All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 281 - Chapter 290

“แล้วขึ้นไหมคะ” เธอถามพร้อมทั้งถดกายลงอีกนิด จงใจใช้เนินเนื้อของตัวเองบดเบียดกับแก่นกายที่กำลังขยายใหญ่ภายใต้กางเกงนอนตัวบาง “พี่ถอดก่อน” อินน์จัดการถอดกางเกงของตนเอง เขาไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน บอกตามตรงว่าไม่มี และครั้งแรกของเขากับเธอ เขาไม่อยากให้มีอะไรมากั้นขวาง เมื่อท่อนล่างของเขาเปลือยเปล่า ใบบุญญาก็บดกลีบเนื้อกับลำเอ็นที่แข็งขึ้นลำ เส้นเอ็นปูดโปนครูดผิวเนื้อนุ่มดั่งกำมะหยี่ เสียงหวานครางกระเส่า ภาพเธอครวญครางทำคนมองแทบขาดใจ ไม่คิดว่าแฟนสาวของเขาเวลาอยู่ในโหมดเซ็กซี่ร้อนแรงจะทำได้ถึงขนาดนี้ “น้องเต้นตุบ ๆ” เธออธิบายให้เขาฟังด้วยสายตาหยาดเยิ้ม อินน์ไม่แน่ใจว่าไอ้ที่เต้นตุบ ๆ ของเธอหมายถึงน้องเขาหรือน้องเธอ แต่ไม่ว่าน้องไหน ตอนนี้เขาก็อยากเข้าไปในตัวเธอ “ดูดนมใบหน่อย” นั่นไง จะไม่ให้เขาตายได้ไง เธอแอ่นอกให้เขาดูดนมทั้ง ๆ ที่ชุดนอนผ้าซีทรูสีดำยังอยู่บนร่างบาง ปลายยอดถันดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นชัด “อ๊า” เขาดูดเข้าปากทั้งชุดทั้งหัวนมดังจ๊วบจ๊าบ เสียงของมันสุดแสนจะลามก แต่เขาและเธอกลับชอบใจ เธอค่อย ๆ ขยับให้เขาเริ่มตื่นตัวมากกว่า

“คือดีงามงั้น” อินน์ถามยิ้ม ๆ “ดีกับผีน่ะสิ คำว่ามหัศจรรย์ที่กูหมายถึงคือมึงเชื่อไหม พวกเธอเหมือนรู้ทุกอย่างที่เราคิด เซนส์งี้แรงฉิบหาย ถ้ามึงคิดจะมีกิ๊กนะ ไม่สิ ไม่ต้องถึงว่ามีกิ๊ก แค่มึงคิดเมียก็รู้แล้ว” ธรณ์ผู้มีประสบการณ์การมีเมียมีแฟนมาทั้งชีวิตเล่าให้เพื่อนฟัง “ก็มึงมันคนชั่วไงไอ้ธรณ์ มีทั้งแฟน ทั้งกิ๊ก ทั้งเด็กเลี้ยง คนชั่วใครจะไว้ใจวะ” “อ้าว! ไอ้นี่ นี่เพื่อนมึงนะ กูก็เลิกแล้วไหมตั้งแต่คบกับน้อง ส่งเรียนตั้งสี่ปี หนีไปกับผัวใหม่ โคตรเซ็ง” ธรณ์คิดถึงเด็กคนปัจจุบันที่เพิ่งทิ้งเขาไป ตั้งใจว่าถ้าเธอจบปริญญาโทจะขอแต่งงาน สุดท้ายเธอก็ทิ้งเขาไป “ใช้กรรมต่อไป” อินน์เห็นใจเพื่อนนิดหน่อย แต่หมั่นไส้มากกว่า “มึงนี่นะ” ธรณ์อยากจะด่าเพื่อน แต่ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่า อีกอย่างมันเป็นนายจ้าง ด่ามันเดี๋ยวกระทบกับรายได้ของบริษัทด้วย “เออ อินน์ ว่าแต่มึงหายแล้วเหรอ ‘จับแล้วหด’ น่ะ” “อ้าว! ไอ้ห่า ก็ต้องหายสิ ไม่งั้นกูจะมีเมียได้ไง” “เฮ้ย! จริงดิ ไม่อยากเชื่อ หายได้ไงวะ” ธรณ์ผู้รับรู้เรื่องของเพื่อนมาตลอดถามอย่างไม่อยากเชื่อ อากา

สามสิบแปดไม่สะดวกแก่ ใครอยากแก่เชิญก่อนเลยค่ะ นี่ตั้งแต่คบกัน ใบบุญญาพาเขาเข้าคลินิกของหมอธาร์ ขอสิทธิพิเศษและเลือกโปรแกรมดูแลผิวพรรณเกรดซูเปอร์พรีเมียมทุกอย่าง เพราะอย่างนี้ไง ใครเห็นต่างก็คิดว่าคุณอินน์ของเธออายุแค่ยี่สิบปลายหรือสามสิบต้น ๆ เท่านั้น “เออ ไม่แก่ก็ไม่แก่ ตกลงว่าไง ถ้าเขาขอแต่งงาน เขาน่าจะอยากสร้างครอบครัวแล้ว” คำถามของลูกพีชเป็นคำถามที่เธอก็ถามตัวเอง เพราะจำได้ที่ป้าเขาต้องการให้มารักษาเพราะว่าอยากมีลูกหลานสืบสกุล แต่ล่าสุดเท่าที่ฟังเจ้าประกายแก้วรัตนาก็ไม่ได้คิดเรื่องทายาทแล้ว ทำให้ใบบุญญาเองก็ไม่ได้คิดเรื่องการแต่งงาน อายุเธอเพิ่งจะยี่สิบแปด ยังอยากทำงานอยู่ ยังไม่อยากแต่งงานและสละตัวเองเพื่อการเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่ง “ยังไม่ได้คิดเลยลูกพีช” “ใบ แกต้องคิดและต้องคุยกันนะ ถ้าเกิดเป้าหมายแกกับเขาไม่เหมือนกัน จะได้หาทางออกร่วมกัน” ลูกพีชอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ ใบบุญญาเป็นคนบ้างาน อันนี้ใครก็รู้ เธอชอบทำงาน ชอบช่วยเหลือคน ลูกทั้งสามคนของภาสกับเบญญานั้น แต่ละคนมีความชอบไม่เหมือนกันและรับผิดชอบสายงานต่างกัน ภูมิดูแลกิจการขอ

อินน์กอดเอวเธอไว้แน่นเหมือนจะรู้สิ่งที่เธอคิด “พี่รักใบ ไม่ว่าเรื่องอะไรพี่ก็สนับสนุนใบ ถ้าใบอย่างแต่ง พี่ก็พร้อมจะแต่ง แต่ถ้าใบยังไม่อยากแต่ง พี่ก็รอได้” เธอหันหน้ามามองเขา ทั้งสองสบสายตากัน ใบบุญญาสวมกอดเขาไว้แน่น “พี่ไม่รีบเหรอ คุณป้าท่านอยากได้คนสืบสกุล” “ทำไมพี่ต้องรีบด้วย พี่รอใบมาทั้งชีวิตพี่ กว่าพี่จะได้เจอใบ พี่อยากให้ความรักของพี่ทำให้ใบมีความสุข ไม่ใช่กดดันใบ ที่รักไม่ต้องทำอะไรให้พี่แล้ว แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้พี่ก็มีความสุขมาก ๆ” “ใบเองก็ไม่อยากทำลายความฝันของคุณอินน์” “ความฝันของพี่ อนาคตของพี่คือใบ ขอแค่พี่ได้อยู่กับใบ ได้เห็นรอยยิ้มของใบก็พอแล้วครับ ใบทำตามฝันที่ใบวางไว้ได้เลย พี่จะเป็นอีกคนที่ช่วยทำความฝันของใบให้สำเร็จ” คำพูดของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยของใบบุญญาเต้นแรง “ที่รักของใบน่ารักที่สุดเลย” เธอหอมซอกคอเขาหลายครั้ง ก่อนจะเขย่งยืนจุ๊บปากเขา แต่อินน์กลับเปิดปากและดูดกลืนลิ้นเรียวนั้นไว้ในปากหนา “วันนี้เราไม่ได้รีบไปไหน พี่ว่า...” อินน์ลูบแก้มใส แววตาเขาบ่งบอกว่าต้องการอะไรจากเธอ “หื่น!!!”

“คุณธรณ์ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ วันหนึ่งโลกจะใจดีกับเรา ได้เจอคนที่ใช่เองค่ะ” เป็นลัดดาหรือเจ้าสาวของวันนี้พูดขึ้น “จริงครับ คนที่ใช่จะมาในเวลาที่เหมาะสมครับ” ทรงยศเองก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ภรรยาพูด เขาเอื้อมมือไปบีบมือของลัดดา ทั้งยังยิ้มให้กัน “โห โชว์หวานอีก คนอกหักอย่างผมยิ่งคิดหนักเลย” คำพูดของธรณ์เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดี “ขอบคุณนะครับท่าน” ทรงยศไหว้ขอบคุณเจ้าของคุ้มที่ช่วยจัดงานวันนี้ให้อีกครั้ง “จ้า ดีใจด้วยนะยศ ไม่คิดว่าเธอจะมีคู่ ปีนี้บ้านเราโชคดีจัง มีคู่กันหมด” เจ้าประกายแก้วรัตนาพูดทั้งยังส่งยิ้มไปยังสองหนุ่มสาวที่นั่งข้างกายอย่างอินน์และใบบุญญา “เจ้าครับ สงสารคนอกหักอย่างผมบ้างครับ” ธรณ์โอดครวญอีกครั้ง ทำไมมีแต่คนรักกันหวานชื่น “คนไม่ใช่ก็ปล่อยเขาไปธรณ์ เราจะเอาชีวิตไปผูกติดกับเขาทำไม คนเราเกิดมาแค่คนเดียว ตายจากโลกนี้ก็ต้องไปเพียงลำพัง บางครั้งการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้เลวร้ายหรอก อยากไปไหนก็ได้ไป ไม่ต้องเป็นห่วงใคร” คนโสดมาทั้งชีวิตอย่างเจ้าประกายแก้วรัตนาให้ข้อคิดกับเพื่อนของหลานชาย “จริงของเจ้าป้านะธรณ์”