ายหน้าด้วยความร้อนรน “ไม่ใช่นะ! ไม่เกี่ยวกับฉันเลย! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”เหลียงหยวนโจวจ้องเธอเขม็ง ความเย็นชาในดวงตาแทบจะกลายเป็นของแข็งทิ่มแทงทะลุตัวเธอ“ไม่เกี่ยวกับคุณแน่นะ? งั้นตำรวจจะมาหาคุณถึงบ้านทำไม? แถมยังมาพร้อมหมายจับแบบนี้อีก?”เสินหลีไม่กล้ามองเขา ได้แต่ส่ายหน้าสิบนาทีต่อมา เสินหลีก็ถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจเหลียงหยวนโจวมองรถตำรวจที่ขับจากไปด้วยความเย็นชา ใบหน้าปราศจากอารมณ์ใด ๆป้าเฉินผู้ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล “คุณชายคะ คุณหนูเสินเธอกำลังตั้งท้อง คุณต้องหาทางช่วยเธอออกมาเร็ว ๆ นะคะ”แม้ป้าเฉินจะรู้สึกว่าเสินหลีเป็นคนเสแสร้งน่ารำคาญ แต่ตอนนี้ในท้องเธอก็มีลูกของเหลียงหยวนโจวอยู่ทั้งคน จะให้มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดเหลียงหยวนโจวมีสีหน้าเรียบเฉย “เธอให้คนไปขับรถไล่ชน แถมยังลักพาตัวสืออวี๋ ถ้าจะถูกขังอยู่ในนั้นสักหลายวันก็สมควรแล้ว เผื่อจะหลาบจำขึ้น

ใบหน้าของเหลียงหยวนโจวเต็มไปด้วยความไม่พอใจและรังเกียจ “ยังจะไปทำอะไรได้อีก? คุณทำสืออวี๋เจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลขนาดนั้น ไม่ควรไปขอโทษเธอหรือไง?”เสินหลีหน้าซีด นี่เขาจะให้เธอไปขอโทษสืออวี๋งั้นหรือ?!นี่มันต่างอะไรกับการฆ่าเธอ?“หยวนโจว ฉันปวดท้อง คุณช่วยส่งฉันกลับไปพักก่อนเถอะ ไว้ค่อยไปขอโทษคุณหนูสือวันหลังแทนได้ไหม?”เหลียงหยวนโจวแค่นหัวเราะ “ตอนนี้ปวดท้องแล้วเหรอ? งั้นตอนที่หาคนไปลักพาตัวสืออวี๋ หาคนไปขับรถชนสืออวี๋ ทำไมไม่ปวดท้องบ้างล่ะ?เรื่องทั้งหมดนี้คุณทำตัวเองทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้คุณกำลังท้อง คิดว่าคุณจะมีโอกาสได้ออกมาขอโทษสืออวี๋ถึงโรงพยาบาลด้วยตัวเองหรือไง?”น้ำเสียงของเขาแสดงความเหยียดหยามไม่ปิดบัง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของเธอแม้แต่น้อย“หยวนโจว ฉันสำนึกผิดแล้ว แต่ฉันปวดท้องจริง ๆ นะ”"คุณปวดท้องก็ควรไปโรงพยาบาล เดี๋ยวผมบอกหมอช่วยตรวจให้ แต่ถ้าตรวจไม่เจออะไร ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่ คิดดูให้ดีแล้วกัน”เสินหลีหวาดหวั่นกับแววตาที่ข่มขวัญอย่างน่ากลัวของเหลียงหยวนโจว เธอจึงหลุบตาลง ไม่กล้าพูดอะไรอีกบรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันน่าอึดอัดราวครึ่งชั่วโมงต

“เหลียงหยวนโจว เลิกแกล้งทำเป็นขอโทษได้แล้ว ฉันไม่ยอมรับ และไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก”ใบหน้าของเหลียงหยวนโจวซีดเผือด เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวครู่ใหญ่ เขาก็หลุบตาลง และหันหลังเดินจากไปในความเงียบถ้าเขาเป็นสืออวี๋ ก็คงไม่อยากเห็นหน้าตัวเองเหมือนกันบางที เขาไม่ควรพาเสินหลีมาขอโทษเลยหลังเหลียงหยวนโจวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปไม่นาน ซือห่าวอวี่ก็เข้ามา“พี่สืออวี๋ครับ เอกสารฟ้องร้องเสินหลีเตรียมเรียบร้อยแล้ว พี่ลองดูสิครับ”สืออวี๋รับเอกสารไป พลางกล่าวว่า “เธอท้องอยู่ ต่อให้ถูกตัดสินโทษ ก็คงรอลงอาญานอกเรือนจำ หรือไม่ก็รอให้คลอดลูกก่อนค่อยดำเนินการ”“อีกอย่าง ตามนิสัยของเหลียงหยวนโจว ต่อให้จะรังเกียจเสินหลีแค่ไหน เขาก็คงไม่ยอมให้แม่ของลูกตัวเองเป็นนักโทษหรอก เพราะงั้นเขาน่าจะให้ทนายมาหาพวกเราเพื่อเจรจาไกล่เกลี่ยแน่”สีหน้าของซือห่าวอวี่เคร่งขรึมขึ้น เสียงเย็นชาราวหิมะ “เธอต้องจงใจเลือกตอนที่ตัวเองท้องมาลงมือกับพี่แน่ ๆ!”สืออวี๋มีสีหน้าเรียบเฉย “ตอนไหนก็ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือ เธอติดคุกไม่ได้ และเราก็สามารถเอาจุดนี้มาเจรจากับพวกเขา เรียกค่าชดเชยได้มากขึ้น”เชื่อว่า

ใบหน้าของสือม่านเต็มไปด้วยความลิงโลดใจ “จริงค่ะ หนูจะรีบเอาสัญญาเข้าบริษัทเดี๋ยวนี้เลย แต่ว่า... พ่อคะ พ่อก็รู้ว่าคุณหนูฮว่าค่อนข้างสนิทกับหนู เธอบอกว่าการร่วมมือครั้งนี้ หลังจากนี้ก็ต้องให้หนูเป็นคนตามงานต่อ... ทางบริษัท...”“ลูกวางใจได้ เดี๋ยวพอลูกกลับมา พ่อจะรีบพาลูกไปที่บ้านเก่าทันที ถ้าคุณย่ารู้ว่าลูกเซ็นสัญญากับฮว่าซื่อได้สำเร็จ ยังไงก็ต้องยอมให้ลูกเข้าบริษัทแน่นอน!”...ตอนที่ซือเยี่ยนเคาะประตูเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย สืออวี๋ก็กำลังเตรียมตัวอ่านหนังสือต่อเมื่อเห็นเขา ดวงตาของเธอก็ฉายแววประหลาดใจระคนยินดี รีบปิดหนังสือลงวางไว้ข้างตัว“คุณมาทำอะไรตอนนี้เนี่ย?”“วันนี้คุณจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนี่นา ผมก็ต้องมาดูหน่อยสิว่ามีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า”สืออวี๋ส่ายหน้า “ไม่มีหรอกค่ะ ป้าอู๋เก็บของเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวป้ากับคนขับรถจะมารับฉัน ฉันก็จะกลับไปที่บ้านคุณย่าเลย”“ก็ดี ว่าแต่คุณคิดจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน?”“ไม่รู้สิคะ คงต้องดูว่าคุณย่าจะให้ฉันออกเมื่อไหร่ ฉันว่าอย่างน้อยก็เดือนหนึ่ง”เมื่อเช้าตอนป้าอู๋กลับไป ก็บอกว่าคุณย่าสือให้นักโภชนาการจัดเมนูอาหารให้เธอสำหรับหนึ่งเดือน