All Chapters of แม่สื่อผู้นี้ไม่ขอมีสามีเป็นองค์รัชทายาท: Chapter 41 - Chapter 50

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น นางกลับรู้สึกว่าความอ่อนโยนของบุรุษตรงหน้า คล้ายคลึงกับบิดาผู้ล่วงลับของตนยิ่งนักเสิ่นอวี้เจาเผลอตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ แล้วอยู่ๆ ก็หวนนึกถึงอดีตเมื่อหลายปีก่อนความรักอันลึกซึ้งของบิดามารดา ได้ฝากรอยประทับไว้ในใจของนางตั้งแต่ยังเยาว์ แม้จะเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อย แต่ในตอนนั้น นางก็ได้ตั้งปณิธานเอาไว้แล้ว วันหนึ่งจะต้องเป็นผู้เชื่อมด้ายแดง ผูกชะตาคู่รักให้แก่ผู้คน และจะต้องหาบุรุษที่คล้ายคลึงกับบิดาให้ได้บุรุษผู้เปี่ยมล้นทั้งบุ๋นและบู๊ ซื่อสัตย์ภักดีต่อเพียงสตรีคนเดียวจนกระทั่งวันหนึ่งนางได้พบกับฉู่หยุนชิงและนับแต่นั้นมา นางก็กลายเป็นแม่สื่อผู้ทรงอำนาจที่สุดในเมืองหลวงบางทีอาจเป็นเพราะความยึดมั่นที่ฝังลึก นางจึงมองเห็นเงาของเสิ่นหยุนเซียวซ้อนทับอยู่บนตัวฉู่หยุนชิง และนั่นเองที่ทำให้นางไม่ยอมปล่อยมือมาตลอดหลายปีแต่ตอนน

 แผนนี้ได้ผลดียิ่งนักเสิ่นอวี้เจาแอบชื่นชมในความชาญฉลาดของตนเอง ก่อนจะแสดงสีหน้าจริงจัง "สมแล้วที่คนไม่เหมือนชื่อ อ่อนโยนเรียบร้อย ที่แท้เป็นเพียงเปลือกนอก ต่อหน้าข้ายังเสียกิริยาเยี่ยงนี้ หากได้พบฝ่าบาทจะเป็นเช่นไร สำหรับคนที่เสียมารยาทเมื่อครู่ทั้งหมด นำตัวไปยังห้องราชกิจ รับรางวัลแล้วกลับบ้านไปเถิด"เมื่อเป็นเช่นนี้ รายชื่อหญิงงามที่เหลืออยู่จึงลดลงไปเกือบครึ่ง เสิ่นอวี้เจาพอใจกับผลงานตนเองเป็นอย่างยิ่งเมื่อสถานที่กลับมาสงบลงอีกครั้ง รอบตัวเหลือเพียงสองคน นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉู่หยุนชิง"องค์ชายห้า ข้าทำเกินไปหรือไม่?" แม้นางไม่ได้รู้สึกว่าตนเองทำผิดอะไร แต่ในฐานะหญิงผู้คัดเลือก เมื่อมองย้อนกลับไปยังหน้าที่ที่ตนเองทำสำเร็จ เสิ่นอวี้เจาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดช่างเหลวไหล"ตอนนี้มองดูอาจเหมือนใจร้าย แต่ภายหลังพวกนางจะรู้สึกขอบคุณเจ้า" ฉู่หยุนชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่

ฮ่องสร้างภาพลักษณ์ "จักรพรรดิผู้ทรงธรรม" ให้กับตนเองได้สำเร็จ จนกล่าวได้ว่าการกระทำของพระองค์นั้น "ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว" แต่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างทราบดีว่า พระองค์ช่างไร้ยางอายถึงเพียงใด จนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพระองค์ถึงให้กำเนิดโอรสอย่างฉู่มู่ฉือและฉู่ซั่วกู่ได้ผลสรุปของการคัดเลือกบรรดานางสนมในครั้งนี้ คือตกม้าตายกันทั้งขบวน แม้เรื่องราววุ่นวายนั้นจะเป็นที่กล่าวขาน แต่ก็ยังไม่เทียบเท่ากับข่าวการหมั้นหมายกันระหว่างฉู่มู่ฉือและเสิ่นอวี้เจา ซึ่งเป็นข่าวใหญ่ที่ยิ่งทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงยิ่งกว่าแม้แต่องค์หญิงฉู่เหม่ยหลินเองก็ยังงุนงง เมื่อเห็นเสิ่นอวี้เจาที่อยู่ๆ กลับไปปรากฏตัวในตำหนักของรัชทายาท นางคิดในแง่ร้ายว่าไท่จื่ออาจใช้วิธีบังคับลักพาตัว แต่เมื่อรีบไปช่วยเหลือกลับพบว่า ทั้งสองนั่งจิบชาอย่างสบายใจในศาลา ชวนคุยราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น"พี่หญิง! พี่ได้ยินข่าวในวังแล้วหรือไม่?""ได้ยินแล้ว" เสิ่นอวี้เจา พยักหน้ารับอย่างสงบน

"ฝ่าบาทคิดซื้อของพรรค์นี้มาได้อย่างไร...""เพราะต่างหูของเจ้าเริ่มเก่าแล้ว" เขาพูดเสียงดังฟังชัด "ต่างหูหยกหุ้มทองที่เจ้าใส่มันเก่ามาก อย่าใส่มันอีกเลย ถอดออกเถอะ"เสิ่นอวี้เจาเริ่มเข้าใจ ของตอบแทนอะไรกัน! คนผู้นี้ก็แค่หึงที่นางใส่ต่างหูที่ฉู่หยุนชิงเคยให้มาต่างหาก!"หม่อมฉันแทบไม่เคยซื้อเครื่องประดับ ฝ่าบาทก็ทราบอยู่แก่ใจ" นางปรายตามองเขา ท่าทีงดงามจนใจคนสั่นไหว แฝงด้วยอารมณ์น้อยใจเล็กๆ "ที่หม่อมฉันใส่ก็แค่เพราะไม่อยากเสียเวลาเปลี่ยน ไม่ได้เกี่ยวกับว่าเป็นของที่องค์ชายห้าให้มา"ฉู่มู่ฉือพยักหน้าอย่างจริงจัง "ข้าเข้าใจดี""จริงหรือ?""ก็ได้ ข้ายอมรับ" เขายิ้มพลางยกต่างหูขึ้นมาระดับสายตานาง "แค่เห็นเจ้าสวมของที่น้องห้าให้ ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจ" แววตาของเขาอ่อนโยนยิ่งขึ้น "แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ข้าอยากให้เจ้าสวมสิ่งที่ข้ามอบให้ อยากให้บนตัวเจ้ามีแต่ของๆ ข้าเท่านั้น"

เพราะการทำให้พระมารดาเสียชีวิต เป็นเหมือนตราบาปติดตัวฉู่มู่ฉือตั้งแต่ลืมตาดูโลก และไม่อาจลบเลือนไปชั่วชีวิต แม้เขาจะทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจ แต่เสิ่นอวี้เจากลับเห็นแววตาของเขาแฝงความขมขื่น นางนิ่งเงียบ ก่อนจะตระหนักว่า ในช่วงเวลาที่เขาต้องโดดเดี่ยวเจ็บปวดเพราะขาดพระมารดา...นางเคยอยู่ที่ไหนและทำอะไร?เสิ่นอวี้เคยรังเกียจและหลีกหนีองค์รัชทายาทมากว่าสิบปี จนกระทั่งตอนนี้ยอมอยู่เคียงข้างเขาในที่สุดนิสัยของฉู่มู่ฉือที่ดูเย็นชาและห่างเหินนั้น ไม่ใช่ว่าไร้ที่มา มันเกิดจากการที่ไม่มีใครยอมเข้าใกล้ ไม่มีใครคอยปลอบประโลมจิตใจ แต่โชคดีที่ท้ายที่สุด นางได้กลายเป็นคนนั้น"จากนี้ไป หม่อมฉันจะดูแลฝ่าบาทเอง""หืม"เสิ่นอวี้เจามองสายตาสับสนของฉู่มู่ฉือ รอยยิ้มของนางดูเหมือนทั้งแย้มยิ้มและไม่ยิ้ม "หม่อมฉันบอกว่า จากนี้ไป จะดูแลฝ่าบาทอยู่เคียงข้างเสมอไป"ฉู่มู่ฉือรู้สึกหัวใจเต้นระส่ำและไม่เป็นจังหวะ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองนางที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนที่เสิ่นอวี้เจาจะโน้มตัวลงโอบกายชายหนุ่มผ่านผ้าห่มเนื้อหนา หลังจากนั้นไม่นาน แววตาดำสนิทของเขากลับสว่างไสวขึ้นราวกับถูกแต่งแต้มด้วยดวงดาวนอกหน้าต่าง