It is not the end

MARIAN

Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Ang puting kisame na kanina ay malabo ay unti-unting luminaw. Masakit ang buong katawan ko, parang bawat ugat ko ay binubugbog ng kung anong bigat. May naramdaman akong matigas na bagay sa braso ko—isang suwero.

"Gising ka na pala," isang mahinahong boses ang narinig ko mula sa gilid.

Napabaling ang tingin ko sa isang babaeng medyo may edad na. Nakasuot siya ng salamin at may hawak na maliit na flashlight. "S-sino ka? Nasaan ako?" pilit kong tanong, pero ang boses ko ay halos pabulong na lang sa tindi ng pagkatuyo ng lalamunan ko.

"Ako si Loida. Isa akong retired doctor," pakilala niya habang sinusuri ang mga mata ko. "Nasa bahay kita. Nakita kitang duguan sa gilid ng highway malapit dito noong isang gabi. Bukod sa mga pasa, mukhang nalason ka rin. Mabuti na lang at hindi ganoon karami ang pumasok sa sistema mo."

Nanlaki ang mga mata ko. Hinawakan ko ang mukha ko, ang dibdib ko, ang mga kamay ko. "Buhay ako? Buhay pa ako, Doc?"

Tumango