MasukKallum.Hindi ko pinansin ang huli niyang sinabi."Then your full name's Kallum Theo? Nice name," I chuckled. He then shrugged his shoulders and bore his eyes onto mine. Tila binabasa ako.Ilang segundong nagtagal ang tingin niya sa 'kin bago ako talikuran. "Sumasakay ka ba sa motor?"Doon ko napansin ang isang motor sa gilid. May isang helmet na nakapatong sa isang side mirror nito. Ito ba ang gagamitin niya paghatid sa akin?Hindi kaagad ako nakasagot dahil sa pagmamasid sa kung paano siya sumakay sa motor na iyon at bumaling ng tingin sa 'kin. Muling natigil nang ilang segundo ang tingin niya bago kumamot sa ulo."O hindi? Baka hindi. Tatawag na lang ako ng taxi-""I want to try that." I interrupted what he was going to say. Tila hindi siya makapaniwala sa sinabi ko kaya natawa ako."This is my first time and it looks thrilling. I want to try. Besides, ikaw naman ang mahihirapan pauwi kapag sa taxi mo ako pinasakay," I convinced him but still, he continued to stare at me as if he w
Bago pa ako makapag-isip ng kung anu-ano, the door made a creak sound when it opened. Umangat ang gilid ng labi ko nang makita ko ang isang matandang babae na may dalang isang basong tubig at pakete ng gamot. Who is she?"Hija, gising ka na pala. Inumin mo muna ito..." aniya at inabot sa 'kin iyong dala niya.With a little doubt in my head, I accepted the glass of water and the medicine but didn't bother to drink it. Hindi ko naman ito kilala. Baka mamaya...My inadequate thought was interrupted when I heard a man's voice outside."'La! Sabi ko sa inyo ako na ang magdadala, e. Natutulog na ho kayo dapat."The old woman turned to the open door waving her wrinkled hand to a man I am familiar with. "Ikaw ang magpahinga na, Theo. Galing ka pang trabaho. Huwag mong abusuhin ang katawan mo."Theo?The man named Theo focused his gaze on me for a moment before turning to his, I guess, grandmother. Para lang akong tangang nakamasid sa kanila roon dahil hindi ko naman alam ang gagawin ko.Nilap
Hindi ko na napigilan ang halakhak ko. I almost spit out the sushi I ate kaya mabilis akong uminom ng tubig."Hindi kita type, Bien, please lang," ani ko at umiling. "Stop it.""What? Ayaw mo ng commitment. Ayaw mo rin naman ng fling. What is it that you want, Creng? Maraming pera? You already have that. Pamilya na lang ang kulang sa 'yo." He continued preaching about my status.I rolled my eyes. Kung hindi ko lang siya kaibigan ay minura ko na siya.I heaved out a sigh and shook my head. The heavy feeling in my chest started to grow and swallow me."I don't have enough time. Wala namang kasiguraduhan. Gusto ko kapag pinasok ko ang isang bagay, sigurado na ako. I don't like wasting my time.""Is that why you left them?"With that, I was stunned for a minute. Mapait akong ngumiti. "I'm not the one who left them, Bien. Sila ang nang-iwan sa akin."Bien and I talked about his bridge project at kung kailan ang site visit niya for about an hour. Pagkatapos ay umalis na rin kaagad ito dahil
Papa:Dear, would you like to pay me a visit at the villa? I just got home from Italy, anak. I miss you so much."Do you know someone from Rays of Life? 'Yong mga bagong transfer na helper doon." Untag ko kay Kelly habang inilalatag niya ang mga folders sa table ko.Sumulyap siya sa 'kin, "Wala. Sino ba roon?""Nothing special. I was just thinking about something," ani ko at inalala na naman ang huling engkwentro namin ng lalaking 'yon last week.It has been a week since I encountered that mysterious, arrogant man at hanggang ngayon ay ginugulo pa rin niya ang utak ko. This is new and I'm hating it. A man creating havoc inside my head is a big problem."Sino ba roon? May mga iilan akong nakita noong nagpunta tayo roon," muling pagbubukas ni Kelly tungkol doon."Just some arrogant asshole." I murmured.Napangisi ako nang may maisip ako. Pinasadahan ko ng tingin ang mga papeles na nasa table ko at doon pa lang ay parang aatakihin na naman ako ng migraine. Kailan kaya matatapos itong mga
"I'm glad this turned out so well than I've imagined. I wasn't really expecting the outcome. Gusto ko lang mapabilis ang pagbuo para naman may malipatan na ang mga batang may sakit, kaysa manatili sila sa bahay-ampunan na 'yon," ani ko at naupo sa duyan na naroon sa garden. Mabuti na lang at malilim na sa parteng iyon ng lugar.Inilibot ko ng paningin ko ang buong lugar. Kelly was right. Mas malaki ito kaysa sa dalawang orphanage na ipinagawa ko sa city, and I admit, this is the best one. Kaya lang, hindi gaya sa dalawang bahay-ampunan, wala akong makitang mga batang naglalaro. Maybe because of their conditions."Ito na ba ang huling ipapagawa mo? Or may susunod pa?" Kelly asked. I can feel her intense stares at me kaya sinalubong ko ang tingin niya."Maybe. I'm not yet sure. Kung puwede lang ay magpagawa ako sa bawat sulok ng mundo, gagawin ko.""Willing ka talagang ubusin ang yaman mo rito?" Tanong pa niya, tila makapaniwala kaya natawa ako."Wealth is not important to me. Maybe tha
"Ma'am, here's your coffee."My forehead automatically creased when Kelly put my coffee on my table while breathing loudly. Tiningnan ko siya. "Could you please breathe quietly?""Po?" Gulong-gulong sambit niya."Whatever. What's my schedule for today? Matutuloy ba ang meeting with the Ruiz's?" I sipped on my coffee.Isinara ko nang malakas ang librong binabasa ko at isinawalang-bahala ang inis na naramdaman dahil pinutol ni Kelly ang pagbabasa ko."You moved the meeting to lunchtime, Ma'am, so...""I know, Kelly. Ang tinatanong ko kung matutuloy ba sila ngayon. Mr. Ruiz is still in New York, right?" Tanong ko at tumayo na. Tila naalarma siya roon habang nakatingin pa rin sa note na hawak niya."Yes, Ma'am. The meeting with the Ruiz's will push through this lunch. Ang anak daw ho ni Mr. Ruiz ang pupunta sa meeting."Tumaas ang kilay ko. Kung iyon ang totoo ay ito ang unang beses na makikita ko ang anak ng matandang Ruiz mula nang umalis ito ng bansa. Matagal na ring usap-usapan sa loo







