Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 491 - Bab 500

เหลียงหยวนโจวมีสีหน้าเย็นชา "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโกหกผมครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ผมก็คงเชื่อคุณแล้ว"เรื่องคราวนี้เขาผิดจริง แต่ในเมื่อเด็กในท้องของเสินหลีไม่อยู่แล้ว ก็แสดงว่าพวกเขากับเด็กคนนี้ไม่มีวาสนาต่อกัน"ที่ฉันโกหกคุณก่อนหน้านี้ ก็เพราะคุณไม่ยอมมาหาฉัน ฉันทำอะไรผิดหรือไง? มีผู้หญิงคนไหนบ้างไม่ได้เจอหน้าคู่หมั้นตัวเองเป็นอาทิตย์ ๆ "ยิ่งพูด เสินหลีก็ยิ่งเสียใจ น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มเมื่อก่อนเวลาเห็นเสินหลีร้องไห้ เหลียงหยวนโจวก็จะรู้สึกปวดใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเพียงรำคาญใจเท่านั้น"คุณอยากหมั้นกับผม ผมก็ตกลงแล้ว แต่ไอ้จะให้ผมมาโคจรรอบตัวคุณทุกวันคงไม่ได้ เรื่องคราวนี้ผมผิดจริง แต่ในเมื่อเด็กไม่อยู่แล้ว ตอนนี้พูดไปก็ไร้ประโยชน์ คุณพักผ่อนรักษาตัวให้ดีเถอะ"เซี่ยงชินเฟินขมวดคิ้ว ขัดใจในคำพูดคำจาของเหลียงหยวนโจวอยู่ไม่น้อย แต่ก็อดกลั้นไว้ไม่ได้ว่าอะไรเสินหลีมองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ คราบน้ำตายังคงเปียกแก้ม "ลูกเราไม่อยู่แล้ว คุณคิดว่าแค่คำพูดเลื่อนลอยไม่กี่ประโยคเรื่องมันจะผ่านไปได้เหรอ? เหลียงหยวนโจว คุณนั่นแหละทำให้ลูกเราตาย!"เดิมทีเธอคิดว่าเหลียงหยวนโจวจะรู้สึกผิดกับเรื

เหลียงหยวนโจวทำให้เธอมีสภาพน่าเวทนาถึงขั้นนี้ เธอไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่!หลังกลับถึงห้องพักผู้ป่วย เสินหลีก็กดโทรศัพท์หาจงชู่"ฉันคิดได้แล้ว ฉันยินดีไปจากเมืองเซิน แต่นอกจากเงินสองร้อยห้าสิบล้านนั่น ฉันอยากเจอหน้าเหลียงหยวนโจวอีกสักครั้ง"เงียบไปครู่หนึ่ง จงชู่ก็ตอบกลับมา "เรื่องนี้ผมคงต้องไปคุยกับประธานเหลียงก่อน เขาอาจไม่ยอมมาพบคุณก็ได้""ถ้าเขาไม่ยอม ฉันก็จะตามรังควานเขาไม่เลิก คุณไปบอกให้เขาลองคิดดูเอาเองเถอะ!"พูดจบ เสินหลีก็วางสายทันทีผ่านไปไม่นาน จงชู่ก็โทรกลับมา"ประธานเหลียงบอกว่าตกลงครับ วันเวลาและสถานที่ให้คุณเป็นคนกำหนดได้เลย"มุมปากของเสินหลียกยิ้ม "ได้สิ"หลังได้บัตรธนาคารมาแล้ว เสินหลีก็รีบไปตรวจสอบที่ธนาคาร และพบว่าในบัตรมีเงินอยู่สองร้อยห้าสิบล้านจริง ๆเธอเบิกเงินออกมาห้าแสนโอนเข้าบัญชีตัวเอง จากนั้นก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเธอไม่ได้กลับไปที่บ้านพักของเหลียงหยวนโจว แต่กลับไปยังห้องเช่าเดิมของตัวเองเพิ่งกลับถึงห้องเช่าได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสินหลีแปลกใจเล็กน้อย จึงเดินไปส่องดูที่ตาแมว แต่คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับกลายเป็นเหลียงอวิ๋นเซิน

เหลียงหยวนโจวอยากจะผลักเธอออกไป แต่เรียวแรงในมือกลับหดหายหมดสิ้น นัยน์ตาพลันพร่าเลือนลงทุกขณะจวบจนเหลียงหยวนโจวหมดสติไปโดยสมบูรณ์ เสินหลีถึงได้ยื่นมือล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาหลังป้อนวันเกิดของตัวเองลงไป หน้าจอก็แจ้งเตือนว่ารหัสผ่านไม่ถูกต้องรอยยิ้มตรงมุมปากของเสินหลีแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ เธอป้อนวันเกิดของสืออวี๋ลงไปอีกครั้ง คราวนี้หน้าจอปลดล็อกได้สำเร็จเธอก้มมองเหลียงหยวนโจวผู้นอนไม่ได้สติด้วยสายตาดูแคลน แววตาเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน "เหลียงหยวนโจวเอ๋ยเหลียงหยวนโจว คุณนี่มันน่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ !"เสินหลีข่มความโกรธในใจ ก่อนหยิบอุปกรณ์คล้ายแฟลชไดรฟ์ที่เหลียงอวิ๋นเซินให้ไว้ออกมา จากนั้นจึงใช้สายดาต้าเชื่อมต่อเข้ากับโทรศัพท์ของเหลียงหยวนโจวไม่นาน หน้าจอโทรศัพท์ของเหลียงหยวนโจวก็ปรากฏข้อความว่ากำลังถ่ายโอนข้อมูลผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ข้อความดังกล่าวก็เปลี่ยนเป็นถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสมบูรณ์เสินหลีถอดสายเชื่อมต่อออก ยัดโทรศัพท์กลับคืนลงในกระเป๋าเสื้อของเหลียงหยวนโจวตามเดิมเมื่อเหลียงหยวนโจวฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนนอนล่อนจ้อนอยู่บนเตียงของเสินหลี ใบหน้าจ

ตอนนี้เหยวฮ่างไร้หนทางไปต่อโดยสิ้นเชิง เขาเตรียมยื่นเรื่องล้มละลายในวันพรุ่งนี้แล้วนอกจากตอนที่เริ่มก่อตั้งบริษัทล้มเหลว สืออวี๋ก็ไม่เคยเห็นเหลียงหยวนโจวมีสภาพท้อแท้สิ้นหวังขนาดนี้มาก่อน"คุณทำข้อมูลของเหยวฮ่างหลุดออกไปได้ยังไง?"พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเหลียงหยวนโจวก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที "เสินหลีเป็นคนทำ!"ช่วงเวลานี้มีเพียงเสินหลีที่สามารถหยิบจับโทรศัพท์ของเขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว อีกทั้งเสินหลีก็มีแรงจูงใจที่จะลงมือด้วยคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของเหลียงหยวนโจวก็พุ่งพล่านไปด้วยความเกลียดชังเขาไม่มีวันปล่อยเสินหลีไปแน่!สืออวี๋ขมวดคิ้วมุ่น "ลำพังเสินหลีไม่มีปัญญาทำเรื่องแบบนี้แล้วลอยนวลไปได้หรอก ฉันสงสัยว่าเหลียงซื่อต้องหนุนหลังเธออยู่แน่""ใช่ ผมก็พอเดาได้ เหลียงอวิ๋นเซินอยากได้เหยวฮ่างมาตลอด แต่ผมไม่มีทางยอมให้เขาสมหวังหรอก!""สถานการณ์ตอนนี้ เหยวฮ่างน่าจะประคองตัวได้ไม่เกินสามวัน ถึงตอนนั้นเหลียงอวิ๋นเซินก็จะสามารถซื้อเหยวฮ่างได้ในราคาที่ต่ำมาก ส่วนคุณเองก็ต้องเจอโทษจำคุก"มือของเหลียงหยวนโจวที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เขารู้ซึ้งถึงสถานการณ์ของเหยวฮ่างใน

เมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้นของเสินหลี โทสะของเซี่ยงชินเฟินก็ยิ่งปะทุเดือด“สองร้อยห้าสิบล้านมันยังไม่มากพอใช่ไหม?! เธอต้องการเท่าไหร่กันแน่?! สุดท้ายก็เหมือนที่หยวนโจวพูดไว้ไม่มีผิด เธอนี่มันโง่เง่าเหลือเกิน ขืนคบเธอต่อไปก็มีแต่จะฉุดชีวิตเขาให้ร่วงลงเหวเท่านั้น เขาควรเลิกกับเธอตั้งนานแล้ว!”“คุณพูดถูกค่ะ ฉันเองก็ไม่ควรโง่ขนาดนั้น คิดแต่จะเอาเงินสองร้อยห้าสิบล้านในมือไปให้เขาสร้างเนื้อสร้างตัว ฉันเอาเงินก้อนนั้นไปซื้อบ้านสักหลายหลัง หรือเอาไปลงทุนทำอย่างอื่นยังดีกว่าให้เขาอีก!”เซี่ยงชินเฟินโกรธถึงขีดสุด จึงตบหน้าเธออีกครั้งเหลียงหยวนโจวนี่ช่างดวงตามืดบอดเสียจริง เลิกกับสืออวี๋ไม่พอ แถมไปคว้าผู้หญิงหน้าโง่พรรค์นี้มาอยู่ด้วย ทำเอาเหยวฮ่างล้มละลาย ตัวเองก็ต้องพลอยติดคุกกล่าวได้ว่า ชีวิตของเหลียงหยวนโจวพังพินาศเพราะน้ำมือของเสินหลีโดยแท้เมื่อถูกตบหน้าฉาดใหญ่อย่างไม่ทันตั้งตัว ไฟโทสะในใจของเสินหลีก็ลุกโชน เธอเงื้อมือขึ้นหมายตบสวนกลับไปแต่ขณะสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบอันน่าครั่นคร้ามของเซี่ยงชินเฟิน ความรู้สึกผิดและความหวาดหวั่นก็ผุดขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล มือไม้จึงแข็งทื่อไปชั่วขณะ