All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 271 - Chapter 280

อาการของเธอตามที่ได้วิเคราะห์กันแล้ว อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอสนใจแต่เรื่องเรียนและเรื่องทำงาน จึงไม่มีความสนใจใคร่รู้เรื่องเพศ และบางครั้งเธอกังวลว่าเรื่องความรักจะทำให้การเรียนของเธอเสีย ใบบุญญาเป็นคนทำอะไรต้องทำให้สุด เป็นคนทำเต็มที่ทุ่มสุดพลัง เธอไม่อยากให้เป้าหมายผิดไปจากที่วางแผนไว้ อยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอสามารถควบคุมได้ ในเมื่อความรักเป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ เธอก็เลยเลือกจะตัดความรักที่ยังไม่จำเป็นในช่วงเวลาของวัยเรียนออกไป แต่ใครจะคิดว่าความรู้สึกนั้นล่วงเลยมานาน รู้ตัวอีกทีเธอก็เป็นพวกไม่ใส่ใจเรื่องเพศไปเสียแล้ว จนกระทั่งได้เจอเขา คนที่คิดว่าเหมาะสมกับเธอ คนที่ยังคงความใหม่สดทั้งยังซิง ผู้ชายไม่เคยแม้แต่ต้องมือหญิงใดนอกจากจิ๋มกระป๋อง ฟังดูแล้วเหมาะกับเธอเหลือเกิน ผู้หญิงที่ไม่เคยต้องมือชายใดนอกจากหมอโบท็อกซ์ “กลัวเหรอ เงียบเลย” อินน์ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปเมื่อเขาชวนถึงขั้นสอดใส่ “ไม่ได้กลัว แต่ว่า...” “แต่ว่าอะไรครับ” “วันหลังคุณอินน์ไม่ต้องนัดก่อนก็ได้ เซ็กซ์มันเป็นเรื่องของอารมณ์

ใบบุญญาขยับนั่งในอ่างหลังตรง ซึ่งก่อนหน้านี้เธอนอนเอนอย่างสบายอารมณ์ ตื่นเต้นกับการจะได้ลองจับของเขาอีกครั้ง หวังว่าครั้งนี้ทุกอย่างจะไม่เป็นเหมือนเดิม สองหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น อินน์กอบกุมแก่นกายยาวใหญ่ที่เขาภูมิใจ สาวรูดให้เส้นเอ็นปูดพองมากกว่าเดิม เขามองมือนุ่มของใบบุญญาด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม อา...จะดีแค่ไหนถ้ามือที่สาวรูดอยู่นี้เป็นมือเธอ อา...จะดีแค่ไหนถ้าปากนิ่มของเธอจะอ้าอมเขาไว้ทั้งลำ จิตแพทย์สาวเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เส้นเอ็นที่ปูดโปนรอบตัวตนใหญ่โตของเขาให้ความรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง ในนิยายเคยบอกว่าไงนะ ‘แข็งขืนสู้มือและเต้นตุบ ๆ’ อา...เธออยากรู้ว่าน้องชายของคุณอินน์จะสู้มือขนาดไหนกับนะ กำไม่มิดที่เพื่อนชอบว่าคือแบบนี้สินะ ปลายหัวบากนั้นปริ่มน้ำออกมาเล็กน้อย “อา...เสียว” เขากำลังสาวรูดลำเอ็นใหญ่โตตรงหน้าเธอ ใบบุญญาขยับนั่งคุกเข่าในอ่างอาบน้ำ ในขณะที่เขากำลังยืนแอ่นกายเล็กน้อยสาวรูดลำเอ็นใหญ่ใกล้ใบหน้าเธอแค่คืบ กลิ่นความใคร่ของเขาคุกรุ่น แค่กลิ่นก็ทำให้เธอฉ่ำชื้นตรงกลางกาย จากผู้หญิงไร้อารมณ์ ตอนนี้เธอกล

ดนัยฆ่าเพราะรู้ว่าตรีรักคบชู้ เขาเริ่มระแคะระคายว่าเมียเล่นชู้ เขาจึงติดกล้องตัวจิ๋วไว้ในห้องนอนของตัวเอง วันหนึ่งที่เขาออกไปทำงาน นังสารเลวนั่นก็พาชู้เข้ามาเริงสวาทกันบนที่นอนของเขา เสียงครางอย่างมีความสุขของมันทั้งคู่ทำเขายิ่งคับแค้นใจ “กูอุตส่าห์จะจองโรงแรมไว้แล้วเชียวว่าจะพามันไปเที่ยวและให้มันตกน้ำที่นั่น แต่มันกลับจะหนีไปกับชู้” “มันคิดว่าเข้ามาทำลายชีวิตกูแล้วจะหนีไปกับชู้ ทิ้งกูไว้กับหนี้สินเนี่ยนะ มันคิดว่ากูโง่ใช่ไหม” เสียงหัวเราะของดนัยก้องห้องพักคนไข้ “คุณทำยังไงคะ ในเมื่อเขาจะหนีแล้ว” “ก็แค่ใช้อิฐทุบไปที่ท้ายทอยมัน เมื่อมันล้มลงก็ทุบอีกครั้งและอีกครั้ง” ดนัยหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าเขาบิดเบ้ด้วยความเคียดแค้น “แล้วทำยังไงต่อคะ” “กูก็แค่รีบหนีออกจากบ้าน และทำทีเป็นเข้ามาใหม่ จากนั้นก็ร้องดัง ๆ ให้คนมาดู แล้วใส่ร้ายอีลัดดาหน้าโง่” คำพูดของดนัยทำคนฟังทั้งสองมองหน้ากัน ดีที่ห้องนี้ไม่มีตระการ ไม่แน่ใจว่าถ้าตระการอยู่ด้วย พวกเธออาจต้องรายงานว่าคนไข้หกล้มหน้ากระแทกพื้น “ตอนที่มันดิ้นตาเหลือก กูโคตรสะใจ”

“ไม่! ต่อให้ใบเจออะไรมา สำหรับพี่ใบคือสะอาดหมดจดเสมอ” เขาไม่อยากให้เรื่องน่าอัปยศนั้นเกิดกับใบบุญญาเป็นอันขาด ถึงต่อให้เกิดขึ้นกับเธอ เขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจเธอเลยสักนิด “ใบก็เหมือนกัน ต่อให้เป็นพี่ ไม่ว่าพี่จะผ่านอะไรมาบ้าง เลวร้ายสักแค่ไหน ใบก็ไม่รังเกียจแม้แต่น้อย เล่าให้ใบฟังได้ไหม” คำพูดของใบบุญญาทำให้หัวใจแห้งแล้งและเจ็บปวดของอินน์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกเอมอิ่มในหัวใจเป็นอย่างนี้สินะ “แม่พี่เสียไปตั้งแต่เด็ก พี่จำหน้าท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ พี่โตมากับแม่เลี้ยง แม่นุช ท่านเลี้ยงดูพี่มาตั้งแต่เล็ก พี่รักแม่นุชเหมือนแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ชีวิตของพี่มีความสุขมาก จำได้ว่าพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ” อินน์เว้นจังหวะการเล่าและมองหน้าคนที่ซบหน้าลงบนอกเขา จากนั้นเขาก็เล่าต่อ “วันหนึ่งพี่กำลังจะมีน้อง แม่นุชท้องโตมากแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งแม่นุชต้องรีบไปโรงพยาบาลกลางดึกพร้อมพ่อ วันต่อมาเจ้าป้าก็ไปรับพี่ให้ไปอยู่บ้านเจ้าป้า บอกว่าพ่อกับแม่ต้องดูแลน้อง” เขาสูดลมหายใจเข้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเล่าต่อ “พี่ถามป้าว่าเมื่อไ

ใบบุญญา เธอเป็นทั้งคนรักทั้งจิตแพทย์ และเป็นคนที่เขารักและไว้ใจ เขาไว้ใจเธอมากกว่าไว้ใจตัวเองเสียด้วยซ้ำ ถ้าอะไรที่เป็นอันตรายกับเขา เขาเชื่อมั่นว่าใบบุญญาไม่มีทางหยิบยื่นสิ่งนั้นให้เขา “ใบต้องบอกก่อนนะคะ ใบอาจไม่สามารถทำให้คุณอินน์จำได้ทั้งหมด แต่ใบจะพยายาม” เธอบอกเขาอีกครั้งในตอนที่อินน์นอนเอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ “พี่โอเค ขอให้ได้ลอง” “ไม่ต้องกลัวนะคะ ใบอยู่ตรงนี้” เธอจับมือเขาแน่น จุ๊บริมฝีปากเขาหนึ่งครั้ง ในห้องทำงานมีเพียงใบบุญญาและอินน์เท่านั้น เจ้าประกายแก้วรัตนาออกไปรอนอกห้องเพราะไม่อยากให้หลานชายเสียสมาธิ ท่านเองก็ไม่แน่ใจว่าจะกลั้นเสียงร้องไห้ได้ไหม “คุณอินน์มองตามปากกาในมือของใบนะคะ” ใบบุญญาขยับปากกาสีเงินวาวของตัวเองไปทางซ้ายและขวา ขวาและซ้ายอย่างช้า ๆ อินน์มองตามปากกาสีเงินนั้นเพียงไม่นาน ปากกานั้นก็รางเลือนจนเขาแทบมองไม่เห็น “หลับตานะคะ เรากำลังจะไปยังบ้านหลังนั้น ห้องนั้น เวลานั้น เวลาที่คุณอินน์อายุสิบขวบ” อินน์ยืนสั่นเทาอยู่มุมห้อง โดยที่นีรนุชทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้เมื่อได้ยินอินน์ร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อขอ