Lahat ng Kabanata ng Billionaire, Here Comes Your Wife!: Kabanata 161 - Kabanata 170

"Yes, please. Aayusin ko pag dating ko. Maraming salamat. I owe you big one." Dinig kong sinabi ni Lucien sa kanyang cellphone. Nakaharap siya sa dagat at ang malapad niyang likod ay kitang-kita ko mula sa kinatatayuan ko. Dahan-dahan akong naglakad nang nakapaa. "Oo nga, uuwi nga kami ngayon. We just needed some time. I'm sorry for not telling you." Sabi pa niya at napatingin sa akin. Tumitig siya sa akin habang nakikinig sa kabilang linya. Nakapameywang siya at nag-angat ng ngiti. "Oo, pakisabi na rin kay lola," aniya tsaka binaba na ang cellphone. Naglahad siya ng braso sa akin. Nagpatuloy ako sa paglalakad at sinalubong niya ako ng mahigpit na yakap at

Everyone is so excited to see the twin. Ramdam ko ang pagsabog ng puso ko sa sobrang kagalakan sa kadahilanang maraming nagmamahal sa mga anak ko. Hindi ko inaasahan ang mga pangyayari nang mga nakaraang buwan habang ipinagbubuntis ko sila. Bumyahe pa ang ilan sa pamilya ko patungo rito sa Australia just to see us in person. Hindi raw sila makukuntento sa video chat lang.Lucien and I decided to postpone our wedding until I gave birth. Alam kong maayos din ang takbo ng kompanyang pansamantalang iniwanan ko dahil nasa mga kamay ito ni Uncle kahit pa abala rin ito sa family businesses niya. Sina Annie ay kamakailan lang ay kinasal na rin maging si Heather.Abala ako sa pagtitig ko sa mga anak kong mahimbing ang tulog sa tabi ko nang bumukas ang pintuan kaya umangat ang tingin ko roon. Umalis na ang lahat maging si Lucien upang bumili ng makakain namin kasama si Armani.Napangiti ako nang makita ko siya. Maluha-luha itong lumapit sa 'min kasama sina Yvo, Benjamin, at Rei."Oh... ang mga

"Look, I'm really sorry. I really am! I didn't mean to intrude on your privacy that way. Is that how you hate your family na hindi mo kayang palampasin 'to?"Sa puntong iyon, tila tuluyan nang nakalabit ang gatilyo ng ulo ko at mabilis na kumilos ang mga kamay ko upang sampalin siya na ikinagulat niya."D-don't you ever dare step your filthy foot here or I will come for you, Phil. You and I, we never had a thing if that's what you want to know," mariin kong sinabi sa kaniya at mabilis na sumakay sa sasakyan ko saka pinaharurot iyon.Hindi ako sigurado kung nabigla ba siya sa sinabi niya o ano. Matagal ko na siyang kakilala at ang alam ko ay mabuti siyang tao. Well, I guess we're too saint for each other? Kaya niya nasabi iyon? Or I was just expecting something different from him. Na hindi siya katulad niya.My whole day passed that fast na hindi ko na namalayan ang oras. Napansin ko lang iyon nang mapatingin ako sa wristwatch ko. It's 10:56 p.m. and here I am, spending my night alone

"I'm glad this turned out so well than I've imagined. I wasn't really expecting the outcome. Gusto ko lang mapabilis ang pagbuo para naman may malipatan na ang mga batang may sakit, kaysa manatili sila sa bahay-ampunan na 'yon," ani ko at naupo sa duyan na naroon sa garden. Mabuti na lang at malilim na sa parteng iyon ng lugar.Inilibot ko ng paningin ko ang buong lugar. Kelly was right. Mas malaki ito kaysa sa dalawang orphanage na ipinagawa ko sa city, and I admit, this is the best one. Kaya lang, hindi gaya sa dalawang bahay-ampunan, wala akong makitang mga batang naglalaro. Maybe because of their conditions."Ito na ba ang huling ipapagawa mo? Or may susunod pa?" Kelly asked. I can feel her intense stares at me kaya sinalubong ko ang tingin niya."Maybe. I'm not yet sure. Kung puwede lang ay magpagawa ako sa bawat sulok ng mundo, gagawin ko.""Willing ka talagang ubusin ang yaman mo rito?" Tanong pa niya, tila makapaniwala kaya natawa ako."Wealth is not important to me. Maybe tha

Hindi ko na napigilan ang halakhak ko. I almost spit out the sushi I ate kaya mabilis akong uminom ng tubig."Hindi kita type, Bien, please lang," ani ko at umiling. "Stop it.""What? Ayaw mo ng commitment. Ayaw mo rin naman ng fling. What is it that you want, Creng? Maraming pera? You already have that. Pamilya na lang ang kulang sa 'yo." He continued preaching about my status.I rolled my eyes. Kung hindi ko lang siya kaibigan ay minura ko na siya.I heaved out a sigh and shook my head. The heavy feeling in my chest started to grow and swallow me."I don't have enough time. Wala namang kasiguraduhan. Gusto ko kapag pinasok ko ang isang bagay, sigurado na ako. I don't like wasting my time.""Is that why you left them?"With that, I was stunned for a minute. Mapait akong ngumiti. "I'm not the one who left them, Bien. Sila ang nang-iwan sa akin."Bien and I talked about his bridge project at kung kailan ang site visit niya for about an hour. Pagkatapos ay umalis na rin kaagad ito dahil