All Chapters of The CEO Has Fallen For Me: Chapter 81 - Chapter 90

MirandaPadabog kong ibinaba ang sandok sa lamesa, pero agad din akong huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Hindi dapat ako magpakitang galit. Kanina pa ako nakatayo rito sa kusina, nagpapagod magluto ng paborito niyang ulam, pero heto na naman tayo. Amoy alak na naman si Shane.Tiningnan ko si Shane na nakasandal sa sofa, nakapikit ang mga mata at may hawak na baso. Ang gulo ng buhok niya, pero kahit ganito siya, gwapo pa rin siya. Malinis pa rin siyang tingnan kahit mukhang stress na stress. Ang nakakainis lang talaga, parang pader ang kinakausap ko rito sa bahay."Shane, luto na ang pagkain. Halika na rito, mainit pa 'to," malambing kong tawag sa kanya habang lumalapit ako.Hindi siya sumagot. Hindi man lang siya gumalaw.Nilapitan ko siya at dahan-dahang hinawakan sa balikat. "Shane, narinig mo ba ako? Huwag puro alak ang iatupag mo. Kanina pa ako naghihintay sa 'yo na sumabay kumain."Dahan-dahan niyang imulat ang mga mata niya. Pero imbes na ako ang tingnan, paran

MarianPadabog akong umuwi. Sinalubong ako ng katahimikan ng bahay. Pero mas malala pa ang katahimikan sa loob ko. Galit na galit ako. Hindi pa rin ako pinapansin ni Shane. Ilang araw na ang lumipas, pero parang invisible pa rin ako sa kanya. Para akong multo na hindi niya nakikita."Anak, anong nangyari?" tanong ni Mama. Nakita niya siguro ang hitsura ko. Alam niya kapag galit ako."Wala, Ma," sagot ko. Pero alam kong hindi siya naniniwala. "Si Shane, hindi pa rin ako kasi ako gaano pinapansin."Umupo ako sa sofa at napasandal. Sobrang bigat ng pakiramdam ko. Parang may malaking bato na nakadagan sa dibdib ko."Hayaan mo na, anak," sabi ni Papa. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. " Kailangan niya ng oras.""Pero hanggang kelan?" tanong ko. Hindi ko na mapigilan ang mga luha ko. "Hanggang kelan niya ako babalewalain? Hanggang kelan ako magtitiis? Inalis na nga natin sa landas natin si Audrey pero hindi pa rin siya makamove on!""Magtiyaga ka lang, anak," sabi ni Mama. "Ma

MirandaNaghanda ako ng alak. Isang mamahaling wine na alam kong gustong-gusto ni Shane. Ilalagay ko 'to sa isang magandang lalagyan at dadalhin sa kanya mamaya.Alam ko, stress na stress siya ngayon dahil sa paghahanap kay Audrey. Hindi siya makatulog, hindi siya makakain nang maayos. Kaya sigurado ako, hindi siya tatanggi sa alak.Pero hindi lang basta alak 'to. May secret ingredient 'to. Isang gamot na magpapadama sa kanya ng matinding libog. Isang gamot na magpapabago sa isip niya.Matagal ko nang pinagplanuhan 'to. Matagal ko nang hinihintay 'to. Ito na yung pagkakataon ko. Ito na yung chance ko para makuha si Shane. Kahit isang gabi lang.Pagdating ng gabi, pupuntahan ko siya sa kwarto niya. Kakausapin ko siya, aalalahanin ko siya. Tapos, iaalok ko yung alak."Shane, alam kong nahihirapan ka," sasabihin ko. "Uminom ka muna. Para makapagpahinga ka."Sigurado ako, iinumin niya yun. Wala siyang ibang choice. Kailangan niya ng alak. Kailangan niya ako.Pagkatapos niyang uminom, mags

Miranda Napapangisi ako habang pinagmamasdan si Shane. Mahimbing na mahimbing ang tulog niya, halos hindi gumagalaw. Kapwa kaming hubad sa kama, pawisan pa rin at magkayakap.Ang amo ng mukha niya kapag natutulog. Ang payapa ng paghinga niya. Parang walang nangyari, parang walang naganap na marahas na pagtatalik kanina.Pero para sa akin, malaki ang nangyari. Sobrang laki. Naging akin siya. Kahit isang gabi lang. Kahit alam kong pampalipas oras lang ako. Kahit alam kong si Audrey pa rin ang nasa puso niya.Ngayon, ready na ako sa susunod na plano. Ang magpanggap na buntis. Ang siguraduhin na magiging akin si Shane habambuhay.Dahan-dahan akong bumangon. Ayokong gisingin siya. Ayokong makita yung reaksyon niya kapag nagising siya at nakita ako sa tabi niya. Baka magsisi siya. Baka kamuhian niya ako.Nagbihis ako nang tahimik. Tinitignan ko siya habang nagbibihis. Hindi ko maintindihan kung anong nararamdaman ko. Halo-halo.Masaya ba ako dahil naging akin siya? Malungkot dahil alam kon

MIRANDAPagkaalis na pagkaalis ni Shane, sumilip agad ako. Grabe, ang bilis ng tibok ng puso ko, parang gusto nang kumawala. Nakakatakot, pero at the same time, nakaka-excite. Alam kong malapit ko na siyang makuha. Konting push pa!"Umalis na ba siya? Wala na ba siya sa labas?" tanong ko kina Mama, kinakabahan pa rin."Oo, anak," sagot ni Mama, "Umalis na.”"Ano kaya yung iniisip nun ngayon?" tanong ko, habang naglalakad pabalik-balik. "Siguro naguguluhan na yun. Siguro hindi niya alam kung anong gagawin niya."Nagkatinginan sina Mama at Papa Billy. Ngumiti sila sa akin, parang proud na proud."Sigurado akong litong-lito na yun," sabi ni Papa, tinatapik yung balikat ko. "Hindi niya alam kung sino ang pipiliin niya. Ikaw o si Audrey. Pero dahil wala na ang babaeng ‘yun ay ikaw na dapat ang piliin, sayo na dapat siya mag focus."Napangisi ako, “Dapat lang," sabi ko, "Walang ibang babae na para sa kanya maliban sa akin!""Anong next move natin?" tanong ni Mama."Ngayon, ang dapat nating g