The CEO Has Fallen For Me のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

MirandaInayos ko ang suot kong damit sa harap ng salamin. Kailangang magmukha akong malungkot pero matapang. Kailangang maniwala ang lahat na wala kaming kinalaman sa nangyari kay Audrey. Isang maling galaw lang, pwedeng masira ang lahat, pero kampante ako. Alam ko kung paano maglaro."Mama, Papa, handa na ba kayo?" tanong ko kina Agnes at Billy.Tumango si Papa habang inaayos ang kanyang relo. "Huwag kang kakabahan, Miranda. Nagawa na natin ang dapat gawin. Ang mahalaga, maniwala si Shane na nasa panig tayo ng batas."Pagdating namin sa opisina ng security firm na kinuha ni Shane, bumungad sa amin ang seryosong mukha niya. Halatang hindi siya natulog. Malalim ang eyebags niya at gulo-gulo ang buhok. Mukhang sirang-sira na ang disposisyon niya dahil sa pagkawala ng kanyang mahal na si Audrey. Nakakaawa, pero kasalanan niya ito. Kung pinili niya lang ako, hindi sana aabot sa ganito."Shane," tawag ko sa pangalan niya sa pinakamalambot na paraan na kaya ko. "Nandito kami dahil gusto na

AudreyAng sakit ng katawan ko. Ramdam ko ang bawat hibla ng lubid na nakabaon sa mga pulso at bukung-bukong ko. Ilang oras na ba akong nakatali rito sa maduming upuan na ito? Hindi ko na alam. Ang huling naaalala ko lang ay ang puting gown ko na nadudumihan sa sahig ng boutique at ang amoy ng kemikal na nagpaitim sa paningin ko.Humahagulgol ako habang nakatingin sa madilim at maalikabok na kisame ng bodega. Ang bawat hikbi ko ay nagpapasakit sa tiyan ko. Doon ako mas natatakot. Hinawakan ko ang tiyan ko gamit ang mga daliri kong pilit na kumakawala sa tali."Anak... wag kang bibitiw. Nandito lang si Mama," bulong ko sa gitna ng iyak. Natatakot ako na dahil sa sobrang stress at gutom, baka may mangyaring masama sa kanya. Paano kung makunan ako rito? Paano kung dito na matapos ang lahat ng pangarap namin ni Shane?Biglang bumukas ang malaking pinto ng bodega. Sumabog ang liwanag mula sa labas at pumasok ang isang anino. Paglapit niya, nakilala ko agad ang mukhang iyon kahit malayo pa.

MARIANDahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Ang puting kisame na kanina ay malabo ay unti-unting luminaw. Masakit ang buong katawan ko, parang bawat ugat ko ay binubugbog ng kung anong bigat. May naramdaman akong matigas na bagay sa braso ko—isang suwero."Gising ka na pala," isang mahinahong boses ang narinig ko mula sa gilid.Napabaling ang tingin ko sa isang babaeng medyo may edad na. Nakasuot siya ng salamin at may hawak na maliit na flashlight. "S-sino ka? Nasaan ako?" pilit kong tanong, pero ang boses ko ay halos pabulong na lang sa tindi ng pagkatuyo ng lalamunan ko."Ako si Loida. Isa akong retired doctor," pakilala niya habang sinusuri ang mga mata ko. "Nasa bahay kita. Nakita kitang duguan sa gilid ng highway malapit dito noong isang gabi. Bukod sa mga pasa, mukhang nalason ka rin. Mabuti na lang at hindi ganoon karami ang pumasok sa sistema mo."Nanlaki ang mga mata ko. Hinawakan ko ang mukha ko, ang dibdib ko, ang mga kamay ko. "Buhay ako? Buhay pa ako, Doc?"Tumango

LuisNakatitig lang ako sa maliit na telebisyon dito sa bodega habang nanginginig ang mga kamay ko. Halos mabitawan ko ang baso ng tubig na hawak ko nang marinig ang balita."Isang bilyon..." bulong ko sa sarili ko.Hindi lang pala ako ang nabulabog. Pagtingin ko sa labas ng bintana, pakiramdam ko bawat taong dumadaan, bawat sasakyang humihinto, ay naghahanap na sa amin. Sino ba namang hindi gaganahan sa isang bilyong piso? Buong Pilipinas, pati na siguro ang mga tambay sa kanto, gising at nagmamanman na. Mainit na ang lupa sa ilalim ng mga paa ko.Maya-maya, mabilis na pumasok si Miranda. Halatang hindi rin siya nakatulog. Magulo ang buhok niya at panay ang lingon sa likod bago niya isinara ang pinto."Luis, narinig mo ba? Isang bilyon!" humihingal niyang sabi. "Desperado na si Shane. Hindi na ligtas dito. Ang daming usisero sa paligid, pati mga pulis, baka bukas-makalawa ay pasukin na ang bawat bodega rito.""Ano nang gagawin natin?" tanong ko. "Milyonaryo na nga ako pero baka sa se

LuisNagising ako sa tunog ng buzzer dito sa loob ng underground na bahay. Agad akong napabalunghat mula sa sofa at kinabitan ng kaba ang dibdib ko. Masyado pang maaga para bumisita si Miranda o si Billy. Dahan-dahan kong nilapitan ang monitor ng CCTV na nakakabit malapit sa pinto ng basement. Nakita ko ang sasakyan ni Billy, pero may kasama siyang dalawang babae na hindi ko kilala.Binuksan ko ang pinto nang makababa na sila. "Billy, anong meron? Sino sila?"Hindi man lang tumingin sa akin si Billy at dire-diretsong pumasok. "Si Doktora Loida ito, Luis. At iyan naman ang asisstant niya. Nandito sila para tingnan si Audrey. Siguraduhin nating hindi siya magkakasakit o mapapano ang bata sa sinapupunan niya."Napakunot ang noo ko habang pinapanood ang matandang doktora na pumasok. May kasama siyang mas batang babae na nakasuot ng face mask, malaking salamin, at nakayuko lang. Parang may kakaiba sa kilos nung assistant, pero binalewala ko muna dahil mas nagtataka ako sa utos ni Miranda.