รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ) のすべてのチャプター: チャプター 251 - チャプター 260

ตระการใช้ฝ่ามือหนาวางบนศีรษะของตัวเอง ไล่เรียวนิ้วมายังตา จมูก ปาก แล้วก็หัวใจ “ความสุขอยู่ที่สิ่งที่เราคิด สิ่งที่เรามอง สิ่งที่เราจะรับรสสัมผัสและหัวใจของเรา จะปล่อยให้เรามีความสุขหรือเปล่า มีอะไรที่คุณลัดดามองว่าดีบ้างไหมครับ หลังออกมาจากบ้านหลังนั้น ออกจากชีวิตผู้ชายคนนั้น” ลัดดาคิดตามสิ่งที่จิตแพทย์หนุ่มถาม ข้อดีอย่างนั้นเหรอ มีสิ มีมากมาย “มีเพื่อน” เธอทำงานอยู่ในคุ้มของเจ้าประกายแก้วรัตนามีเพื่อนมากมายหลายคน เวลากลางวันเธอไม่เหงาเลย “มีเงิน” เพราะเธอไม่ต้องเอาเงินที่ตัวเองหาได้ไปจุนเจือดนัย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกินหรือเรื่องของใช้ในบ้าน ตอนอยู่กับเขาเธอต้องซื้อตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันน้ำยาย้อมผมให้อีกฝ่าย “มีเวลา” เลิกงานก็เป็นเวลาของเธอ ไม่ต้องคอยทำงานบ้าน หุงหาอาหาร รีดผ้า เตรียมทุกอย่างให้คนอย่างดนัย จะว่าไปแล้วเธอไม่ต่างจากคนรับใช้ของเขาเลย เธอไม่ใช่เมียเขามาตั้งนานแล้ว เขาไม่เคยช่วยงานบ้านอะไรเลย เธอต้องทำด้วยตัวคนเดียวทั้งนั้น เธอทำงานในคุ้มเจ้าประกายแก้วรัตนาเหมือนที่ทำงานบ้านตัวเอง แต่กลับได้เงินมากกว่าที่รับจ้างดนัย ทั้ง

คนขับรถหงายฝ่ามือขึ้น ให้คนนั่งข้างวางมือบางบนฝ่ามือใหญ่ นิ้วมือของทั้งสองแยกออกจากกันก่อนจะประสานมือกันแน่น “ดีจัง รู้สึกอุ่นที่หัวใจ” ใบบุญญารำพึงกับความรู้สึกนี้ การจับมือผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อและพี่ชายเป็นอย่างนี้สินะ “ขอใบหอมหลังมือคุณอินน์หน่อยได้ไหมคะ” คำขอของเธอทำคนที่ขยับรถเลื่อนออกมาได้ไม่นานก็ต้องเจอไฟแดงอีกถึงกับตาค้าง หัวใจเต้นแรงเพราะความเขินอาย “ใบจะหอมเบา ๆ ไม่ทำน้ำลายเลอะแน่นอน” เธอเห็นสีหน้าตกใจของเขาจึงพยายามต่อรอง เขาคงกลัวว่าเธอจะทำน้ำลายเลอะมือนุ่มของเขา “ไม่ได้ว่าสักหน่อย แค่ตกใจที่ใบขอ วันหลังอยากทำอะไรก็ทำ อย่าขอเลย พี่เขิน” อินน์มองภาพคนนั่งข้างกันยกมือเขาเข้ามาหอมเสียงดังฟอดใหญ่ ทั้งยังใช้แก้มนุ่มนิ่มของเธอถูไถกับหลังมือเขา “ใบ!” ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นทำให้เขามองภาพนั้นอย่างไม่อยากละสายตา แต่ก็ต้องยอมละสายตาไปดูทางตรงหน้า ‘ไฟเขียว’ เขาต้องออกรถ อินน์เขี่ยหลังมืออีกฝ่ายเล่นระหว่างขับรถมาเรื่อย ๆ หัวใจของเขามันพองฟูอย่างที่ไม่เคยเป็น รับรู้ถึงความสุขความรักของพวกเขาทั้งคู่อบอวลทั่วรถ ดี

“ขอบคุณครับ” “คุณอินน์มีแฟนเป็นจิตแพทย์นะคะ อาการหรือความรู้สึกแปลก ๆ ที่ทำให้คุณอินน์ไม่มีความสุขบอกใบได้ทันทีนะคะ ถึงใบจะยังไม่เก่ง แต่เราก็หาทางรักษาไปด้วยกัน ดีไหมคะ” เธอลูบหลังมือเขาเบา ๆ เขาอายุมากกว่าเธอ ผ่านชีวิตมามากกว่าเธอ แต่กลับเหมือนเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งกล้าก้าวขาออกมาเจอโลกกว้าง “พี่โชคดีที่เจอใบ” “รักใบละสิ” เธอเอียงคอมองคนขับ เขายิ้มกับท่าทีของจิตแพทย์สาว ไม่รักได้ไง ก็น่ารักขนาดนี้ “รักแหละ ยังงงอยู่ว่ารักได้ไง รักแรกพบเป็นอย่างนี้เหรอ” อินน์บ่นพึมพำ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไรทำให้เธอผู้นี้ก้าวข้ามกำแพงหัวใจที่แสนเย็นชาของเขามาได้ ทันทีที่เจอหน้าเธอ เขาก็รู้สึกรัก แค่เธอยิ้ม “รักไม่ต้องการเวลาค่ะ รักก็คือรัก เป็นเรื่องเดียวที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร ทำไมเราถึงรักกัน บ้างก็ว่าเป็นที่กลิ่น บ้างก็ว่าเป็นที่ความใกล้ชิด พอเราพิสูจน์อะไรไม่ได้ เราก็มักจะเลือกเชื่อสิ่งที่มองไม่เห็นแทน เช่นพรหมลิขิต บุพเพสันนิวาส หรือแม้แต่เจ้ากรรมนายเวร” คำพูดของใบบุญญาเรียกเสียงหัวเราะจากคนทั้งคู่ ไม่รู้ว่าพวกเข

“ใบอิ่มแล้ว มาเดินเล่นนี่นา แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ได้เดินจริงจัง” ใบบุญญาว่าทั้งยังยกมือเขามาหอมหลังมือหลาย ๆ ครั้ง ต้องยอมรับว่าการกระทำของเธอทำอินน์หัวใจอุ่นวาบในทุก ๆ ครั้ง พวกเขาใช้เวลาในตลาดอีกไม่นานก็กลับ และอีกสัปดาห์ต่อมาเธอกับเขาก็กลับมาอีกครั้ง และอินน์คลายความกังวลขึ้นมากถ้าเทียบกับก่อนหน้านี้ วันนี้เป็นคืนวันศุกร์ คนเจ้าแผนการอย่างใบบุญญาตั้งใจว่าจะขอเข้าห้องผู้ชายสักหน่อย เพื่อเพิ่มระดับการรักษา และอยากยกระดับความสัมพันธ์ให้มากกว่านี้ จะชวนกันนอนบนเตียงนุ่มดูหนังจากไอแพดด้วยกัน “คุณอินน์ทำอะไรอยู่คะ” เธอก็ถามทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอน “กำลังจะนอนครับ” “ขอใบเข้าไปในห้องหน่อยได้ไหมคะ” คำขอของคนหน้าห้องทำให้เจ้าของห้องยืนนิ่ง “ใบอาบน้ำแล้ว ผมก็สระแล้ว ไดร์เรียบร้อย หอมมากทั้งตัวเลยค่ะ” คุณหมอสาวว่าทั้งยังยื่นหน้าให้เขาดมศีรษะของเธอ**** “พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ” อินน์รีบแก้ตัว ที่เขายืนนิ่งเพราะตะลึงในความสวยของเธอต่างหาก ไม่ได้คิดว่าเธอไม่สะอาด “ก็คุณอินน์ดูอึ้ง ๆ นี่นา” ว่าแล้วใบบุญญาก็เข้าไปสว

บทที่ 20 ความลับ “โอ๊ะ / โอ๊ะ” เสียงร้องออกมาอย่างตกใจของทั้งคู่ เมื่อลำเอ็นที่ขยายใหญ่อยู่ดี ๆ ก็แฟบเหลือเท่าขนาดก่อนพองตัว “พี่ขอโทษนะใบ” เขารู้สึกผิดกับเธอจริง ๆ ที่ทำให้เธอค้างเติ่งอยู่บนสวรรค์ หรือบางทีการที่เธอมารักกับเขาอาจไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เขากำลังเอาเปรียบเธออยู่ “ใบโอเค” เธอบอกกับเขา อินน์มองหน้าจิตแพทย์สาวคนสวยแล้วไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน เพราะถ้าเป็นคู่นอนคนอื่น เธอคงบ่นเขาแล้ว หรือไม่ก็ร้องไห้ฟูมฟายว่าเขาหมดอารมณ์เพราะพวกเธอ “ใบโอเคจริง ๆ ค่ะ ใบเป็นโรคไร้ความต้องการ ลืมแล้วเหรอคะ ไม่ต้องคิดมาก” โรคนี้เธอบอกเขาไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าเขายังจำได้ไหม เพื่อให้เขาสบายใจ ใบบุญญาจึงเลือกจะบอกเขาอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เขาที่เป็นโรคทางจิตเวชที่เกี่ยวกับความต้องการทางเพศ เธอเองก็มีปัญหาเช่นกัน อินน์จำได้ว่าเธอเคยบอกเขาครั้งหนึ่ง แต่คิดว่าเธอแค่พูดเล่น เขาไม่คิดว่าคนที่รักษาอาการป่วยของคนอื่นอย่างเธอกลับมีอาการจิตเวชเช่นกัน “เป็นมานานแล้วเหรอครับ” เขาลูบมือบางอย่างเห็นใจ ใครไม่เคยพบเจอความรู