All Chapters of Confess Love รุ่นพี่ที่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

 “ผมไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายตรงไหนก่อนดีครับ” ไคชัวร์เองก็ยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเหมือนกัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ทำให้เตรียมรับมือไม่ทัน เพราะไม่เคยคิดว่าคนที่คุ้นเคยกันจะกล้าเอาชีวิตกันแบบนี้ “พ่อถามใหม่แล้วกัน พ่อให้ลูกทั้งสองเริ่มเรียนรู้งานตั้งแต่อายุสิบหก จนกระทั่งตอนนี้อายุสิบเจ็ดตามหลักสากลและอายุสิบเก้าตามเกาหลีที่พวกลูกอยากไปเรียนมันมีอะไรบางอย่างที่พ่อมองข้ามไปใช่ไหม” “ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ว่าช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี้ผมลงดูบัญชีตามคำแนะนำของหัวหน้าแผนกบัญชีและแผนกการเงิน และพบว่าเกิดความผิดปกติของการซื้อของผิดสเปคในโครงการก่อสร้างล่าสุด ตอนแรกไม่แน่ใจเลยตามไคชาร์มาช่วยดู และเจ้าตัวก็รีบขี่รถออกไประงับก่อสร้างที่ไซต์งาน” “เลยเกิดเรื่องขึ้น เพราะพวกโกงกินในบริษัทมันตั้งใจเอาเงินไปใช้ส่วนตัว แต่ดันถูกจับได้เลยกะจะลอบยิงให้ไม่ปลอดภัยแต่อาคารดันมาพังลงซะก่อน แบบนั้นใช่ไหมลูก” “ค

 “เรียนรู้มาอย่างดีเลยนะ” จินฮวนประชด “แน่นอนครับ ผมจีบตั้งสามเดือนกว่าแล้วเพิ่งจะได้เป็นแฟนแค่เดือนกว่าเอง รวมทั้งหมดห้าเดือน กำแพงเหล็กถูกแล้วครับ” สิ่งที่เขาพูดไม่ได้เกินจริงนัก คนตรงหน้าใจแข็งชนิดที่เรียกว่าไม่มีอะไรจะพังทลายได้เลย หากไม่ได้เจอกันที่รีสอร์ทวันนั้น ก็ไม่มีทางเข้ามาในใจได้เลยสักนิด เพราะปมเรื่องสุขภาพ ความกลัว ความหวั่นไหว สภาพจิตใจไม่มั่นคงแบบนั้น ถ้าไม่คุยกันตรงๆ ก็คงไม่มีทางได้คบกันแน่นอน “พูดตรงเกินไปแล้ว” เสียงทุ้มนุ่มบอกพลางส่ายหัว จินฮวนทำใจยอมรับความจริง เขาไม่ใช่คนที่สนใจคนอื่นเท่าไหร่นัก ลำพังสุขภาพและการทำงานในบริษัท งานในบ้านก็รุมเร้าอย่างหนักจนไม่มีเวลาคิดอย่างอื่น ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอกัน ไม่มีทางได้คุยกันหรอก ขนาดคนเมื่อกี้ยังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะไม่ได้ใส่ใจ “วันหยุดนี้มีนัดกับใครไหมครับ ไปเดตกันไหม” เสียงทุ้มต่ำชวนด้วยน้ำเสียงออดอ้อน&

 “นายบ้าไปแล้วเหรอ! มันใช่เวลามายืนคิดอะไรอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไหม!” จินฮวนตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงลูกกระสุนที่เข้ามารอบทิศทาง “ผมไม่ได้บ้า แค่กำลังคิดว่าคนที่จ้องเล่นเป้าหมายคือผมหรือพี่กันแน่” “ไอ้เด็กเวร! นายต้องการให้ฉันเป็นบ้าตายก่อนหรือไง” จินฮวนลากไคชาร์ออกไปทางฝั่งที่เริ่ม หละหลวมเพื่อหวังออกมาจากเรือนกระจก ในระหว่างที่พวกมันกำลังตามหาอยู่ด้านในมือของไคชาร์กดปุ่มส่งสัญญาณของความช่วยเหลือตั้งแต่มีเสียงปืนนัดแรกแล้ว เขาหวังว่าบรรดาบอดี้การ์ดของพี่ชายตนเองจะมาช่วยได้ทันเวลา ตอนแรกจะมีคนมาคอยคุ้มกันในวันนี้ แต่อยากอยู่เป็นส่วนตัวบ้างเลยไม่ได้สั่งให้มา     คุ้มกัน แต่ใครมันจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาร่างสูงโปร่งกึ่งจูงกึ่งลากอีกคนด้วยความกระวนกระวาย จะวนกลับไปที่ลานจอดรถก็คงไม่ทันเสียแล้ว วิ่งออกไปตัวเปล่าแบบนี้เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้ “ดูสบายใจจังเลยนะ ทั้งที่พวกเรากำลังหนีตายอยู่แบบ

 “สุดท้ายนี้ ฉันอยากบอกว่าฉันไว้ใจน้องชายของแกมาตั้งนานแล้ว ไม่มีอะไรที่ไม่ไว้ใจ และนับจากนี้ไปต่อให้สองคนนี้จะเกินเลยกัน ฉันก็จะยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เพราะขนาดคนขี้ระแวงยังจินฮวนยังลดกำแพงลงได้ การมีอยู่ของไคชาร์ทำให้น้องฉันดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น เพราะฉะนั้น ไม่ต้องมาตั้งแง่อะไรสักที รำคาญ” เป็นการพูดที่ยาวที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว ถ้าไม่นับรวมกับตอนทำงาน มันถึงเวลาที่จะมาเคลียร์ปัญหาและสะสางเรื่องบาดหมางกัน ระหว่างฝาแฝดคนพี่ของทั้งสองบ้านสักที ถ้าตนเองไม่เปิดประเด็นก่อน สงสัยคงจะไม่จบไม่สิ้น คงได้จิกกัดกันไปอีกนานแสนนาน ซึ่งไม่อยากทำแบบนั้น ยังไงก็กำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกันในอนาคต อะไรที่ลดลงได้ก็อยากทำเพื่อความสุขของจินฮวน “ในเมื่อรุ่นพี่พูดถึงขนาดนี้แล้ว ผมก็ขอพูดบ้างแล้วกัน ผมลดอคติและอะไรหลายอย่างลงนานแล้ว ไม่ใช่แค่วันนี้เพียงแต่ปกติไม่ใช่คนพูดจาดีกับใคร คนที่พูดดีด้วยมีแค่ไคชาร์คนเดียวเท่านั้น

 14 ปีก่อน (เหตุการณ์ก่อนเข้าเรียนมหาลัย) ฮวัง จินฮาน แฝดผู้พี่ อายุ 7 ปีฮวัง จินฮวน แฝดผู้น้อง อายุ 7 ปี ณ งานเปิดตัวอสังหาริมทรัพย์ “คุณชายทั้งสองรออยู่ในห้องรับรองก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเรียนคุณท่านทั้งสองให้ทราบค่ะ” กริ๊ก! “ทำไมถึงสะพายกระเป๋าเป้มาด้วยล่ะ ไม่ได้ฝากคนขับรถไว้เหรอ” จินฮานถามด้วยความสงสัย “ไม่ได้ฝากครับ กะจะเอามาทำการบ้านที่ได้เรียนวันนี้ ยังมีอีกหลายอย่างต้องทำ” จินฮวนตอบพลางเปิดกระเป๋า “เดี๋ยวค่อยทำก็ได้ ยังไงวันนี้ก็วันศุกร์ มีเวลาอีกตั้งสองวันไม่ใช่เหรอ” จินฮานบอกพลางยักไหล่ จินฮวนได้แต่กลอกดวงตาไปมาด้วยความรำคาญ คำพูดแบบนั้นมันใช้ได้กับครอบครัวที่เรียนหลักสูตรธรรมดาเท่านั้นหรือเปล่า มันสามารถเอามาใช้กับพวกเราสองคนที่นอกจากเรียนตามหลักสูตรขั้นพื้นฐานที่ควรได้รับตามระบบ คาบเรียนพิเศษนอกเวลาที่มีทั้งวิชาที่พว