جميع فصول : الفصل -الفصل 270

แต่ทว่า เพราะเธอขยับตัวแรงเกินไปหน่อย รูปถ่ายใบหนึ่งเลยเลื่อนหลุดจากอัลบั้มตกลงบนพื้นและนั่นก็คือ... รูปที่เธอสวมชุดเจ้าหญิงสีชมพู กำลังชูสองนิ้วให้กล้อง…สืออวี๋ก้มลงมองแวบหนึ่ง กำลังจะยื่นมือไปเก็บ แต่กลับมีมือเรียวยาวข้างหนึ่งไวกว่าเธอ ชิงเก็บรูปถ่ายบนพื้นขึ้นมาเสียก่อนสืออวี๋: “...”เธอยื่นมือหวังจะแย่งรูปถ่ายกลับคืนมาจากมือของซือเยี่ยน แต่เขากลับชักมือหลบเล็กน้อย“ซือเยี่ยน คืนมานะ!”รูปที่น่าเกลียดขนาดนี้ดันมาถูกเขาเห็นเข้าจนได้ น่าอายจนแทบอยากมุดดินหนีไปเลยซือเยี่ยนก้มลงมองแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ก็น่ารักดีนี่ ทำไมไม่ให้ผมดูล่ะ?”“น่ารัก?”สืออวี๋มองเขาด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาเข้าใจความหมายของคำว่าน่ารักผิดไปหรือเปล่า?รูปใบนี้เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของประวัติศาสตร์อันดำมืดของเธอเลยทีเดียว“ใช่สิ น่ารักมาก”ซือเยี่ยนลดสายตาลงต่ำ สังเกตเห็นว่าเธอสวมรองเท้าแตะเพียงข้างเดียว ดวงตาวูบไหว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าเธอ แล้วยื่นรูปถ่ายคืนให้สืออวี๋รับรูปมา แล้วยัดเข้าไปในอัลบั้ม รอให้ซือเยี่ยนกลับไปก่อนเถอะ เธอจะต้องเอาอัลบั้มที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ดำมืดของ

ซือเยี่ยนพยักหน้า “ครับ คุณย่าสือ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนครับ”ตอนที่สืออวี๋หั่นแตงโมเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องครัว คุณย่าสือกับซือเยี่ยนก็กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขกพอดีเธอวางจานแตงโมลงบนโต๊ะกาแฟเตี้ย แล้วมองไปทางซือเยี่ยน “ซือเยี่ยน ทานแตงโมสิคะ”“ครับ”หลังจากทานผลไม้เสร็จ ซือเยี่ยนก็ลุกขึ้นยืน “คุณย่าสือครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน วันนี้รบกวนท่านแล้วนะครับ”คุณย่าสือยิ้มกล่าว “ไม่รบกวนเลย ไว้ถ้าว่าง ๆ ก็แวะมาเที่ยวบ่อย ๆ นะ”“ครับผม”“ยัยอวี๋ แกไปส่งหมอซือหน่อย”“ค่ะ คุณย่าไปพักผ่อนเถอะค่ะ”สืออวี๋เดินตามหลังซือเยี่ยนไปเงียบ ๆ จนถึงหน้าประตูจนกระทั่งซือเยี่ยนกำลังจะก้าวขึ้นรถ เธอก็อดที่จะเอ่ยปากไม่ได้ “ซือเยี่ยน คุณบอกว่าจะคุยกับคุณย่าเรื่องให้ฉันย้ายกลับไปอยู่ที่เซิ่งซื่อหาวถิงไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมตอนทานมื้อเย็นคุณถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”เธอยังแอบหวังว่าคุณย่าจะเห็นแก่หน้าซือเยี่ยนแล้วยอมให้เธอย้ายกลับไป แต่ดูท่าตอนนี้คงหมดหวังแล้วซือเยี่ยนยกยิ้มมุมปาก "เมื่อกี้ตอนที่คุณไปหั่นผลไม้ ผมคุยกับคุณย่าแล้วครับ ท่านอนุญาตแล้ว”สืออวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อน

ถ้ายังหาไม่เจอว่าแฟนเก่าของเฉินเจียซ่อนเงินไว้ที่ไหน คดีนี้ก็คงชนะยากสืออวี๋อ่านสำนวนคดีอยู่หลายชั่วโมง พอคิดจะพักสายตาสักหน่อย โทรศัพท์มือถือของเธอก็พลันดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นซ่งจื่ออิน สืออวี๋จึงกดรับสาย“จื่ออิน มีอะไรเหรอ?”“อาอวี๋ เมื่อกี้ฉันไปเดินเล่นมา เห็นคลิปที่เสินหลี ขอโทษแกแล้ว สะใจจริง ๆ”สืออวี๋หลุบตาลง “อืม ฉันเป็นคนขอให้เธอทำเอง”“เธอยอมตกลงเนี่ยนะ?!” น้ำเสียงของซ่งจื่ออินเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“ถ้าเทียบกับการต้องไปติดคุก เธอก็คงยอมขอโทษต่อหน้าสาธารณชนมากกว่าอยู่แล้ว”“นั่นก็จริง แต่พอนึกถึงว่านังแพศยานั่นกำลังจะได้แต่งงานกับเหลียงหยวนโจว ฉันก็หงุดหงิดมาก”เป็นแค่มือที่สามแย่งคนอื่น ตอนนี้กลับอาศัยเด็กในท้องมาเลื่อนขั้นได้ คิดแล้วก็โมโหยิ่งไปกว่านั้น เธอได้ยินซ่งจื่อเฉียนบอกว่า ช่วงหลายปีมานี้บริษัทเทคโนโลยีของเหลียงหยวนโจวมีแววรุ่งมาก อนาคตมูลค่าบริษัทจะยิ่งพุ่งขึ้นอีกหลายเท่าคิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่คุ้มแทนสืออวี๋!สืออวี๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ดีแล้วนี่ พวกเขาสองคนจะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก”“จริงสิ ฉันได้ยินมาว่าพักนี้เหลียงหยว

คุณหญิงมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อกี้ฉันกำลังจะไปเจอเธออยู่แล้วเชียว แต่ก็โดนแกขัดขวางซะก่อน เช็คห้าสิบล้านที่ฉันเตรียมไว้ก็เลยให้ไม่ได้ น่าเสียดายจริง ๆ”ซือห่าวอวี่ “...แม่ครับ แม่เลิกอ่านนิยายน้ำเน่าได้แล้ว ถ้าว่างมากก็ไปหางานทำเถอะครับ”“ฉันไม่จำเป็นต้องทำงาน พ่อแกเลี้ยงฉันไหว อ้อ ถึงวันนี้แกจะไม่ให้ฉันเจอเธอ แต่เดี๋ยวฉันก็จะหาโอกาสไปเจอเธออยู่ดี แกขวางได้แค่ชั่วคราว แต่คงเฝ้าเธอไม่ได้ตลอดเวลาหรอก”ครั้งนี้ที่เธอมา ก็เพื่อมาเจอสืออวี๋โดยเฉพาะ จะกลับไปมือเปล่าได้ยังไงซือห่าวอวี่ทำหน้าจนปัญญา “แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เธอไม่สนใจผมจริง ๆ”เขาสังเกตเห็นตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ซือเยี่ยนอยู่กับสืออวี๋แล้ว เวลาที่สืออวี๋มองซือเยี่ยน แววตาของเธอมีความจดจ่อและความสุขแบบเดียวกับที่คนเราใช้มองคนที่ตัวเองชอบบางครั้งพอสบตากับซือเยี่ยนนาน ๆ เธอก็จะหลบสายตาแต่เวลาที่เธอมองเขา กลับมองตรง ๆ อย่างเปิดเผย ไม่เคยหลบเลี่ยงเลย“ไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกับพ่อแกอุตส่าห์ให้กำเนิดแกมาหน้าตาดีขนาดนี้ เสียของหมด”ซือห่าวอวี่: “...”พอเห็นเขาเงียบไป คุณนายก็เบ้ปาก “เอาล่ะ ฉันหิวแล้ว รีบขึ

“ค่ะ”คำว่าต่อไปช่างงดงามเหลือเกิน แค่ลองจินตนาการ ก็อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอแล้วขณะที่กำลังกินข้าวได้ครึ่งทาง เสียงกริ่งประตูก็พลันดังขึ้นซือเยี่ยนลุกขึ้นเดินไปยังโถงหน้าประตู พอเขาเปิดประตู เสียงเจื้อยแจ้วที่ปนรอยยิ้มของฮว่าหรูซวงก็ดังเข้ามา“อาเยี่ยน ที่อยู่ของนายหายากเกินไปหรือเปล่า? ฉันขับรถเลยไปตั้งหลายแยก ต้องวนรถกลับมาใหม่กว่าจะเจอ”มือของสืออวี๋ที่ถือตะเกียบอยู่ค่อยๆ กำแน่นขึ้น ไม่ว่าจะเป็นภาพที่ทั้งสองนั่งพูดคุยกันอย่างยิ้มแย้มในห้องส่วนตัวครั้งก่อน หรือจะเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาติของฮว่าหรูซวงในตอนนี้ ล้วนบ่งบอกว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ดีมากเพียงใดเธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรเก็บมาใส่ใจ ก็แค่เพื่อนต่างเพศ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วอีกอย่าง ซือห่าวอวี่ก็เคยบอกเธอว่า เขากับฮว่าหรูซวงเติบโตมาด้วยกันซือเยี่ยนอายุไล่เลี่ยกับพวกเขาทั้งคู่ ก็น่าจะเป็นเหมือนกันสืออวี๋หลุบตาลงต่ำ พยายามกดความรู้สึกวูบโหวงที่อธิบายไม่ถูกซึ่งผุดขึ้นมาในใจเอาไว้บริเวณหน้าประตู ซือเยี่ยนขมวดคิ้ว “เธอมาที่นี่ทำไม?”รอยยิ้มบนใบหน้าของฮว่าหรูซวงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลั