All Chapters of แม่สื่อผู้นี้ไม่ขอมีสามีเป็นองค์รัชทายาท: Chapter 31 - Chapter 40

65 Chapters

บทที่31 ฝ่าบาทผู้มั่งคั่ง

เสิ่นอวี้เจาไม่ได้รู้สึกสนุกกับการเดินเล่นในเมืองกับฉู่มู่ฉือเลยแม้แต่น้อย เพราะพฤติกรรมของเขาไม่ต่างอะไรกับ "เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง" และแน่นอน เขาอาจมีคุณสมบัตินั้นอยู่แล้ว เพียงแต่ทุกครั้งที่อยู่กับนาง มันก็เหมือนจะถูกกระตุ้นให้แสดงออกมาเพียงเพราะนางมองร้านเครื่องประดับแวบหนึ่ง..."ซื้อ! เอาอันที่แพงที่สุด!"เพียงเพราะนางมองร้านขายผ้าหรือไม่แวบหนึ่ง..."ซื้อ! เอาอันที่แพงที่สุด!"เพียงเพราะนางมองเด็กน้อยน่ารักในลานฝึกแวบหนึ่ง..."ซื้อ! เอาอันที่แพงที่สุด!""ฝ่าบาท หม่อมฉันขอเถิด โปรดช่วยรักษาหน้าของหม่อมฉันด้วย"ฉู่มู่ฉือซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการสวมกำไลหยกที่เพิ่งซื้อให้นาง หัวเราะเบาๆ พลางเงยหน้ามองเสิ่นอวี้เจาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "เดินเล่นกับข้า ดูเสียหน้าขนาดนั้นเลยรึ?""หากฝ่าบาทสามารถทำตัวให้เป็นปกติได้บ้าง หม่อมฉันคงไม
last updateLast Updated : 2025-10-15
Read more

บทที่32 ช่วยน้องเก้า

เมื่อเสิ่นอวี้เจาเพิ่งก้าวผ่านประตูวังหลวง ก็ประจวบเหมาะเผชิญหน้ากับฉู่หยุนชิงทั้งสองสบตากันชั่วครู่ ก่อนที่จะตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งไปทั้งคู่"ค่ำมืดป่านนี้แล้ว ท่านหญิงเสิ่นยังมีธุระในวังอีกหรือ?""ข้ามาตามหาคน" นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังบุรุษบนหลังม้า แสงจันทรากระทบใบหน้าของเขา งดงามราวภาพวาด "องค์ชายห้าเพิ่งกลับมาจากที่ใดหรือ?""ตำหนักเฉิงเต๋อ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หารือเรื่องสำคัญบางอย่างกับเสด็จพ่อ เพิ่งจะได้มีเวลากลับจวน"นางเอ่ยถามอย่างไม่ทันยั้งคิด "ฝ่าบาทอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่?"ฉู่หยุนชิงมีสีหน้าฉงนเล็กน้อย "เจ้าหมายถึงพี่สามหรือ? เขาแทบไม่ใส่ใจเรื่องการบ้านการเมือง เจ้าก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว""..." เสิ่นอวี้เจาถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดูท่าว่านางถูกองค์รัชทายาทหลอกเสียแล้ว หรือเขาแอบไปดื่มสุราที่ฉิงลั่วหว่าน?ไม่สิ ต่อให้เป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ม
last updateLast Updated : 2025-10-16
Read more

บทที่33 พ่อสื่อจำเป็น

"ตามหลักการแล้ว เจ้าและน้องเก้าไม่ได้เพิ่งรู้จักกัน หากใช้คำว่า 'เติบโตมาด้วยกัน' ก็ไม่เกินจริงนัก แล้วไยต้องพยายามสร้างระยะห่าง จนทำให้พวกเจ้ายิ่งเหินห่างและไม่ลงรอยกัน?"เสิ่นอวี้เจายืนฟังอยู่เงียบๆ นางแทบไม่ได้รู้จักฉู่ซั่วกู่ ตอนเรียนร่วมกับเหล่าราชบุตรทั้งหลาย เขามักมีเหตุให้ต้องออกไปข้างนอกเสมอ แทบไม่ได้อยู่ในสายตาของพี่น้ององค์อื่นๆ แต่ตอนนี้มองย้อนกลับไป อาจเพราะตอนนั้นเขาวุ่นวายอยู่กับการตามเหลียงซือเจียก็เป็นได้นางอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า ทั้งสองคนนี้รู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่กลับต้องพยายามรักษามารยาทราวกับเป็นคนแปลกหน้า เห็นได้ชัดว่าเหลียงซือเจียเองก็คงรู้สึกวุ่นวายใจ ไม่กล้าใกล้ชิดกับฉู่ซั่วกู่มากเกินไป เพราะเกรงว่าอาจทำให้เขาผิดหวังผ่านไปครู่หนึ่ง เหลียงซือเจียพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นอกจากฝีมือแพทย์ของหม่อมฉันแล้ว ก็แทบจะไม่มีคุณค่าอะไรเลย""เจ้ากังวลว่าจะเป็นภาระของน้องเก้าหรือ?""องค์ชา
last updateLast Updated : 2025-10-17
Read more

บทที่34 แท้จริงแล้วไม่ได้ทำสิ่งใด

แต่แท้จริงแล้วเสิ่นอวี้เจารู้ดีว่า ในกระบวนการผลักดันความรักครั้งนี้ คนที่มีบทบาทสำคัญที่สุดไม่ใช่นาง ก็แค่ได้รับสมญานามเป็น "แม่สื่อ" ไปอย่างนั้น ทั้งที่แท้จริงแล้ว นางไม่รู้อะไรและแค่รู้จักพูดคุยกับคนที่ดูเหมือนจะพากันหลงทางส่วนฉู่มู่ฉือและฉู่หยุนชิง แม้จะไม่ได้ปรึกษากันล่วงหน้า แต่กลับร่วมมือกันได้อย่างมีความเข้าใจที่ละเอียดลึกซึ้งแบบพี่น้อง และสามารถวางแผนช่วยเหลือฉู่ซั่วกู่อย่างงดงามด้วยเหตุนี้ นางจึงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าตนเองช่างเหลวไหลนักพูดอย่างสวยหรูว่าอยากเปลี่ยนแปลงฉู่ซั่วกู่ ทั้งในทางทฤษฎีและการปฏิบัติดูเหมือนจะเป็นไปได้ แต่สุดท้ายล่ะ? องค์ชายเก้าก็ยังคงเป็นองค์ชายเก้า เป็นคนกล้าหาญบ้าบิ่น ไม่เคยเปลี่ยนเป็นบุรุษผู้สง่างามแม้แต่น้อย ครั้งล่าสุดนางยังเห็นเขาพูดไม่หยุด ขณะเข็นรถพาหมอหลวงเหลียงเดินเล่นในสวนดอกไม้ แต่เหลียงซือเจียกลับฟังอย่างอารมณ์ดี แถมรอยยิ้มที่บริสุทธิ์สดใสบนใบหน้านาง ยังแตกต่างจากท่าทีเคร่งขรึมโดยสิ้นเชิง
last updateLast Updated : 2025-10-18
Read more

บทที่35 มอบถุงหอม

หากจะกล่าวถึงสตรีในเมืองหลวง เสิ่นอวี้เจาย่อมโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้อื่น ใครก็ตามที่เอ่ยถึงนางล้วนต้องยกนิ้วโป้งพร้อมกล่าวชมว่า “ห้าวหาญดุจบุรุษ!”นางไม่กลัวสัตว์เลื้อยคลานหรือแม้แต่ผีสาง เรื่องเดินทางในคืนมืดที่ไร้แสงจันทร์และดวงดาว หากมีการปล้นชิง เกรงว่าจะเป็นแม่สื่อเสิ่นที่ปล้นผู้อื่นมากกว่า จะมีใครแตะต้องนางได้ ดูเหมือนว่าสตรีผู้นี้จะไร้จุดอ่อนโดยสิ้นเชิงทว่าในครั้งนี้ หลังจากที่ออกจากโรงน้ำชาเพื่อเดินทางกลับบ้าน เสิ่นอวี้เจากลับถูกทำให้ตกใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแต่นี่มิอาจโทษนางได้ เพราะไม่ว่าจะเป็นใคร หากเพียงเลี้ยวที่มุมถนนแล้วถูกบุรุษโผล่มาขวาง และโอบตัวไว้กะทันหัน เมื่อมองขึ้นกลับพบว่าผู้กระทำคือ องค์รัชทายาท ผู้มีจิตใจวิปลาส เช่นนั้นใครเล่าจะสงบได้?“ฝ่าบาท...หม่อมฉันเกือบจะร้องว่าผู้ใดไร้มารยาทเสียแล้ว”“อย่าทำเช่นนั้นเลย แม่สื่อเสิ่น” รัชทายาทกล่าวด้วยน้ำเสียงระคนยิ้ม “ข้ารอเจ้าใน
last updateLast Updated : 2025-10-19
Read more

บทที่36 ไม่อยากรับสนมเพิ่ม

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อเย็น เสิ่นอวี้เจาก็ออกจากตำหนักด้วยท่าทางสบายๆ ใต้แสงจันทร์กระจ่างเหนือศีรษะ นางก้าวเดินบนพื้นอิฐเขียวที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเย็นชื่นใจ นางเดินช้าๆ มุ่งหน้าสู่พระราชวังเกือบลืม…บนเส้นทางครั้งนี้ แน่นอนว่าขาดองค์รัชทายาทผู้ตามติดเสิ่นอวี้เจาไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขาอยากจะมัดนางไว้กับสายคาดเอว อยากพานางไปด้วยทุกที่ฮ่องเต้ยังคงรอคอยอยู่ที่ตำหนักเฉิงเต๋อด้วยความหวังอันแรงกล้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเสิ่นอวี้เจาผลักประตูเข้ามา ใบหน้านิ่งเรียบคู่กับพัดผ้าไหมลายดอกไม้ ที่ถูกพับไว้และเสียบไว้ด้านหลังคอ“อวี้เจา! เจ้าไม่รู้สึกเกะกะบ้างหรืออย่างไร?!”“ถือไว้ในมือตลอดก็เมื่อยแย่สิเพคะ อีกอย่างมันก็แค่จั๊กจี้เล็กน้อย หากฝ่าบาทปรานี ประทานพัดที่บางกว่านี้ หม่อมฉันก็คงรู้สึกสบายขึ้น”ฮ่องเต้ถึงกับตบโต๊ะด้วยความระอาใจ “เจ้าเป็นขุนนางหญิง ฝ่ายจัดการเรื่องงานแต่งที่เรา
last updateLast Updated : 2025-10-20
Read more

บทที่37 เรื่องเหลวไหลของเล่อเฟย

ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “เจ้าก็ทำทีเป็นพูดลอยๆ ว่าเรา...เสื่อมสมรรถภาพไปแล้วให้พวกนางได้ยินสิ”“...” เสิ่นอวี้เจาหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมากำแน่น นางอดกลั้นอยู่นานก่อนจะวางมันลงด้วยความยากลำบาก “หม่อมฉันเกรงจะทำตามพระประสงค์มิได้เพคะ”“เจ้าต้องทำตามคำสั่ง!” ฮ่องเต้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ พร้อมส่งเสียงคร่ำครวญราวกับเด็กน้อย “อวี้เจา เราทำทุกอย่างตามใจเจ้าแล้ว เจ้ายังไม่ยอมช่วยเราในเรื่องเล็กๆ แบบนี้อีกหรือ! ช่างใจร้ายจริงๆ เราผิดหวังเหลือเกิน!”“...” เสิ่นอวี้เจามองฮ่องเต้ผู้เสมือนบิดาด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าหมึกแท่นขึ้นมา น่าเสียดายที่แผนลอบสังหารฮ่องเต้ของนาง ถูกฉู่มู่ฉือขัดขวางไว้กลางทาง เขารีบเข้ามาดึงตัวนางออกจากตำหนัก พลางกล่าวกับฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงสบายๆ “เสด็จพ่อมิต้องกังวล เรื่องนี้ปล่อยให้ลูกกับแม่สื่อเสิ่นจัดการเถิด ร
last updateLast Updated : 2025-10-21
Read more

บทที่38 ฝ่าบาทน้อยใจ

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป เรื่องที่ฟ้าลิขิตไว้เช่นนี้ ข้าเชื่อว่าฝ่าบาทย่อมไม่มีข้อขัดข้องใดๆ เมื่อถึงเวลานั้น หยุนชิงจะไปขอสู่ขอและเจ้าก็จะได้เข้าตำหนักอย่างราบรื่น”คำพูดยังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของฉู่มู่ฉือก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาหันหลังกลับอย่างฉุนเฉียว โดยไม่กล่าวอะไรสักคำ และเดินจากไปโดยไม่เหลียวมองกลับมาแม้แต่น้อยเสิ่นอวี้เจายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่า เรื่องเข้าใจผิดนี้คงจะลุกลามใหญ่โตเข้าเสียแล้ว ฉู่มู่ฉือเดินเข้ามาในจวนด้วยท่าทีกราดเกรี้ยว ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มไปอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ย เจียงเฉินที่กำลังร่าเริงเตรียมต้อนรับเจ้านาย เห็นท่าทีของไท่จื่อเช่นนั้นก็รีบถอยไปอย่างว่องไว ราวกับเท้าทั้งสองถูกทาน้ำมัน กลัวว่าจะต้องรับเคราะห์กรรมที่ไม่เกี่ยวกับตนเองเสียงปิดประตูดัง “ปัง!” กึกก้อง“ตกลงแล้วไท่จื่อโมโหใครกันแน่?”
last updateLast Updated : 2025-10-22
Read more

บทที่39 ระหองระแหง

"ฝ่าบาทกล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงแค่ให้ความเคารพพระองค์อย่างจริงใจเท่านั้น อีกทั้งต้องขอขอบคุณคำอวยพรของท่าน หากวันหนึ่งหม่อมฉันได้สมหวังกับองค์ชายห้า จะไม่ลืมบุญคุณท่านที่ช่วยประสานงาน ว่าฝ่าบาทนี่แหละ ‘แม่สื่ออันดับหนึ่ง’ ของราชวงศ์อย่างแท้จริง"นิ้วของฉู่มู่ฉือบีบแน่นจนกระดูกส่งเสียงดัง "กร็อบ""ข้าคิดว่าเจ้าคงจัดการทุกอย่าง กับองค์ชายห้าเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาเสิ่นอวี้เจาตอบกลับอย่างเฉยชา "ฝ่าบาทกำลังหมายถึงเรื่องใด?""ก็เรื่องสินสมรสวันแต่งงาน หรือไม่ก็ฤกษ์มงคล เจ้าคงเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เพราะเจ้าเป็นถึงแม่สื่อของราชสำนัก"นางกัดฟันกรอด แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนแผ่นน้ำไร้คลื่น "ฝ่าบาทกล่าวถูกต้องแล้ว หม่อมฉันใส่ใจเรื่องคู่ครองของเชื้อพระวงศ์และขุนนางเป็นอย่างมาก ยิ่งเป็นเรื่องสำคัญของตนเองก็ยิ่งพิถีพิถัน""..." เส้นเลือดบน
last updateLast Updated : 2025-10-23
Read more

บทที่40 คนในตามืดบอด คนนอกตาสว่าง

"ข้าไม่เข้าใจเลย ทำไมเจ้าและไท่จื่อถึงไปกันไม่ได้เสียที" เหลียงซือเจียถอนหายใจเบาๆ "ฝ่าบาทชอบเจ้ามากแค่ไหน คนตาดีย่อมดูออก มีแต่เจ้านี่แหละ คนในเรื่องที่มองอะไรไม่ชัดเจน""เรื่องที่เขาชอบข้า ข้าก็พึ่งรู้ตัวเมื่อไม่นานมานี้"เหลียงซือเจียอึ้ง "ถ้าเช่นนั้นข้าขอเดาว่าเจ้ายังคงชอบ...""เจ้าหมายถึงองค์ชายห้าใช่หรือไม่?"เหลียงซือเจียไม่ได้ตอบ แต่การนิ่งเงียบก็เป็นการยอมรับ"จริงๆ ก็ใช่ เมื่อก่อนข้าคิดว่าข้าชอบองค์ชายห้า" เสิ่นอวี้เจายอมรับด้วยน้ำเสียงสงบ "ตอนนั้นข้ายืนดูเขาฝึกดาบทุกวัน ทุกช่วงเวลาข้าก็เฝ้าหวังให้เขาหันมามองข้าบ้าง ตอนอยู่ต่อหน้าเขา ข้าไม่กล้าแสดงอารมณ์ ไม่กล้าพูดเสียงดัง ข้าพยายามทำตัวอ่อนหวานและบอบบางเสมอ เพราะกลัวว่าเขาจะหมดความชื่นชมในตัวข้าไป นอกจากนี้ ทุกครั้งที่ข้าได้สิ่งดีๆ ข้าก็ต้องเก็บไว้ให้เขา ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเขา ข้าก็มีความสุขได้หลายวันแล้ว"
last updateLast Updated : 2025-10-24
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status