Lahat ng Kabanata ng คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Kabanata 521 - Kabanata 530

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้สือหมิงฮุยฟังระหว่างที่เล่านั้น น้ำตาของเธอก็พรั่งพรูออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ และฉันเองก็ผิดหวังในตัวเธอมาก แต่ยังไงเราก็เป็นแม่ลูกกันมาตั้งยี่สิบกว่าปี จู่ ๆ เธอก็มาจากไปแบบนี้... ฉันยังทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ”สือหมิงฮุยขมวดคิ้วมุ่น “เรื่องนี้มีเงื่อนงำ เมื่อเช้าเธอเพิ่งจะขอให้คุณช่วยเซ็นหนังสือยอมความ แสดงว่ายังอยากจะสู้คดีเพื่อให้โทษเบาลง แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะชิงฆ่าตัวตายตอนบ่าย? ผมจะให้คนไปสืบดูว่าหลังจากที่คุณออกมาจากโรงพักแล้ว มีใครเข้าไปหาเธออีกหรือเปล่า”โจวฉินปาดน้ำตา “แต่ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว เป็นเธอเองจริง ๆ ที่แอบซ่อนมีดกับส้อมเอาไว้”“กล้องวงจรปิดเห็นแค่ตรงทางเดิน พิสูจน์ได้แค่ว่าเธอซ่อนมีดกับส้อมไว้ แต่มีใครเห็นตอนที่แกใช้มันฆ่าตัวตายกับตาบ้างไหมล่ะ?”พอได้ยินสือหมิงฮุยทักท้วง โจวฉินก็เริ่มเอะใจขึ้นมา เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วถามกลับไปว่า “หรือว่า จะมีคนจงใจฆ่าปิดปากเธอจริง ๆ?”สีหน้าของสือหมิงฮุยเคร่งเครียดลง “เรื่องที่มีคนจงใจเล่นงานเธอหรือไม่ ต้องสืบดูถึงจะรู้”เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหนึ่ง

เงียบอยู่ครู่หนึ่ง สืออวี๋จึงเอ่ยปากเสียงแผ่วเบาว่า “ฉันตั้งใจว่าจะไปเมืองหลวงเพื่อคอยดูแลซือเยี่ยนก่อน ส่วนเรื่องอื่นยังไม่ได้คิดอะไรไว้เลย”พอนึกขึ้นได้ว่าซือเยี่ยนยังนอนไม่ได้สติอยู่แบบนั้น ซ่งจื่ออินก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น “อาอวี๋ ถ้าเกิดว่าซือเยี่ยนต้องนอนเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอด แกจะเฝ้าเขาไปตลอดเลยเหรอ?”สืออวี๋เม้มริมฝีปาก ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เงยหน้ามองซ่งจื่ออิน “อืม ฉันตัดสินใจแล้ว ถ้าเขาไม่ตื่นหนึ่งวัน ฉันก็จะอยู่กับเขาหนึ่งวัน แต่ถ้าเขาไม่ตื่นตลอดไป ฉันก็จะอยู่ดูแลเขาไปชั่วชีวิต”เมื่อได้เห็นแววตามุ่งมั่นของเธอ ซ่งจื่ออินก็ได้แต่ทอดถอนใจ “อาอวี๋ ตอนนี้ความรักของแกกับซือเยี่ยนกำลังหวานชื่น การจะให้รอสักปีสองปีคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การต้องรอไปทั้งชีวิต มันไม่ยุติธรรมสำหรับแกเลยนะ”อย่าว่าแต่ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันเลย ต่อให้แต่งงานกันแล้ว แต่ถ้าซือเยี่ยนต้องนอนเป็นผักปลาแบบนี้ไปตลอด จะให้สืออวี๋ต้องทนครองตัวเป็นม่ายทั้งเป็นไปชั่วชีวิตได้อย่างไร?“จื่ออิน ที่เขาต้องนอนไม่ได้สติแบบนี้ ก็เพราะช่วยฉันไว้”“แต่ฉันก็ได้ยินมาว่าอุบัติเหตุครั้งนั้น เดิมทีเป็นแผนที่พี่ชายเขา

“เรื่องของฉัน ไม่ต้องให้คุณมาเดือดร้อนหรอกค่ะ หลังจากนี้พวกคุณแค่ดูแลคุณย่าให้ดีก็พอ”สือหมิงฮุยชะงักไป สีหน้าขรึมลงทันตา และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเขาไม่มีสิทธิ์จะไปวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของสืออวี๋จริง ๆ ยิ่งไม่มีสิทธิ์บงการชีวิตเธอเพราะตอนที่สืออวี๋กลับมาตระกูลสือ เขาก็ไม่เคยสนใจไยดีเธอเลยสักนิดขอบตาของโจวฉินแดงก่ำขึ้นมา เธอเงยหน้ามองสืออวี๋ “สืออวี๋ ฉันรู้ว่าพวกเราทำผิดต่อแก ตอนที่แกเพิ่งกลับมาบ้าน ฉันไม่ควรเมินเฉยใส่แกเพราะสือม่าน แล้วก็ไม่ควรลำเอียงแบบนั้น ฉันรู้ ว่าพูดตอนนี้มันก็สายไปแล้ว นอกจากคำว่าขอโทษ ฉันก็ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรอีก”สืออวี๋รู้สึกขำอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นเหลียงหยวนโจวหรือโจวฉิน ต่างก็ชอบพูดคำว่าขอโทษตอนที่พวกเขาทำเรื่องที่ทำร้ายเธอ พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าจะเป็นการทำร้ายเธอ?พวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจต่างหากเพียงแต่ ก็แค่อยากสนองความเห็นแก่ตัวของตัวเองเท่านั้น“คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ เพราะฉันไม่รับคำขอโทษ และไม่มีวันให้อภัยพวกคุณด้วย ต่อไปถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ต้องติดต่อกันอีกนะคะ”ที่เธอยอมมานั่งเผชิญหน้ากับพวกเขาตรงนี้ ก็แค่เพราะไม่อยากให้คุณย่าสือต้องลำ

ทุกคนในงานแถลงข่าวต่างพากันงุนงงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ สืออวี๋มีปัญหาเรื่องภาษีอย่างนั้นหรือ!พวกที่หัวไวและใจกล้าหน่อยรีบยื่นไมโครโฟนไปจ่อตรงหน้าสืออวี๋ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นระคนอยากรู้อยากเห็น"คุณหนูสือ ขอถามหน่อยครับว่าการที่สือซื่อล้มละลาย เกี่ยวข้องกับปัญหาเรื่องภาษีของสือซื่อหรือเปล่าครับ?""คุณหนูสือ หรือว่าคุณรู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วว่าสือซื่อมีปัญหาเรื่องภาษี ก็เลยรีบยื่นขอพิทักษ์ทรัพย์ทันทีหลังเข้ามารับช่วงต่อสือซื่อใช่ไหมคะ?""คุณหนูสือ คุณคงไม่ได้คิดใช่ไหมครับว่าแค่สือซื่อล้มละลาย แล้ว ปัญหาเรื่องภาษีจะไม่ถูกตรวจสอบ?!"...หลังตั้งสติจากความตื่นตระหนกในช่วงแรกได้แล้ว สืออวี๋ก็ไม่ได้สนใจนักข่าวเหล่านั้นอีก เธอหันไปมองไต้เฮ่อพร้อมสั่งว่า "รบกวนคุณช่วยไปติดต่อประธานสือ ให้เขามาจัดการปัญหาต่อจากนี้ทีนะคะ"ไต้เฮ่อมีสีหน้าเคร่งเครียด "ได้ครับ"ห้องรับแขกบ้านเก่าตระกูลสือเมื่อเห็นสืออวี๋ถูกตำรวจคุมตัวไป สีหน้าของคุณย่าสือก็แปรเปลี่ยน ท่านถึงกับเป็นลมล้มพับไปด้วยความตกใจสุดขีดสือหมิงฮุยและโจวฉินที่อยู่ด้านข้างต่างก็ตกใจหน้าถอดสี รีบลุกขึ้นช่วยกันประคองเร็วไว"แม่ครับ!"สือหม

แต่สิ่งที่เธอมั่นใจได้ก็คือ เรื่องราวในครั้งนี้ต้องเป็นฝีมือเหลียงอวิ๋นเซินแน่นอนขณะกำลังครุ่นคิด ประตูห้องสอบสวนพลันเปิดออกสืออวี๋เงยหน้ามองไป พบว่าเป็นสวีหน่า ดวงตาจึงฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง"พี่หน่า มาที่นี่ได้ยังไงคะ?"สวีหน่าเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบแฟ้มข้อมูลออกมา "ตอนนี้พี่เป็นทนายของเธอ"สืออวี๋ชะงักไปเล็กน้อย "ใครไปตามพี่มาเหรอ?"ตระกูลสือมีที่ปรึกษาทางกฎหมายเป็นของตัวเอง โดยปกติแล้วแทบไม่จ้างทนายความข้างนอกมาจัดการข้อพิพาททางกฎหมายแทนแบบนี้"พี่เห็นข่าวเธอในอินเทอร์เน็ต ก็เลยแวะไปหาพ่อเธอ บอกว่าจะขอเป็นทนายให้เธอ พี่เป็นคนเสนอตัวเข้ามาเองนี่แหละ"สืออวี๋กระพริบตาปริบ ๆ มองดูสวีหน่าแล้วกล่าวว่า "นึกไม่ถึงจริง ๆ ... ว่าจะมีวันที่ต้องให้พี่มาช่วยว่าความแก้ต่างให้ฉันด้วย""ไม่เป็นไร งั้นพี่ขอทำความเข้าใจเรื่องราวในคดีคร่าว ๆ ก่อนนะ..."หนึ่งชั่วโมงให้หลัง สวีหน่าก็เดินออกจากสถานีตำรวจ เมื่อมาถึงหน้าประตู สือหมิงฮุยก็รีบปรี่เข้ามาหา"ทนายสวี เป็นยังไงบ้าง? ทางตำรวจเขาว่ายังไง?"สีหน้าของสวีหน่าดูหนักใจเล็กน้อย "คุณสือคะ จากข้อมูลที่ฉันได้ทราบ