All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 301 - Chapter 310

“เกิดอะไรขึ้น” “ผอ.ให้ไปพบ” คำพูดของใบบุญญาทำคนฟังทั้งสองตาโตด้วยความตกใจ ปกติผู้อำนวยการไม่ค่อยเรียกแพทย์ไปพบที่ห้องอยู่แล้ว ส่วนมากก็จะเป็นการประชุมเสียมากกว่า “ให้ไปพบคนเดียว?” เป็นมนทนาที่ถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “ใช่ ให้ไปพบที่ห้องทำงาน” “ไม่อยากเชื่อ มึงไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าใบ” ตระการทำหน้าทำตาแตกตื่นกว่าเพื่อน “ก็ไม่ได้ทำอะไรนะ” ใบบุญญาคิดทบทวนสิ่งที่เธอทำ ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ผิดจรรยาบรรณของจิตแพทย์ ใบบุญญาก้าวเท้าเข้าห้องผู้อำนวยการของโรงพยาบาลด้วยความแปลกใจ เธอทำงานที่นี่มาปีกว่า แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโดนเรียกเข้าพบ “นั่งก่อนคุณหมอใบ” ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลเชิญใบบุญญานั่ง โต๊ะสำหรับประชุมประมาณหกที่นั่ง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ก่อนที่ใบบุญญาจะเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ท่านผอ.เรียกใบมามีอะไรหรือเปล่าคะ” “เอ่อ...คือ...” ความหนักใจบนใบหน้าของผู้หญิงวัยห้าสิบทำให้ใบบุญญายิ่งแปลกใจ ปกติผู้อำนวยการโรงพยาบาลไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยสักครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าคะ” เมื่อใบบุญญาเอ่ยถามอ

ใบบุญญาบอกความคิดของเธอให้กับสายน้ำฟัง “ตราบใดที่มนุษย์เรายังคงทำงาน เชื่อได้เลยว่าเราทุกคนงานยุ่งแน่นอน ในเมื่องานยุ่ง มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตทุกคนอยู่แล้วน้ำว่า ไม่ยุ่งก็เท่ากับไม่มีงานนั่นแหละ ท้องไม่ได้พิการ จะได้ทำงานไม่ได้” สายน้ำว่าแล้วยังหัวเราะกับความคิดของคนไร้ประสบการณ์มีบุตรอย่างใบบุญญา “เนอะ” ใบบุญญาคลี่ยิ้ม จริงสิ ทำไมเธอต้องคิดอะไรให้มันยากด้วย ทุกครั้งเธอเองชอบพูดว่าใช้ชีวิตให้มันง่าย แต่ทำไมครั้งนี้เธอถึงชอบคิดและใช้ชีวิตให้มันยากด้วย “มีลูกเร็วก็ดีนะ เนี่ยถ้าเหนือเข้ามหาวิทยาลัย น้ำอายุแค่สี่สิบเอ็ดเอง ยังสาวอยู่เลยจริงไหม” คนมองโลกในแง่ดีพูดไปยิ้มไป “ว่าแต่ใบกับคุณอินน์จะแต่งงานกันแล้วเหรอ” “คุณอินน์บอกถ้าใบอยากแต่งให้บอก เดี๋ยวเขาจะขอ” คนจะโดนขอแต่งงานยิ้มกับคำพูดของแฟนหนุ่ม “น่ารักอะ คุณอินน์เขาเปิดโหมด Available รอสินะ” “อืม อยากแต่งเสียวันนี้พรุ่งนี้ อย่างที่น้ำรู้นั่นแหละ คุณอินน์อายุเยอะแล้ว ปีนี้ก็สามสิบเก้า” อีกแค่ปีเดียวเขาก็อายุสี่สิบ ถ้าลูกเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อนลูกจะคิดว่าอินน์เป็นคุณตาหรือเ

อีกบางคราอินน์ก็ชวนเธอไปอาบน้ำ ที่ไม่ได้แปลว่าอาบน้ำ เพราะกิจกรรมไม่ใช่เพื่อชำระร่างกาย หากแต่กลับเป็นกิจกรรมที่ทำให้ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำรัก “คุณอินน์กะจะให้ใบท้องวันนี้เลยเหรอคะ อื้อ” ใบบุญญาบ่นคนที่ยังสอดประสานจากด้านหลัง สองมือบางถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแน่น อ่านข้อความที่พี่สาวและพี่ชายส่งมาเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ “เฮ้ย! คุณอินน์หยุดก่อน” “กำลังจะแตก” มาห้ามน้ำจะแตกมันทำได้ที่ไหนกันเล่า ทั้งอินน์ยังพยายามกระเด้งเอวเข้าหาคนร่างเล็ก “เร็วค่ะ” เธอเร่งเร้า เที่ยวบินจากกรุงเทพฯ มาเชียงใหม่ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง แสดงว่าเวลานี้พี่ชายกับพี่สาวเธอกำลังจะถึงเชียงใหม่แล้วสินะ “ใจเย็น ๆ คนสวย เดี๋ยวพี่จัดให้” ว่าแล้วจากท่านอนตะแคง อินน์ก็พลิกกายให้เธอนอนคว่ำหน้า เขาจัดแจงดึงสะโพกเธอขึ้นเล็กน้อยโดยที่เขาคุกเข่าอยู่ด้านหลัง ท่านี้นี่แหละ เวลาที่เราต้องการความเร่งด่วน รับรองเพียงไม่นานเขากับเธอต้องไปถึงที่หมายอย่างแน่นอน จังหวะกระแทกทำให้เกิดเสียงน่าสยิว อินน์บีบเคล้นแก้มก้นขาวเนียนทรงลูกพีชของเธอให้ออกห่างจากกันเพื่อที่เข

“เดี๋ยวแกมีผัวก็เป็นอย่างลูกพีชแหละ อยากรู้ว่าผัวอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้” ภูมิว่า ไม่เกินจริงเลยสักนิดที่เมียจะถามและโทรตาม แรก ๆ เขาก็ไม่เข้าใจว่าจะโทรตามทำไม แต่พอได้คุยปัญหานี้กับพ่อภาสถึงได้เข้าใจ “ที่โทรตามเพราะเป็นห่วง จะกินข้าวบ้านไหม เดินทางปลอดภัยไหม ถึงไหนแล้ว เขาเป็นห่วงนั่นแหละถึงโทรตาม” ภูมิพูดตามที่พ่อพูดให้เขาฟัง สองสาวพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าไม่เป็นห่วง ใครจะตามเนอะ เสียเวลา” บุญนำพาก็เห็นด้วย “แล้วเจ้ตามไหม” “ก็ตาม…เอ๊ย ไม่มี” คนปากแข็งไม่ยอมรับพูดขึ้นทันที “เค ๆ ไม่มีก็ไม่มี” จิตแพทย์สาวเบะปากให้คนปากแข็ง “ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม” ภูมิถามและลูบผมน้องสาวคนเล็กของบ้าน “อืม โอเคแล้ว” จริง ๆ แล้วใบบุญญาโอเคตั้งแต่ที่อินน์ยอมแต่งงานกับเธอแล้ว อีกอย่างเซ็กซ์ก่อนหน้านี้กับอินน์ก็ทำให้ความเครียดคลายไปได้หมด “พี่ชอบเธอนะใบ ไม่ต้องจมกับความทุกข์นาน” บุญนำพาเอ่ยชมน้องสาวของเธออย่างจริงใจ ใบบุญญาเหมาะกับการเป็นจิตแพทย์เพราะเธอมีวิธีจัดการกับความทุกข์และมองหาความสุขตลอดเวลา “แน่นอนสิ ใบเป็นจิตแพทย์ ต้อ

แต่คนที่ทำให้ใบบุญญาถึงกับน้ำตารื้นนั่นก็คือ ‘วนาลี’ “ลีเคยบอกไงว่า ถ้าใบแต่งงาน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ เราจะมาร่วมงาน” คำพูดของเพื่อนเมื่อครั้งที่พวกเธอยังเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าวนาลีจะยังจดจำคำสัญญาในวันนั้น “เราไม่คิดว่าลีจะจำได้ รู้ได้ไงว่าเราจะแต่งงาน” ใบบุญญาถามทั้งที่มือข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง ส่วนมืออีกข้างกำมือเพื่อนไว้แน่น เธอกลัวว่าถ้าปล่อยมือเพื่อนไปแล้ววนาลีจะหายไปเหมือนเมื่อครั้งพวกเธออยู่ปีหนึ่งหรือไม่ “เราแอบติดตามไอจีต่อกับใบตลอด อยากทักหาตลอดแต่ไม่กล้า กลัวว่าเพื่อนจะโกรธที่เราหนีไป” น้ำเสียงของวนาลีสั่นในช่วงปลายประโยค “โกรธอะไรกัน กูโคตรคิดถึงมึง” เป็นตระการที่รวบวนาลีและใบบุญญามากอด กอดกันสามคนเหมือนตอนนั้น ตอนที่ทั้งสองยังเรียนด้วยกัน “นั่นสิคิดถึงมาก เพื่อนกัน ใครจะโกรธกันลง” ใบบุญญาว่า ยิ่งทำให้คนกลั้นน้ำตาอย่างวนาลีปล่อยโฮออกมาเสียงดัง “กูคิดถึงพวกมึงมาก อยากมาหา อยากให้พวกมึงด่ากู กูไม่น่าไปเมืองนอกเลย โคตรเหงา โคตรหนาว เพื่อนดี ๆ แบบพวกมึงก็ไม่มี ข้าวก็แม่งไม่อร่อย ค