All Chapters of แม่สื่อผู้นี้ไม่ขอมีสามีเป็นองค์รัชทายาท: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อเสิ่นอวี้เจาเพิ่งก้าวผ่านประตูวังหลวง ก็ประจวบเหมาะเผชิญหน้ากับฉู่หยุนชิงทั้งสองสบตากันชั่วครู่ ก่อนที่จะตกอยู่ในอาการนิ่งอึ้งไปทั้งคู่"ค่ำมืดป่านนี้แล้ว ท่านหญิงเสิ่นยังมีธุระในวังอีกหรือ?""ข้ามาตามหาคน" นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังบุรุษบนหลังม้า แสงจันทรากระทบใบหน้าของเขา งดงามราวภาพวาด "องค์ชายห้าเพิ่งกลับมาจากที่ใดหรือ?""ตำหนักเฉิงเต๋อ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หารือเรื่องสำคัญบางอย่างกับเสด็จพ่อ เพิ่งจะได้มีเวลากลับจวน"นางเอ่ยถามอย่างไม่ทันยั้งคิด "ฝ่าบาทอยู่ที่นั่นด้วยหรือไม่?"ฉู่หยุนชิงมีสีหน้าฉงนเล็กน้อย "เจ้าหมายถึงพี่สามหรือ? เขาแทบไม่ใส่ใจเรื่องการบ้านการเมือง เจ้าก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว""..." เสิ่นอวี้เจาถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดูท่าว่านางถูกองค์รัชทายาทหลอกเสียแล้ว หรือเขาแอบไปดื่มสุราที่ฉิงลั่วหว่าน?ไม่สิ ต่อให้เป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ม

แต่แท้จริงแล้วเสิ่นอวี้เจารู้ดีว่า ในกระบวนการผลักดันความรักครั้งนี้ คนที่มีบทบาทสำคัญที่สุดไม่ใช่นาง ก็แค่ได้รับสมญานามเป็น "แม่สื่อ" ไปอย่างนั้น ทั้งที่แท้จริงแล้ว นางไม่รู้อะไรและแค่รู้จักพูดคุยกับคนที่ดูเหมือนจะพากันหลงทางส่วนฉู่มู่ฉือและฉู่หยุนชิง แม้จะไม่ได้ปรึกษากันล่วงหน้า แต่กลับร่วมมือกันได้อย่างมีความเข้าใจที่ละเอียดลึกซึ้งแบบพี่น้อง และสามารถวางแผนช่วยเหลือฉู่ซั่วกู่อย่างงดงามด้วยเหตุนี้ นางจึงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าตนเองช่างเหลวไหลนักพูดอย่างสวยหรูว่าอยากเปลี่ยนแปลงฉู่ซั่วกู่ ทั้งในทางทฤษฎีและการปฏิบัติดูเหมือนจะเป็นไปได้ แต่สุดท้ายล่ะ? องค์ชายเก้าก็ยังคงเป็นองค์ชายเก้า เป็นคนกล้าหาญบ้าบิ่น ไม่เคยเปลี่ยนเป็นบุรุษผู้สง่างามแม้แต่น้อย ครั้งล่าสุดนางยังเห็นเขาพูดไม่หยุด ขณะเข็นรถพาหมอหลวงเหลียงเดินเล่นในสวนดอกไม้ แต่เหลียงซือเจียกลับฟังอย่างอารมณ์ดี แถมรอยยิ้มที่บริสุทธิ์สดใสบนใบหน้านาง ยังแตกต่างจากท่าทีเคร่งขรึมโดยสิ้นเชิง

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อเย็น เสิ่นอวี้เจาก็ออกจากตำหนักด้วยท่าทางสบายๆ ใต้แสงจันทร์กระจ่างเหนือศีรษะ นางก้าวเดินบนพื้นอิฐเขียวที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเย็นชื่นใจ นางเดินช้าๆ มุ่งหน้าสู่พระราชวังเกือบลืม…บนเส้นทางครั้งนี้ แน่นอนว่าขาดองค์รัชทายาทผู้ตามติดเสิ่นอวี้เจาไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขาอยากจะมัดนางไว้กับสายคาดเอว อยากพานางไปด้วยทุกที่ฮ่องเต้ยังคงรอคอยอยู่ที่ตำหนักเฉิงเต๋อด้วยความหวังอันแรงกล้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเสิ่นอวี้เจาผลักประตูเข้ามา ใบหน้านิ่งเรียบคู่กับพัดผ้าไหมลายดอกไม้ ที่ถูกพับไว้และเสียบไว้ด้านหลังคอ“อวี้เจา! เจ้าไม่รู้สึกเกะกะบ้างหรืออย่างไร?!”“ถือไว้ในมือตลอดก็เมื่อยแย่สิเพคะ อีกอย่างมันก็แค่จั๊กจี้เล็กน้อย หากฝ่าบาทปรานี ประทานพัดที่บางกว่านี้ หม่อมฉันก็คงรู้สึกสบายขึ้น”ฮ่องเต้ถึงกับตบโต๊ะด้วยความระอาใจ “เจ้าเป็นขุนนางหญิง ฝ่ายจัดการเรื่องงานแต่งที่เรา

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป เรื่องที่ฟ้าลิขิตไว้เช่นนี้ ข้าเชื่อว่าฝ่าบาทย่อมไม่มีข้อขัดข้องใดๆ เมื่อถึงเวลานั้น หยุนชิงจะไปขอสู่ขอและเจ้าก็จะได้เข้าตำหนักอย่างราบรื่น”คำพูดยังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของฉู่มู่ฉือก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาหันหลังกลับอย่างฉุนเฉียว โดยไม่กล่าวอะไรสักคำ และเดินจากไปโดยไม่เหลียวมองกลับมาแม้แต่น้อยเสิ่นอวี้เจายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่า เรื่องเข้าใจผิดนี้คงจะลุกลามใหญ่โตเข้าเสียแล้ว ฉู่มู่ฉือเดินเข้ามาในจวนด้วยท่าทีกราดเกรี้ยว ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มไปอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ย เจียงเฉินที่กำลังร่าเริงเตรียมต้อนรับเจ้านาย เห็นท่าทีของไท่จื่อเช่นนั้นก็รีบถอยไปอย่างว่องไว ราวกับเท้าทั้งสองถูกทาน้ำมัน กลัวว่าจะต้องรับเคราะห์กรรมที่ไม่เกี่ยวกับตนเองเสียงปิดประตูดัง “ปัง!” กึกก้อง“ตกลงแล้วไท่จื่อโมโหใครกันแน่?”

"ข้าไม่เข้าใจเลย ทำไมเจ้าและไท่จื่อถึงไปกันไม่ได้เสียที" เหลียงซือเจียถอนหายใจเบาๆ "ฝ่าบาทชอบเจ้ามากแค่ไหน คนตาดีย่อมดูออก มีแต่เจ้านี่แหละ คนในเรื่องที่มองอะไรไม่ชัดเจน""เรื่องที่เขาชอบข้า ข้าก็พึ่งรู้ตัวเมื่อไม่นานมานี้"เหลียงซือเจียอึ้ง "ถ้าเช่นนั้นข้าขอเดาว่าเจ้ายังคงชอบ...""เจ้าหมายถึงองค์ชายห้าใช่หรือไม่?"เหลียงซือเจียไม่ได้ตอบ แต่การนิ่งเงียบก็เป็นการยอมรับ"จริงๆ ก็ใช่ เมื่อก่อนข้าคิดว่าข้าชอบองค์ชายห้า" เสิ่นอวี้เจายอมรับด้วยน้ำเสียงสงบ "ตอนนั้นข้ายืนดูเขาฝึกดาบทุกวัน ทุกช่วงเวลาข้าก็เฝ้าหวังให้เขาหันมามองข้าบ้าง ตอนอยู่ต่อหน้าเขา ข้าไม่กล้าแสดงอารมณ์ ไม่กล้าพูดเสียงดัง ข้าพยายามทำตัวอ่อนหวานและบอบบางเสมอ เพราะกลัวว่าเขาจะหมดความชื่นชมในตัวข้าไป นอกจากนี้ ทุกครั้งที่ข้าได้สิ่งดีๆ ข้าก็ต้องเก็บไว้ให้เขา ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเขา ข้าก็มีความสุขได้หลายวันแล้ว"