All Chapters of แม่สื่อผู้นี้ไม่ขอมีสามีเป็นองค์รัชทายาท: Chapter 51 - Chapter 60

คำพูดสุดท้ายเพิ่งหลุดจากปากองค์หญิง เสิ่นอวี้เจาก็พอจะเดาเรื่องราวทั้งหมดออกแล้ว สีหน้าของนางเปลี่ยนจากงุนงงเป็นเรียบนิ่งในพริบตา นางผลักองค์หญิงออกไปด้านข้าง พอเห็นแบบนั้นฉู่เหม่ยหลินกับซูมู่หลางเหมือนจะเข้ามาขวางอีก จึงตัดปัญหาโดยการยกบานประตูฝั่งนั้นออกจากบานพับ เดินเข้าไปในห้องโดยไม่สนอะไรอีกแล้วสิ่งที่เห็นก็คือภาพตรงหน้า...ช่างชวนตะลึงเสียจนแทบหายใจไม่ออกเยว่ชิงหนี่ว์นั่งพิงหัวเตียง ผมยาวกระเซิง คลุมกายไว้ด้วยเพียงผ้าบางผืนเดียว เรียวขาทั้งสองข้างขาวเนียนสะดุดตา แลเห็นเพียงครึ่งแต่ยิ่งน่าคิด ส่วนฉู่มู่ฉือยังคงนอนอยู่บนเตียงหลับสนิท ร่างกายเขานั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทุกส่วนเว้าโค้งล้วนเปลือยเปล่าให้เห็นอย่างชัดเจน จากสภาพนี้ก็พอประเมินได้ว่าเมื่อคืนคนทั้งสองคงมีอะไรที่...ดุเดือดไม่น้อยแต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด กลับเป็นรอยเลือดสดสีแดงฉานบนผ้าปูที่นอน โดดเด่นราวกับดอกโบตั๋นผลิบานเสมือนมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นกลางศีรษะเสิ่นอวี้เจา นางเงียบงันอยู่นานกว่าจะเอ่ยเสียงสั่น เสียงนั้นเกือบแหลกสลายอยู่ในลำคอ"ข้าคิดว่า...ข้าควรได้รับคำอธิบายสักคำหนึ่ง เยว่ชิงหนี่ว์ คิดจะพูดอะไรกับข้าหรือไม่?""

"ชิงหนี่ว์รู้ดีว่าตนเองไม่อาจเทียบกับเสิ่นอวี้เจาได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นหญิงต่ำช้าา! หากคุณชายยังคงปฏิเสธเช่นนี้ ข้าขอลากลับไปดีกว่า และจะถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น!" นางพูดจบก็วิ่งหนีออกไป แต่สุดท้ายก็ถูกเล่อเฟยรั้งตัวไว้"น่าเสียดายเสียจริง ข้ายอมหลีกทางให้อยู่แล้ว แต่นางก็ยังไม่ยอมไป" ฉู่เหม่ยหลินถอนหายใจเสียงดังอย่างเย้ยหยันเล่อเฟยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเสียดสีขององค์หยิง และเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เสิ่นอวี้เจาแทน "จริงๆ แล้ว ข้าเคยพูดคุยกับอวี้เจาเรื่องนี้แล้ว นางก็มิได้คัดค้านอะไร เพราะอวี้เจาเป็นคนที่เข้าใจผู้อื่นดี..."แต่เสิ่นอวี้เจาก็ปฏิเสธอย่างเรียบง่ายด้วยคำสามคำว่า "หม่อมฉันไม่เคยตอบรับว่าเห็นด้วย""..."คำตอบนี้ทำให้ฉู่มู่ฉือยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่อง รอยยิ้มที่มาจากใจจริง "ใช่แล้ว นางเป็นคนที่ไม่มีทางยอมประนีประนอมเรื่องสำคัญเช่นนี้ หากนางตอบตกลงสมองคงกระทบกระเทือนแน่"เสิ่นอวี้เจาที่เขารักคือหญิงสาวที่หยิ่งในศักดิ์ศรี และไม่มีทางยอมลดมาตรฐานของตนเองแม้แต่ครึ่งก้าว เล่อเฟยเบือนหน้าหนีสายตาจากฮ่องเต้ ซึ่งดูเหมือนไม่อยากตอบสนองใดๆ จึงหันก

นับตั้งแต่กลับมาที่เมืองหลวง อาการของฉู่มู่ฉือก็ไม่ค่อยดีนัก แม้ภายนอกเขาจะไม่แสดงออก แต่เสิ่นอวี้เจากลับมองออก ท้องของเขาเดิมทีก็มีปัญหาอยู่แล้ว เจ็บปวดอยู่เนืองๆ ครั้งนี้เกรงว่าในช่วงที่อยู่เจียงหนานถูกวางยาซึ่งทำให้อาการทรุดลงไปอีกความไม่พอใจที่นางมีต่อเล่อเฟยยิ่งล้ำลึกขึ้น นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเล่อเฟย ถึงได้จงใจล้ำเส้นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นตอนแรกในอุทยานหลวง ที่กุเรื่องรักปลอมๆ อย่างไร้ความรับผิดชอบ หรือแม้แต่ตอนนี้ที่พยายามผลักดันบุตรสาวบุญธรรมของตนให้กับฉู่มู่ฉือ เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางไม่อาจยอมรับได้แต่ถึงกระนั้น เสิ่นอวี้เจาก็ไม่อาจแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน เพราะต้องคำนึงถึงหน้าตาของฮ่องเต้ ซึ่งมีความรักใคร่ต่อเล่อเฟยเป็นอย่างมาก เป็นสิ่งที่ผู้มีสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกเสิ่นอวี้เจาคลับคล้ายคลับคลาว่าแท้จริงแล้ว ตัวนางเองอาจเป็นเป้าหมายหลักของเล่อเฟย ส่วนฉู่มู่ฉือนั้นเป็นเพียงผู้ที่โดนหางเลขไปด้วย ถึงแม้จะเฉลียวฉลาดอย่างไร ก็ยังคงคาดเดาเหตุผลเบื้องหลังไม่ได้ เพราะไม่เคยมีความบาดหมางใดๆ กับเล่อเฟยมาก่อน ตรงกันข้าม นางกลับเคารพนับถือเล่อเฟยเสียด้วยซ้ำ"เพราะเหตุใด?

"พูดมา"บนหน้าผากของเจียงเฉินมีเหงื่อเย็นซึมออกมา เขารู้ดีว่าการรายงานเรื่องนี้อาจนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ และตัวเขาเองอาจต้องรับเคราะห์ร่วมไปด้วย"ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาให้ไท่จื่อและนายท่านเข้าเฝ้าด่วนพะย่ะค่ะ"ฉู่มู่ฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย "เรื่องอะไร?""เป็นเรื่องของ..." เจียงเฉินถอนหายใจลึก พร้อมกับเผยสีหน้าที่เหมือนเตรียมใจตาย "องค์หญิงอวี้หนี่ว์มีข่าวดีพะย่ะค่ะ"ทันใดนั้นเอง ราวกับมีเสียงพลุดังสนั่นในหัวของฉู่มู่ฉือและเสิ่นอวี้เจาราวสวรรค์ส่งเยว่ชิงหนี่ว์มาเพื่อทดสอบความอดทนของพวกเขา ไม่เพียงแต่วางแผนให้ฉู่มู่ฉือต้องขึ้นเตียงกับนาง แต่ยังกล้าใช้เรื่องทายาทราชวงศ์มาแย่งตำแหน่งชายาเอกของเสิ่นอวี้เจาอย่างเปิดเผยในเวลานี้ ฉู่มู่ฉือและเสิ่นอวี้เจากำลังยืนอยู่ในพระตำหนักเฉิงเต๋อ มองฮ่องเต้ด้วยความเงียบงัน พระพักตร์ของจักรพรรดิเต็มไปด้วยความลำบากใจ พระองค์ทรงยกถ้วยชาขึ้นดื่มติดต่อกันถึงสามถ้วย จนกระเพาะแทบจะรับไม่ไหว สุดท้ายจึงทรงเปิดปากด้วยน้ำเสียงอึดอัด"เรื่องนี้...มู่ฉือ อวี้เจา..."เสิ่นอวี้เจาสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "องค์หญิงอวี้หนี่ว์ตั้งครรภ์ เด็กในท้องเป็นของผู้ใด?""...!" จักรพรรดิแทบ

ฉู่มู่ฉือที่เงียบอยู่ตลอดเอ่ยขึ้นในที่สุด เขาเงยหน้ามองเจียงเฉินด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง "หากเจ้ายังไม่พูดความจริง อย่าหาว่าข้าใจร้าย ตัดขาเจ้าแล้วฝังไว้ในสุสานร้าง"เจียงเฉินสะดุ้งโหยง เขารีบกล่าวอย่างรวดเร็ว "นายหญิงกล่าวว่า หากต้องให้ไท่จื่อสละบัลลังก์เพื่อเห็นแก่นาง นางจะไม่มีวันยอมรับได้ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็ไม่ยอมแบ่งปันความรักของคนรักกับสตรีอื่น หากเป็นเช่นนั้น ในภายหน้าก็ต้องทำร้ายจิตใจกันและกัน สู้จากกันไปเสียแต่แรกดีกว่า"คำพูดนี้ช่างเป็นไปตามลักษณะของเสิ่นอวี้เจา สำหรับนาง เรื่องอื่นล้วนเจรจาได้ แต่ความรักกลับเป็นเส้นแบ่งที่ไม่มีใครก้าวล้ำได้"เจ้ากลับไปได้แล้ว" ฉู่มู่ฉือเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราด เขาเพียงพยักหน้าเบาๆ "ข้าคิดออกแล้วว่านางอยู่ที่ไหน"ฉู่เหม่ยหลินตกใจถาม "พี่สามรู้แล้วหรือ? ถ้าเช่นนั้นรีบไปพาพี่หญิงกลับมาเถอะ!""ข้าจะไป แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" นิ้วเรียวของเขาลูบลายแกะสลักบนถ้วยหยกเบาๆ ดวงตาหลุบต่ำเพื่อซ่อนประกายความแน่วแน่ที่ซ่อนลึกอยู่ข้างใน "ต้องรอวันที่ข้าสามารถให้คำตอบที่สมบูรณ์แบบกับนางได้ก่อ""หมายความว่า..."เขากล่าวอย่างหนักแน่นทีละคำ "ห