Todos os capítulos de The CEO Has Fallen For Me: Capítulo 141 - Capítulo 150

AUDREYNasa loob pa rin ako ng hospital room nang pumasok ang dalawang nurse at isang doctor. Nakangiti sila pero halata sa mukha nila na may konting pag-aalala. Kakagising ko lang halos, pero matagal ko nang iniisip ang desisyon ko. Hindi na ako pwedeng manatili dito.“Ma’am Audrey, sure na po ba kayo na gusto niyo nang umalis?” tanong ng doctor habang tinitingnan ang chart ko. “Your condition is stable, pero buntis kayo at kakagaling niyo lang sa trauma. Baka mas safe kung mag stay pa kayo ng ilang araw.”Napahinga ako nang malalim bago sumagot. “Doc… thank you talaga sa pag-aalaga niyo sa akin. Kung hindi dahil sa inyo, baka hindi na ako naka-recover.” Bahagya akong ngumiti. “Pero matagal na rin akong nagtatago dito. I can’t hide forever. Kailangan ko nang harapin yung mga taong may kasalanan sa nangyari sa akin.”Nagkatinginan ang doctor at mga nurse. Parang naiintindihan nila ang sinasabi ko, pero halata pa rin ang concern.“Ma’am Audrey,” sabi ng isang nurse na madalas mag-check

SHANEKinabukasan maaga akong nagising. Hindi ako sanay na may sikreto sa sarili kong bahay, pero iyon ang kailangan naming gawin ngayon. Habang naglalakad ako papunta sa kitchen, paulit-ulit kong iniisip ang plano na nabuo sa isip ko kagabi. Kung gusto naming mahuli si Miranda, kailangan kong gamitin ang kahinaan niya—ang pagmamahal niya sa akin.Naghanda ako ng simple pero masustansyang breakfast. May macaroni soup, french toast, at fresh orange juice. Sabi ng doctor kailangan daw ng bed rest si Audrey dahil mahina pa siya at buntis pa.Ako na mismo ang nagdala ng tray papunta sa kwarto ko kung saan siya nagpapahinga.Tahimik kong binuksan ang pinto para hindi siya magulat. Nasa kama siya, nakasandal sa mga unan habang hawak ang tiyan niya. Mukhang kakagising lang niya.“Good morning,” sabi ko habang papasok sa kwarto.Napatingin siya sa akin at bahagyang ngumiti. “Good morning.”Lumapit ako sa kama at inilapag ang tray sa maliit na table sa tabi niya.“Brought you breakfast,” sabi

MIRANDANakatayo kami ni Shane sa deck ng yacht niya habang napapalibutan ng malawak na dagat. Mahangin ang paligid at tahimik ang tubig, parang perpekto ang setting para sa isang romantic moment. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na mangyayari ito. Ilang linggo na rin mula nang mawala si Audrey, at akala ko tuluyan nang lalayo si Shane sa akin. Pero ngayon… siya mismo ang nag-aya sa akin sa date.Habang nakatingin siya sa dagat, lumapit ako at niyakap siya mula sa gilid. Nararamdaman ko ang init ng katawan niya at lalo akong kinilig sa isip na baka bumabalik na ulit ang feelings niya para sa akin.“Shane,” sabi ko habang nakasandal sa balikat niya. “Let’s set the wedding.”Bahagya siyang gumalaw at napatingin sa akin.Ngumiti ako nang malaki. “The sooner, the better.”Sa isip ko, ito na ang chance ko. Matagal ko nang gustong maging asawa niya. Hindi ko papayagang mawala ulit sa akin ang pagkakataon na ito.Hindi agad siya sumagot. Sa halip, tumingin muna siya sa dagat na parang may i

MirandaMasaya akong umuwi galing sa date namin ni Shane. Habang nasa kotse ako, hindi ko mapigilan ang sarili ko na ngumiti. Pakiramdam ko finally, bumabalik na ulit siya sa akin. Lahat ng pagod, lahat ng ginawa ko… parang worth it na ngayon.Pagdating ko sa bahay, agad kong nakita sina Mama at Papa na nakaabang sa sala. Halata sa mga mukha nila na kanina pa sila naghihintay.“Miranda,” bungad ni Mama habang tumatayo. “What happened?”Tumingin ako sa kanila at napangiti nang malaki.“Guess what?” sabi ko habang papasok at inilapag ang bag ko.Napakunot ang noo ni Mama. “Just tell us.”Napatawa ako nang bahagya bago ako umupo sa sofa. Hindi ko na kayang pigilan ang excitement ko.“Shane will finally marry me,” sabi ko habang halos hindi mapigilan ang saya sa boses ko.Biglang nagkatinginan sina Mama at Papa.“And not only that,” dagdag ko habang mas lalo akong ngumiti, “he said na wala na siyang pakialam kay Audrey.”Ramdam ko ang gulat nila, pero hindi pa ako tapos.“At kahit nalaman

MirandaHalos hindi ako makapaniwala matapos kong kausapin si Shane. Pagkababa ko ng tawag, parang nanlambot ang tuhod ko at napaupo ako sa sofa. Ang bilis ng mga nangyayari, pero sa totoo lang… ito na talaga ang matagal ko nang hinihintay.“Mom! Dad!” tawag ko agad habang halos hindi mapigilan ang excitement ko.Lumapit sila agad sa akin, halatang nag-aalala sa itsura ko.“What happened?” tanong ni Mama.Tumingin ako sa kanila na may malaking ngiti sa labi ko.“Shane wants to rush the wedding,” sabi ko. “He wants everything ready… this week.”Biglang nagkatinginan sina Mama at Papa. Kita ko agad ang pag-aalinlangan sa mukha nila.“Isn’t that too fast? Nagsabi lang siya kanina diba?” sabi ni Mama habang nakakunot ang noo.Tumango si Papa. “Yes… I’m really worried about this marriage. Something is wrong.”Napairap ako sa narinig ko. Parang hindi sila masaya para sa akin.“What the hell are you worried about?” sabi ko habang nakatingin sa kanila. “Hindi ba ito ang plano natin noon pa?”