Alle Kapitel von The CEO Has Fallen For Me: Kapitel 61 – Kapitel 70

MarianHalos masuka na rin ako sa amoy, pero pinigilan ko ang sarili ko. Nakatutok pa rin ang baril na hawak ko sa ulo ng lalaking nakaupo sa harap ng lamesa. Kalahati na ang nauubos niya sa mga dagang kanina lang ay nagtatakbuhan sa loob ng sako. Ang mga ipis naman, kalat-kalat na sa sahig at sa damit niya, humahalo sa suka na kanina pa lumalabas sa bibig niya.Ang mukha niya, kulay abo na sa sobrang putla. Nanginginig ang kamay niyang sumusubo ng panibagong daga. Rinig na rinig ko ang paglutong ng mga buto habang nginunguya niya ito. Nakakadiri, pero may kakaibang tuwa akong nararamdaman. Ito ang gusto nilang gawin sa akin, 'di ba? Ngayon, siya ang nakakaranas."Bilisan mo," utos ko, mas idiniin ko pa ang dulo ng baril sa sentido niya. "Huwag mong sayangin ang oras ko.""Hindi... hindi ko na kaya," halos pabulong na niyang sagot, sabay duwal ulit ng kulay itim na likido."Kakayanin mo 'yan kung gusto mo pang mabuhay."Sa gitna ng ingay ng pag-ubo niya, may narinig akong iba. Yabag n

MIRANDA Pagbaba namin ng sasakyan sa harap ng aming mansion, tila nakahinga ako nang maluwag. Sa wakas, malayo na kami sa malansang amoy ng lumang bodegang iyon. Masarap sa pakiramdam ang amoy ng mga mamahaling bulaklak sa garden at ang malamig na aircon na sumalubong sa amin pagpasok sa loob. Gusto ko nang burahin sa isip ko ang lahat ng nangyari kay Marian. Para sa akin, tapos na ang kwentong iyon. Kung mamatay siya sa lason o mahuli ng pulis, wala na akong pakialam."Pa, dagdagan mo ang mga security rito sa mansion," utos ko kay Papa habang hinuhubad ang aking heels. "Ayokong may makakalapit na kung sino rito. At tawagan mo ang mga kakilala mo sa presinto. Sabihin mo, magbibigay tayo ng malaking pabuya sa kung sinumang makakahuli kay Marian. Gusto ko siyang mabulok sa kulungan para hindi na siya makapanggulo sa atin."Tumango si Papa at agad na kinuha ang kanyang phone. "Huwag kang mag-alala, Miranda. Sisiguraduhin kong kahit anino niya ay hindi makakapasok sa bakuran natin. At an

SHANEHinigpitan ko ang hawak sa kamay ni Audrey habang nakaupo kami sa harap ng mahabang lamesa sa loob ng main dining hall ng mansion. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya, kaya dahan-dahan ko itong hinaplos gamit ang hinlalaki ko para iparamdam sa kanya na nandito lang ako, na hindi ko siya pababayaan. Pagkatapos ng lahat ng gulo, ng lahat ng takot na baka hindi kami tanggapin, heto na kami ngayon. Nakaharap sa pinakamakapangyarihang tao sa buhay ko—ang lolo ko, si Don Gregor.Nandoon din sina Mama Anna at Papa Lester. Seryoso ang mga mukha nila habang nakatingin sa aming dalawa, pero hindi na 'yung seryoso na parang lalamunin kami ng buhay. Iba na ang tingin nila ngayon, lalo na nang malaman nila ang tungkol sa dinadala ni Audrey."Shane, Audrey," panimula ni Lolo Gregor habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang baso ng wine. "Alam niyo naman na napakahalaga sa akin ng pangalan ng pamilya natin. At alam niyo rin kung gaano ako kahigpit pagdating sa mga tradisyon."Tumango

AudreyTahimik ang buong byahe namin pabalik ng mansion. Kahit anong pilit ni Melody na ibalik ang usapan sa mga nakita naming baby clothes, hindi ko magawang ngumiti. Ang isip ko ay naiwan doon sa mall, doon sa mukha ni Luis na biglang sumulpot sa gitna ng maraming tao. Bakit ngayon pa? Bakit kailangang magpakita siya kung kailan sinusubukan ko nang maging masaya?Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng bahay, sinalubong agad kami ni Shane. Nakaupo siya sa sala, may hawak na laptop, pero agad niya itong isinara nang makita kami. Lumapit siya sa akin at humalik sa noo ko, pero napansin niya agad na parang wala ako sa sarili ko."O, bakit ganyan ang mga mukha niyo? Parang nakakita kayo ng multo," puna ni Shane habang tinitignan kami isa-isa.Napaupo ako sa sofa at binitawan ang maliit na shopping bag na dala ko. "Shane, nakita namin si Luis sa mall."Biglang nagbago ang expression ng mukha ni Shane. Nawala ang ngiti niya at napalitan ng seryosong tingin. "Si Luis? 'Yung ex-live-in pa

ShaneKaninang umaga pa ako hindi mapakali. Habang nag-aayos ako ng kurbata sa harap ng salamin, may kakaiba na akong nararamdaman sa dibdib ko—isang bigat na hindi ko maipaliwanag. Tumingin ako kay Audrey na abala sa pag-aayos ng gamit niya para sa fitting ng wedding gown niya ngayon. Gustong-gusto ko siyang samahan."Sigurado ka bang ayaw mong sumama ako?" tanong ko sa kanya habang nilalapitan ko siya para yakapin mula sa likod. "Pwede ko namang i-reschedule 'yung meeting ko sa mga investors mamaya."Humarap siya sa akin at ngumiti nang napakatamis. 'Yung ngiting laging nagpapakalma sa akin. "Shane, bawal nga makita ng groom ang gown bago ang kasal, 'di ba? Sabi nila malas daw 'yun. At saka, nandoon naman sina Nanay Janet at Melody. Kasama ko rin 'yung dalawang security na ibinigay mo. Okay lang ako, promise."Hinalikan ko siya sa noo pero hindi pa rin nawawala ang kaba ko. "Kahit na. Mas kampante ako kapag ako mismo ang nakakakita sa 'yo. Masyadong marami ang nangyayari nitong mga