All Chapters of รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 9 คนไกลพอร์‍ชเดินทางออกจากบ้านตอนเช้ามืดซึ่งบุษกรยังไม่ตื่น เธอตื่นและไปทำงานอย่างเช่นทุกวันห้องสนทนา Porsche & B_BKPorsche : ถึงแล้วนะครับ (แนบรูปห้องประชุม)B_BK : ค่ะ เหนื่อยไหมคะPorsche : ไม่ครับ เวลาเหนื่อยคือช่วงหลังจากนี้ครับB_BK : ทำไมเหรอคะPorsche : Sale Forecast[1] ของปีหน้าครับ คนทำเป้าอยากทำน้อย แต่ผู้บริหารระดับสูงต้องการมากกว่านั้น กว่าจะลงตัวไม่รู้จะใช้เวลาวันนี้ทั้งวันเลยหรือเปล่า B_BK : สู้ ๆ นะคะคงเพราะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เขาพูดมากนัก บุษกรจึงได้แต่บอกว่าสู้ ๆ หวังแค่ให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีและหวังให้เขากลับมาบ้านอย่างปลอดภัย ‘กลับบ้านอย่างปลอดภัย’ นี่มันความคิดของคนเป็นภรรยาแล้วรอสามีกลับบ้านเลยนะ มีข้อความส่งมาจากเขาอีกหนึ่งข้อความPorsche : ประชุมเสร็จแล้วจะทักไปนะเนี่ย! เนี่ย! คำพูดเขามันชวนคิดลึก เพื่อนที่ไหนกันจะส่งข้อความแบบนี้ ไม่มี!คนไข้รายแรกของวันกำลังจะเข้ามาทำให้เธอจำต้องสลัดภาพของคนที่อยู่ไกลถึงสิงคโปร์ทิ้ง ใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมรับคนไข้รายแรกของวันมีคนบอกว่าถ้าคนแรกผ่านสบาย ๆ คนต่อไปก็สบายเอง สาบานว่าคิดเรื่องของคนไข้รายแรก ไม่ใช่ผู้ชายคน

บทที่ 10 วิดีโอคอลชายหนุ่มรีบอาบน้ำและออกจากห้องน้ำ รู้สึกผิดไม่น้อยที่ใช้ภาพในจินตนาการของสาวข้างบ้านทำสิ่งที่ไม่ละอายเช่นนี้“โคตรโรคจิต” ก่นด่าตัวเอง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ในเมื่อทำไปแล้ว เขาเฝ้าบอกตัวเองว่าเขาคงจะของขาดนานเกินไป อีกอย่างช่วงนี้เขาใกล้ชิดแค่เธอเท่านั้นเอาเถอะ นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขาจะขโมยภาพเธอมาใช้ในจินตนาการชายหนุ่มคงประเมินจิตใจของตัวเองต่ำเกินไป คำกล่าวที่ว่าจิตใจของมนุษย์เรานั้นยากแท้หยั่งถึงไม่เกินไปนักแม้จินตนาการจะสำคัญกว่าความรู้ แต่ ‘ความอยาก’ นั้นสำคัญกว่าสิ่งใด เมื่อได้เห็นเพียงรำไร สร้างภาพใหญ่และจินตนาการมากมายพอร์‍ชจะรู้เท่าทันจิตใจของตัวเองหรือไม่ ว่าเวลานี้เขาไม่ได้มองเธอเป็นคนข้างบ้านอีกต่อไป เขามีความรู้สึกมากกว่านั้นความรู้สึกที่ผู้ชายปรารถนาผู้หญิงคนหนึ่งอย่างแรงกล้า ก่อนหน้านี้เขาแค่คิดว่าอยากได้เพราะใกล้ชิดแล้วอารมณ์พาไป แต่เวลานี้แม้ว่าผู้หญิงที่นั่งข้างกายจะทั้งส่งสายตาเชิญชวนและพร้อมไปต่อกับเขาหากแต่ชายหนุ่มกลับมองเมินอยากให้งานเลี้ยงวันนี้เสร็จลงโดยเร็ว เขาต้องวิดีโอคอลหาลูกทั้งสองและคนเลี้ยงลูก“แบมทำอะไรอยู่” ทันทีที่ประต

บทที่ 11 ทำไรอยู่“วันนี้ห้ามขึ้นมานอนบนนี้นะเดี๋ยวพ่อว่านะ” หญิงสาวที่เวลานี้กำลังมาสก์หน้าก่อนนอนทำเสียงดุให้เจ้าแมวทั้งสองตัวที่ปีนขึ้นมาเตรียมตัวจะนอนกับเธอ“เมี้ยว” เธอคิดมากไปเองหรือเปล่านะทำไมถึงได้รู้สึกว่าเสียงของเจ้าหญิงพอลลี่กับน้องเสือออดอ้อนเป็นพิเศษ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขับไล่ลูกชายกับลูกสาวเจ้าของเตียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหนพ่อของเจ้าพวกนี้อีกแล้ว ทำไมชอบวีดีโอคอลมานะ ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงเวลาจะนอนไม่อยากเจอหน้าคนที่กำลังแอบชอบเป็นแฟนกันก็ว่าไปอย่าง นี่ไม่ใช่ คนปั้นปากที่กำลังมาสก์กดใช้กล้องหลังให้ส่องลูกของเขาก่อนจะกดรับสาย“หวัดดีพ่อเร็วเด็ก ๆ”‘ทำอะไรอยู่’“กำลังจะขอนอนบนเตียงด้วย”“ไม่ เราหมายถึงแบม ทำอะไรอยู่”“ก็กำลังจะนอนไง” ถามมาได้เธออยู่บนเตียงแบบนี้จะให้ทำอะไรนอกจากจะนอน “จริงหรือเปล่า ไม่ใช่กำลังจะหนีเที่ยวนะ” คนปลายสายเอ่ยล้อเลียน รู้ว่าเธอไม่มีทางหนีเที่ยว“จะนอนจริง ๆ”“ไม่เชื่อหรอก ขอดูหลักฐานหน่อย” เขาอยากเห็นหน้าเธอแต่ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรดี คิดได้เวลานี้แค่เรื่องหนีเที่ยวนี่แหละ“ใส่ชุดนอนแบบนี้จะหนีเที่ยวได้ไง”“เอ้ย!” เขาร้องต

บทที่ 12 กอดความหนาวเหน็บเข้าเล่นงานร่างเล็กจนต้องขดตัวซุกกับอกแกร่งเพื่อหาไออุ่น ร่างบางถูกกระชับเข้าอ้อมกอดแกร่ง คนหนาวยิ้มเพราะกลิ่นหอมของร่างที่เธอกอดหมอนข้างหอมจังเสียงกรนเบา ๆ ของคนตัวเล็กทำเจ้าของอ้อมกอดหัวเราะเบา ๆ เพื่อนข้างบ้านเขาคงทั้งเมาทั้งง่วง เขาเวลานี้กลับไม่ง่วงเลยสักนิดคงเพราะระหว่างทางจากกรุงเทพฯ-พระนครศรีอยุธยาเขาหลับตลอดทางคนในอ้อมกอดดิ้นยุกยิก มือหนาลูบแผ่นหลังบางอย่างเบามือปลอบประโลมให้คนตัวเล็กฝันดีและก็ได้ผลเมื่อเธอนิ่งพร้อมทั้งกรนอีกครั้งผู้หญิงอะไรกรนด้วยถึงจะแอบแซวคนกรนแต่ใบหน้าชายหนุ่มกลับยิ้มอย่างพอใจ แอบกดจมูกลงบนกลุ่มผมหนานุ่มลื่น รู้สึกเหมือนได้แมวเพิ่มอีกตัวเพียงไม่นานเจ้าของแมวก็หลับใหลไม่ต่างจากแมวตัวใหม่ของเขา คนเป็นหมอจะรู้ไหมว่าเวลานี้จากหมอเธอได้กลายเป็นแมวของใครบางคน เวลานี้เขาลูบหลังเธอ อีกไม่นานเขาคงต้องเกาคางเธอแน่เช้าวันใหม่ คนนอนหลับสนิทฝันดีตลอดทั้งคืน รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันดีเหลือเกิน ไม่ต้องรีบตื่นไปทำงานและวันนี้เจ้าของบ้านจะกลับมาแล้ว คิดถึงเขา ไม่เจอกันสี่วันเต็มความรู้สึกในอกของคุณหมอสาวบอกกับตัวเองว่า เธอไม่ใช่แค่ชอบเขา

“ใคร?” เขาเผลอคว้าข้อมือบางไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะหันหลังกลับ คำถามว่าใครคือคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูบ้านซึ่งห่างจากประตูรั้วบ้านหลายสิบเมตร“พี่ค่ะ” ชายรุจถึงจะอายุเท่าเธอแต่ถ้านับเดือนกันแล้ว รุจถือว่าเป็นพี่เธอ“ปล่อยค่ะ พอร์‍ช” บุษกรดึงมือออกจากการเกาะกุมของคนตัวโต มีสิทธิ์อะไรมาถามเธอ ในเมื่อไม่ได้ชอบก็ไม่ต้องมาให้ความหวัง ตัวเองก็มีคนของตัวเองอยู่แล้ว นี่เขากะจะเก็บไว้ทุกคนเลยหรือไง คนไม่พอใจสะบัดมือออกก่อนจะเดินกลับไปในตัวบ้าน โดยไม่เชิญคนที่หอบของฝากมาให้เข้าบ้าน ประตูรั้วเป็นระบบอัตโนมัติทันทีที่เธอปิดก็ล็อกทันที คนที่อยากเดินตามเข้าไปก็หมดสิทธิ์ แล้วไอ้ห่านั่นมันเป็นใครกัน รู้สึกคุ้นหน้าแต่เพราะเขาไม่ได้ใส่คอนแท็กต์เลนส์จึงมองเห็นอีกฝ่ายไม่ชัดในระยะสิบกว่าเมตรเช่นนี้ พอ‍ภัทรกลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์เสีย เขาเองก็ไม่รู้ว่าอารมณ์เสียเรื่องอะไรกัน ทั้งที่วันนี้เขาควรอารมณ์ดีสิ อารมณ์ดีเพราะคนที่เขาแอบชอบอย่างแอลี่มาถึงบ้าน แต่เวลานี้เขากลับไม่รู้สึกดีเลยสักนิด เขาเป็นอะไร พอ‍ภัทรไม่อยากหาคำตอบเวลานี้ นี่เขารีบทำงานกลับมาก่อนเวลาเพื่อจะ