Lahat ng Kabanata ng คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Kabanata 511 - Kabanata 520

หลังจากวางสาย เธอก็ตวาดสายตามองเหลียงอวิ๋นเซินอย่างเย็นชา“ประธานเหลียงร้ายกาจจริง ๆ ถึงกับทำให้จ้าวเหวินยอมไปมอบตัวและรับผิดแทนทั้งหมดได้!”“ขอบคุณสำหรับคำชมครับคุณหนูสือ เมื่อไม่มีจ้าวเหวินแล้ว สถานการณ์ของสือซื่อคงจะยิ่งลำบากขึ้นไปอีกใช่ไหม?”สืออวี๋จ้องหน้าเหลียงอวิ๋นเซินแล้วเอ่ยเน้นทีละคำ “ต่อให้สือซื่อต้องล้มละลาย ฉันก็จะไม่ยอมให้เหลียงซื่ออยู่อย่างเป็นสุขแน่”พูดจบ สืออวี๋ก็หมุนตัวเดินจากไปเหลียงอวิ๋นเซินไม่ได้เก็บคำพูดของสืออวี๋มาใส่ใจ เขาเอนกายพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลาย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยดูจากสถานการณ์ตอนนี้ สือซื่อคงยื้อต่อไปได้อีกไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำต่อจากนี้เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แค่รอให้สือซื่อล้มละลาย แล้วค่อยเข้าไปชุบมือเปิปผลประโยชน์ทั้งหมดก็พอเมื่อออกจากเหลียงซื่อ สืออวี๋ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักหายใจ เธอรีบตรงไปยังสถานที่นัดหมายต่อไปเพื่อพบลูกค้าทันทีกว่าจะคุยกับลูกค้าเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสองกว่าแล้วสืออวี๋ถือสัญญาที่เซ็นเรียบร้อยเดินออกมาจากร้านอาหาร แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดดับ ร่างของเธอเซถลาล้มลงไปด้านข้างไต้เฮ่อที่เดินตามหลังมาสองก้าวรีบเข้ามาประคอ

“คุณย่า ทำไมดึกป่านนี้แล้วยังไม่เข้านอนอีกคะ?”เมื่อเห็นใบหน้าอันอิดโรยของสืออวี๋ คุณย่าสือฉายแววตาปวดใจออกมาวูบหนึ่ง“ยัยอวี๋ ช่วงนี้แกงานยุ่ง ดึกป่านนี้ฉันไม่ควรเรียกแกมาเลย แต่ฉันคิดทบทวนดูแล้ว ตัดสินใจเรียกแกมาคุยตอนนี้ดีกว่า”สืออวี๋พยักหน้า “ค่ะคุณย่า มีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูหรือคะ?”“เรื่องสถานการณ์ของสือซื่อ ฉันฟังมาจากพ่อของแกแล้ว นี่คือโฉนดที่ดินของเหอเยวี่ยนกับใบรับรองของสะสมทั้งหมดที่อยู่ในนั้น ถ้าสือซื่อขาดสภาพคล่อง แกก็เอาของพวกนั้นกับเหอเยวี่ยนไปขายซะ เงินก้อนนั้นน่าจะเพียงพอให้สือซื่อผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้”เธอมองกล่องใบหนึ่งที่ป้าอู๋เลื่อนเข้ามาตรงหน้า ภายในบรรจุเอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดินและปึกใบรับรองของเก่าหนาเตอะเหอเยวี่ยนเป็นสินเดิมติดตัวมาของคุณย่าสือ แต่ก่อนไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด ท่านก็ไม่เคยตัดใจขายของในนั้นแม้แต่ชิ้นเดียวกล่องใบนั้นเปรียบเสมือนหินก้อนมหึมาที่กดทับลงกลางอกของสืออวี๋ จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก“คุณย่าคะ ขายเหอเยวี่ยนไม่ได้นะคะ ถ้าขายไปตอนนี้ วันข้างหน้าคงยากที่จะซื้อกลับคืนมา”ของสะสมเหล่านั้นล้วนเป็นวัตถุโบราณล้ำค่า สืออวี๋รู้สึกว่าการขายสม

หวังเทียนเฉิงโบกมืออย่างรำคาญ “ผมไม่อยากฟังพวกทฤษฎีสวยหรูหรอกนะ เอาเป็นว่าจุดยืนของผมตอนนี้ชัดเจน ใครเสนอราคาต่ำกว่า ผมก็ร่วมงานกับคนนั้น ส่วนสือซื่อจะล้มละลายหรือไม่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม ถ้าวันหน้าเหลียงซื่อโก่งราคา ผมก็แค่ย้ายไปหาเจ้าอื่น คุณหนูสือ ผมทำธุรกิจ คุณคงเข้าใจนะ”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนใจ ต่อให้สืออวี๋จะไม่ยินยอมแค่ไหน ก็จำต้องยอมถอย“ประธานหวัง ฉันเข้าใจเจตนาของท่านแล้วค่ะ ขอบคุณมากที่สละเวลามาพบฉันในวันนี้”สืออวี๋หยิบกระเป๋าแล้วลุกเดินออกไป ทว่าเมื่อเท้าเพิ่งก้าวถึงหน้าประตู เสียงของประธานหวังก็ดังไล่หลังมา“คุณหนูสือ อันที่จริงเรื่องความร่วมมือมันก็ใช่ว่าจะคุยกันไม่ได้นะ ในเมื่อสือซื่อลดราคาลงอีกไม่ได้ งั้นถ้าคุณยอมนอนกับผมสักคืน สัญญานี้ก็จะเป็นของสือซื่อทันที แล้วถ้าทำให้ผมพอใจได้ ไม่แน่งานล็อตหน้าผมอาจจะยกให้สือซื่อทำทั้งหมดเลยก็ได้”มือที่จับลูกบิดประตูของสืออวี๋กำแน่นขึ้น ที่แท้ก็ดักรอจังหวะนี้สินะเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินตรงไปหาหวังเทียนเฉิงเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ มุมปากของหวังเทียนเฉิงก็กระตุกยิ้มอย่างหยาบโลน “คุณห

เมื่อเห็นว่าสือหมิงฮุยไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเธอนัก นัยน์ตาของโจวฉินก็ไหววูบ ก่อนจะเงียบไปเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว โจวฉินไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินทางไปที่สถานีตำรวจเธอยังอยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง ต่อให้ต้องคว้าน้ำเหลว ก็ยังดีกว่านั่งงอมืองอเท้าอยู่เฉย ๆ ที่บ้านทันทีที่เห็นหน้าเธอ สือม่านก็มีสีหน้าเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด “ไหนคุณบอกว่าจะไม่มาเจอฉันแล้วไม่ใช่เหรอคะ? แล้วตอนนี้จะมาทำไมอีก?”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปลงตกหลังจากเหตุการณ์ฆ่าตัวตายครั้งล่าสุดหรือเปล่า อารมณ์ของสือม่านดูสงบนิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก“ช่วงนี้เหลียงอวิ๋นเซินมุ่งเล่นงานสือซื่ออย่างหนัก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้เช้าสือซื่อคงต้องยื่นเรื่องล้มละลายแล้ว”แววตาของสือม่านไม่มีความประหลาดใจเท่าไหร่ ตอนที่ยังอยู่ต่างประเทศ เหลียงอวิ๋นเซินเคยบอกเธอไว้ว่าหลังจากแต่งงานกันแล้ว เขาจะควบรวมทั้งสองบริษัทเข้าด้วยกันเพียงแต่เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะลงมือได้รวดเร็วปานนี้ เวลาไม่ถึงสามเดือน ก็สามารถบีบให้สือซื่อจนตรอกถึงขั้นล้มละลายได้“อ้อ งั้นที่คุณมาวันนี้ เพื่อจะบอกข่าวดีเรื่องนี้กับฉ

เมื่อก้าวพ้นประตูสถานกักกัน ท้องฟ้าเบื้องนอกก็ดูมืดครึ้มหม่นหมองอารมณ์ของเหลียงอวิ๋นเซินเองก็ขุ่นมัวไม่ต่างกัน เขาก้าวขึ้นรถด้วยใบหน้าเคร่งขรึมการที่เขามาเยือนสถานกักกัน ก็เพื่อหยิบยื่นโอกาสสุดท้ายให้แก่สือม่าน แต่เธอกลับทำให้เขาผิดหวังตลอดห้าปีที่คบหากันมา เขาอุตส่าห์ลงมือจัดการสือซื่อเพื่อเธอ แต่เธอกลับคิดจะแว้งกัดเขา ช่างน่าเสียใจจริง ๆแต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่เธอเป็นเพียงของเล่นไร้ราคาที่เชิดหน้าชูตาไม่ได้ ในเมื่อเลี้ยงไม่เชื่อง ก็แค่จัดการทิ้งไปก็สิ้นเรื่องเขาปรายตามองเลขาที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ เอ่ยปากสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จำไว้ว่าต้องเก็บกวาดให้สะอาด อย่าให้เหลือเสี้ยนหนามทิ้งไว้”“ประธานเหลียง ผมทราบแล้วครับ”เลขาก้มหน้า ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ในใจสือม่านกับเหลียงอวิ๋นเซินอยู่กินกันมาตั้งหลายปี ต่อให้เลี้ยงสุนัขสักตัวก็ยังต้องมีความผูกพันหลงเหลือบ้าง แต่เหลียงอวิ๋นเซินกลับเลือดเย็นได้ขนาดนี้ เพียงเพราะสือม่านทรยศ เขาถึงกับสั่งเก็บเธอได้ลงคอหากวันหนึ่งเขาเผลอทำเรื่องผิดใจเหลียงอวิ๋นเซินขึ้นมาบ้าง จุดจบของเขาจะเป็นอย่างไร?เลขารู้สึกเย็นสันหลังวาบจนต้องรีบสลัด