The CEO Has Fallen For Me のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

MARIANPagdating ko sa Mental Asylum, ramdam ko ang lamig kahit tirik ang araw. Amoy gamot at disinfectant agad ang sumalubong sa akin. Kailangan kong galingan. Ito na ang pagkakataon ko para makatakas sa kulungan."Dito ka muna," sabi ng isang pulis na nag-escort sa akin. "Iche-check ka ng mga doktor. Huwag kang magkakamali, preso ka pa rin."Tumango lang ako, pero sa loob-loob ko, kinakabahan ako. Paano kung mahalata nila ako?Dinala nila ako sa isang silid. Simpleng kwarto lang, may kama, mesa, at bintana na may rehas. Napansin ko agad ang CCTV sa sulok. Pinapanood nila ako.Umupo ako sa kama at nagsimula na ang aking pag-arte. Tumawa ako nang malakas, biglang iiyak, tapos magwawala na parang nasasapian."Aaaah! Layuan niyo ako! Hindi ako baliw!" sigaw ko, habang kinakalampag ang dingding. "Mga demonyo kayo!"Sinubukan kong basagin ang mesa, pero matibay ito. Nagpagulong-gulong ako sa sahig, sumisigaw at nagmamakaawa.Ilang oras din akong nagpakahirap sa pag-arte. Pagod na pagod na

MarianMabilis akong sumakay ng taxi. "Sa may kanto ng Kalye Maginhawa at Kalye Masaya po," utos ko sa driver, sinusubukang itago yung panginginig ng boses ko.Kinakabahan ako. Alam kong anumang oras, malalaman ng mga nasa mental hospital na nakatakas ako. At kapag nangyari yun, siguradong pulis na naman ang hahabol sa akin. Kailangan kong magtago. Kailangan kong magplano.Habang bumibyahe yung taxi, hindi ako mapakali. Tumingin ako sa bintana, pinagmamasdan yung mga dumadaang gusali at tao. Parang ang normal ng lahat, samantalang ako, tumatakbo mula sa batas, nagtatago sa kasalanan.Pagdating sa bahay, nagulat ako. Nakabukas yung ilaw. May naririnig akong tawanan. Hindi kaya may nakapasok na magnanakaw?Dahan-dahan akong pumasok. At nakita ko siya. Si Lea. Yung pinsan kong nagpahirap sa buhay ko. May kasama siyang lalaki, nag-iinuman sa sala ko. Sa sala ko!"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko, galit na galit.Nagulat siya. "Marian?" sambit niya, gulat na gulat. "Paano ka nakatakas?"

MarianBumili ako ng halos trentang sobrang laki na mga daga. Hindi sa pet shop, hindi sa palengke. Sa isang basurero. Doon ko lang kasi naisip na makakabili ng ganung karaming daga na buhay pa. Kadiri, pero kailangan. Kailangan kong gawin 'to para makaganti.Napangisi ako habang tinitignan yung mga daga na kinukulong sa mga sako. Ang lalaki nila, ang taba-taba. Yung iba, halos hindi na makagalaw sa sobrang laki. Siguradong magugulat si Miranda kapag nakita niya 'to. Siguradong babalik na naman yung pagkabaliw niya.Pumunta ako sa bahay nila Miranda. Parang mansion. May mga guard, may mga camera, may mga aso. Pero hindi ako nagpatinag. Kailangan kong makapasok. Kailangan kong maisagawa yung plano ko.Lihim akong nagbayad ng isang taong grasa. Nakita ko siya sa kanto, naghahanap ng makakain sa basura. Mukhang desperado, mukhang walang choice."Kailangan ko ng tulong mo," bati ko sa kanya."Anong tulong?" tanong niya, naghihinala."Akyatin mo ang kwarto ni Miranda," utos ko. "Buksan mo

MarianNapangisi ako. Nagtatago ako sa malayo, nakatingin sa hospital room ni Miranda. Doon na naman siya ginagamot. Balik na naman siya sa dati niyang gawi. Ang sarap sa pakiramdam."Buti nga sa'yo," bulong ko sa sarili.Alam kong paniguradong alam na ni Shane ang nangyari. Nakita na naman niya siguro si Miranda sa TV, sa dyaryo, na nagkakagulo at kinakain yung mga daga. Kaya siguradong lalo siyang madidiri dito. Mawawalan na siya ng gana. Magagalit siya. At yun ang gusto ko.Kailangan kong tiyakin na tuluyan nang masisiraan ng ulo si Miranda. Kailangan kong sirain ang buhay niya. Kailangan kong bawiin si Shane. Kailangan kong maghiganti.Kaya naisipan kong magbayad ulit ng isang tao. Pero this time, mas mag-iingat ako. Hindi na ako magtitiwala sa kung sino-sino lang. Kailangan kong humanap ng taong desperado, ng taong walang pakialam, ng taong gagawin ang lahat para sa pera.Pumunta ako sa isang sulok ng hospital. Nagkunwari akong naghahanap ng CR. Pero ang totoo, naghahanap ako ng

MarianRinig ko ang huling kalabog ng pinto ng sasakyan. Ramdam ko ang bawat pag-ikot ng gulong palayo sa lumang bahay na ito. Sa bawat segundong nawawala ang ingay ng makina nila, lalong tumitindi ang kaba sa dibdib ko, pero nahaluan na rin ng matinding galit.Iniwan nila ako rito sa gitna ng isang abandonadong bodega na amoy amag, alikabok, at kamatayan. Yung dalawang lalakeng tauhan na nakatayo sa may pinto ay may malalaking katawan, mukhang mga sanay pumatay, at kitang-kita ang mga baril na nakasukbit sa likurang bulsa ng mga pantalon nila.Pero ang pinaka-nakakasuka ay ang dalawang sako na nasa harap ko. Sabi ni Miranda kapag naubos ko raw, ay makakaalis ako rito nang buhay.Ngunit hindi ako tanga. Alam kong tuso at ganid si Miranda. Kahit pa nguyain ko ang bawat buto ng mga dagang ito at ubusin ang bawat uod sa sako ng ipis, papatayin pa rin nila ako. Hindi nila ako hahayaang mabuhay para magsumbong o gumanti. Greedy sila sa kapangyarihan at pera, at ako ang balakid sa kanila.K