Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 501 - Bab 510

“ดี! ฉันจะดูซิว่าระหว่างหมัดของฉันกับกระดูกของพี่ อะไรมันจะแข็งกว่ากัน!”สิ้นเสียงตะคอก เสินเจ๋อก็กระชากผมของเสินหลีเต็มแรง ดึงร่างเธอเข้ามาตรงหน้า แล้วระดมหมัดใส่ไม่ยั้งราวกับห่าฝนในตอนแรกเสินหลียังคงดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต ปากก็ก่นด่าสาปแช่งเสินเจ๋อไปด้วย“เสินเจ๋อ แกมันก็แค่ขยะ เป็นปลิงที่คอยแต่จะเกาะคนอื่นกิน ถ้าไม่มีพ่อแม่ แกมันก็เป็นแค่ไอ้สวะที่ไร้ค่าคนหนึ่ง!”“ยังจะอยากได้เงินฉันอีกงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ ฉันเอาเงินไปเลี้ยงหมายังดีเสียกว่าให้แก อย่างน้อยหมามันก็ยังรู้คุณกระดิกหางให้ฉันบ้าง!”“แกตีฉันให้ตายสิ ไม่อย่างนั้นเงินร้อยล้านนั่นจ้างคนมาเก็บแกสักร้อยรอบก็ยังได้ ไอ้ขยะไร้ประโยชน์อย่างแก!”……นานเข้า เสินหลีก็ถูกซ้อมจนใบหน้าบวมช้ำ มุมปากมีเลือดไหลซึม จนแทบจะพูดไม่เป็นภาษายิ่งลงไม้ลงมือ เสินเจ๋อก็ยิ่งคึกคะนอง เขาเหวี่ยงร่างของเสินหลีลงกับพื้น แล้วกระทืบซ้ำไปอีกหลายทีอย่างโหดเหี้ยม“พี่จะให้เงินไหม? จะให้หรือไม่ให้?! ถ้าไม่ให้ ต่อให้ฉันกระทืบพี่จนตาย พ่อกับแม่ก็ต้องเขียนหนังสือยอมความให้ฉันอยู่ดี!”เสินหลีนอนกองอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดร้าวลึกไปถึงกระดูกทั่วทั้งร่าง แม

แม่เสินถลึงตาใส่เสินหลีอย่างดุดัน ก่อนจะหันไปบอกพยาบาลว่า “ได้ งั้นพวกเรากลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมใหม่”พูดจบ ก็ดึงตัวพ่อเสินเดินออกไปแต่พอถึงหน้าประตู เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาถามพยาบาล “จริงสิ ลูกสาวฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่คะ?”พยาบาลตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ยังไม่ทราบค่ะ ต้องดูการฟื้นตัวของร่างกายเธอก่อน”“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”หลังจากทั้งสองคนจากไป เสินหลีก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอเงยหน้ามองพยาบาล “ขอบคุณนะคะ”ถ้าวันนี้ไม่ได้พยาบาลคนนี้ช่วยไว้ ด้วยสภาพร่างกายของเธอตอนนี้ คงทำได้แค่ปล่อยให้พ่อเสินกับแม่เสินทุบตีด่าทอฝ่ายเดียว“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว”พยาบาลวัดไข้เสินหลี เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิอยู่ในเกณฑ์ปกติก็รีบขอตัวออกไปเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พ่อเสินกับแม่เสินก็รีบมาถึงห้องผู้ป่วยตอนนี้เสินเจ๋อถูกขังอยู่ในสถานีตำรวจมาแล้วหนึ่งคืน พวกเขากระวนกระวายใจราวกับไฟสุมทรวง ด้วยกลัวว่าเสินเจ๋อจะถูกรังแกข้างในทว่าพอผลักประตูเข้ามา เห็นเสินหลีนั่งกินโจ๊กอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ ทั้งคู่ก็โมโหจนควันออกหูแม่เสินเดินหน้าทะมึนเข้ามาในห้อง จ้องเขม

แม่เสินมองเขาอย่างนึกฉุนเฉียว “คุณยังคิดว่าเสินหลีเป็นคนเดิมที่ยอมให้เราหาจังหวะจับตัวกลับไปได้ง่าย ๆ อีกหรือไง?”ชายร่างกำยำสี่คนที่รายล้อมเธออยู่ เห็นได้ชัดว่ามีไว้เพื่อกันท่าพวกเราโดยเฉพาะ“ทำอย่างนั้นก็ไม่ได้ อย่างนี้ก็ไม่เอา แล้วตกลงจะให้ทำยังไงกันแน่?”“ก็ทำตามที่ฉันบอก เราต้องแกล้งยอมอ่อนข้อให้ก่อน หลอกล่อให้เธอยอมเซ็นหนังสือยอมความให้ได้ แล้วจำไว้เลยนะว่าห้ามลงไม้ลงมือกับเธอเด็ดขาด ตอนนี้เธอใจคอโหดเหี้ยม เอาเราเข้าคุกได้จริง ๆ นะ”พ่อเสินทำหน้าเบื่อหน่าย “รู้แล้วน่า”ทั้งสองคนเฝ้ารออยู่หน้าโรงพยาบาลตลอดช่วงเช้า แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเสินหลี พ่อเสินจึงอดบ่นไม่ได้ “แน่ใจนะว่าวันนี้เธอจะออกจากโรงพยาบาลจริง ๆ?”“รอดูก่อนเถอะ”ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังรอ ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งมาจอดข้าง ๆ พวกเขาชายชุดดำสองคนลงมาจากรถ ตรงเข้ามาหาพ่อเสินและแม่เสินทั้งคู่เพิ่งจะเข็ดขยาดจากการถูกคนคุ้มกันของเสินหลีขัดขวางมา จึงผงะถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ และมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง“พวกแกเป็นใครกัน?!”ชายชุดดำหันไปมองทางแม่เสิน “สวัสดีครับ ประธานเหลียงของเราอยากเชิญพวกคุณไปพบหน่อย”ในขณะเดีย

ทันทีที่เขาวางโทรศัพท์ลง เซี่ยงชินเฟินก็หันมาถามทันที “ใครโทรมาเหรอ?”“ตำรวจโทรมา บอกว่าเสินหลีฆ่าตัวตายแล้ว และทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดไว้ให้ผม”ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเซี่ยงชินเฟินก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ตะเกียบในมือเกือบจะร่วงลงพื้น “เสินหลีฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?!”เหลียงหยวนโจวพยักหน้า “อืม”ผ่านไปครู่ใหญ่ กว่าเซี่ยงชินเฟินจะตั้งสติและยอมรับความจริงนี้ได้“คิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างเสินหลีจะตัดสินใจทำแบบนี้...”จากที่เธอรู้จัก เสินหลีเป็นพวกตายยากเหมือนแมลงสาบ ขอแค่มีโอกาสก็พร้อมจะกลับมาตามรังควานเหลียงหยวนโจวได้เสมอคิดไม่ถึงว่า เพิ่งจะถูกคุมขังได้ไม่กี่วัน เธอก็ชิงจบชีวิตตัวเองไปเสียแล้ว“ถ้าไม่ทำแบบนี้ ครึ่งชีวิตที่เหลือของเธอก็ต้องติดอยู่ในคุก ไม่มีโอกาสได้ออกมาอีก”สำหรับเหลียงหยวนโจวแล้ว ข่าวการตายของเสินหลีไม่ได้สร้างความสะเทือนใจให้เขาเท่าไรนักเขาหมดรักผู้หญิงคนนี้ไปนานแล้ว ยิ่งมาเจอการกระทำอันน่ารังเกียจในช่วงหลัง ยิ่งทำให้เขารู้สึกขยะแขยงจนถึงที่สุดตลอดหลายวันต่อมา เหลียงหยวนโจววุ่นอยู่กับการจัดการงานศพของเสินหลีพอคนบ้านตระกูลเสินรู้ว่าเธอยกมรดกทั้งหมดให้เหลียงหยว

“วางใจเถอะ ที่ฉันตามแกมาก็เพราะเรื่องงาน แกรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย ฉันรอแกอยู่ที่บ้าน”หนึ่งชั่วโมงให้หลัง รถของสืออวี๋ก็มาจอดเทียบหน้าประตูบ้านตระกูลสือเธอก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน ทันทีที่เท้าแตะธรณีประตูห้องรับแขก เธอก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันระหว่างโจวฉินกับสือหมิงฮุยดังลอดออกมา“สือหมิงฮุย ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันยอมให้คุณขายคฤหาสน์หลังนี้เด็ดขาด ถ้าขายแล้วพวกเราจะไปซุกหัวนอนที่ไหนกัน?! ตอนนี้สือซื่อเกินเยียวยาแล้ว เราควรรีบตัดช่องน้อยแต่พอตัว ถึงบริษัทจะล้มละลายไปจริง ๆ อย่างน้อยเราก็ยังมีบ้าน มีเงินเก็บ ส่วนพวกตึกแถวร้านค้าในชื่อฉัน ฉันตั้งใจจะเก็บไว้เป็นสินเดิมให้สืออวี๋ตอนแต่งงาน เป็นไปไม่ได้หรอกที่ฉันจะยอมขาย!”“ไม่ขายก็ต้องขาย ผมตัดสินใจไปแล้ว ตอนนี้บริษัทขาดเงินหมุนเวียนทุกวัน ขืนไม่มีเงินเติมเข้าไป อีกไม่นานบริษัทก็ต้องล้มละลายแน่”น้ำเสียงของโจวฉินแหลมสูงขึ้น “ก็บริษัทมันใกล้จะเจ๊งอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ลำพังเงินจากการขายที่ทางของฉันรวมกับค่าบ้านหลังนี้ ยังไม่พอให้บริษัทหมุนได้ถึงสองวันด้วยซ้ำ ยังไงฉันก็ไม่ยอมขายบ้านกับสมบัติของฉันเด็ดขาด!”สืออวี๋เดินเข้ามาในห้อง