All Chapters of เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12ราตรีแห่งอดีต              ห้องนอนหรูในคฤหาสถ์เลคโคโมเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาไม้โบราณที่ดังแผ่วเบาบอกช่วงเวลาที่หมุนผ่านไป แสงโคมไฟอุ่นนวลส่องจับร่างบางที่นอนซมไข้อยู่บนเตียง ผมสีน้ำตาลสลวยชื้นด้วยเหงื่อ ริมฝีปากซีดสั่นกอดร่างตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ดานเต้ที่นั่งเฝ้าเธออยู่ไม่ห่าง ขมวดคิ้วแน่นเอื้อมมือหนาเช็ดตัวหญิงสาวเบาๆ ด้วยผ้าเปียกเพื่อลดไข้              “...แม่...พ่อ...อย่าทิ้งหนู...” เสียงเพ้อเบาๆ หลุดออกมาพร้อมเสียงสะอื้นแม้ดวงตาจะหลับพริ้ม              ใจของร่างสูงสะท้านแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือใหญ่เอื้อมไปรั้งมือบางมาจับไว้แน่น  ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเฉยชาบัดนี้เจือเอ่อไปด้วยความห่วงใยที่เขาก็ยากจะเชื่อตัวเอง เขาลุกขึ้นและนั่งลงบนเตียงนอนข้างๆ หญิงสาว แต่แล้วอลิเซียกลับคว้าแขนเขาไว้แน่นและเข้าสวมกอดร่างใหญ่ที่ใต้ผ้าห่มหนานั้

บทที่ 14ทำตามเสียงหัวใจ อลิเซียเดินลงจากรถเข้าสู่ปราสาทลาเซลเวอร่าอย่างรีบร้อน เมื่อเดินทางห้องจัดเลี้ยงก็กุลีกุจอเดินหยิบโน่นจัดนี่ตามแบบใน แพลนงานเลี้ยงที่ดานเต้ให้ข้อมูลไว้ ทุกโต๊ะถูกจัดวางด้วยกุหลาบสีแดงสดส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง ดอกไม้ทองคำที่ถูกสั่งทำพิเศษเฉพาะงานนี้ด้วยช่างฝีมือที่ประณีตที่สุดของอิตาลี ผ้าปูโต๊ะมันวาวสีงาช้างปักดิ้นทองจับแสงไฟในห้องจนดูหรูหราที่สุด ไวน์แดงระดับแรร์วินเทจถูกจัดเตรียมประดับประดาไว้ที่บาร์วีไอพีอย่างสวยงาม “อลิเซีย วาเลนไทน์!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางหน้าห้อง หญิงสาวหันกลับไปมองตามเสียงก็พบร่างบางในชุดเดรสสีทองสง่าเดินกรุยกรายเข้ามาจากทางหน้าห้อง “ลิลลี่...ดีใจที่เธอยอมรับงาน” “แน่นอนสิ งานระดับคุณนายคราสโตสตัวแม่ของวงการ ไม่รับคือตัดช่องทางตัวเองมาก” “ไลล่าล่ะ?” อลิเซียมองหาไลล่า น้องสาวฝาแฝดของลิลลี่ นอร์เรส ออแกไนซ์ที่ทรงอิทธิพลแนวหน้าของนักจัดงานเลี้ยงที่เลื่องชื่อที่สุด ลิลลี่ยิ้มมุมปากพลางเบ้หน้าไปที่หน้าเวทีด้านใน “What? หล่อนมาตอนไหนไลล่า ฉันไม่ยักเห็น” ไ

บทที่ 16หักหน้า              ห้องโถงใหญ่ถูกอาบไปด้วยแสงสีทองระยิบระยับของแชงเดอเลียที่ห้อยระย้าอยู่กลางงห้อง แขกหลายๆ ท่านเริ่มทยอยกันเข้ามายังห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีคลาสสิคดังคลอแว่วหวานไปทั่วห้อง กลิ่นหอมหวานของกุหลาบสีแดงที่ตกแต่งไว้ทั่วบริเวณห้องทำให้งานเลี้ยงดูหรูหราขึ้นอย่างถนัดตา              ดานเต้เดินไปมาอยู่ที่ด้านข้างเวทีใกล้กับวงออเคสตาที่กำลังบรรเลงอยู่กับไลล่า งานเลี้ยงถูกดำเนินไปร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วแต่อลิเซียและลิลลี่ก็ยังไม่กลับมา สีหน้าของชายหนุ่มเริ่มแสดงถึงความกังวลที่ส่อแววชัดขึ้น เขาหันไปมองไลล่าที่เดินจัดเตรียมงานอย่างชำนาญทุกอย่างภายในงานสมบูรณ์แบบยกเว้นเพียงเค้กของงานที่ยังเดินทางมาไม่ถึง              “อลิเซียอยู่ที่ไหนแล้ว?” เขาเอ่ยถามขึ้นเบาๆ เมื่อไลล่าเดินเข้ามาใกล้ ไลล่าก้มลงมองแท็บเลตในมือพลางเงยหน้าขึ้น &

บทที่ 18ที่ยืน              อลิเซียกลับเข้าไปหลังเวทีเพื่อเซทคิวครั้งสุดท้ายก่อนพิธีตัดเค้กจะเกิดขึ้น ใบหน้าของเธอนิ่งเรียบ ท่าทีสงบนิ่งกว่าที่ควรจะเป็น เสียงดนตรีของคอนเสิร์ตใกล้จบลงเพื่อส่งต่อให้พิธีตัดเค้ก ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของงานวันเกิดเวโลนีซ่า คราสโตใกล้เข้ามาถึง หญิงสาวเดินตรวจตราทุกอย่างอีกครั้งด้วยความรอบคอบเป็นครั้งสุดท้าย              รถเข็นเค้กสีโรสโกลว์ประดับหรูหรายิ่งกว่าเค้กก้อนก่อนหน้าถูกเข็นมาตรงหน้าของร่างบาง เธอเช็กทุกอย่างทั้งดอกไม้สดที่ตกแต่ง แสงไฟประดับและทีมงาน ทุกอย่างเตรียมพร้อมและจัดวางออกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด              ต้องไม่มีพลาด ไม่มีหลุดอีก ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อไม่ให้คืนนี้เป็นตราบาปในชีวิตของเธอ              “มาดามเวโลนีซ่า ต้องการอะไรเพิ่มรึเปล่

บทที่ 20ทางเลือก แสงไฟจากห้องโถงกลางชั้นสองของคฤหาสห์ดานเต้ส่องสว่างซึมผ่านกระจกบานสูงในห้องทำงานของดานเต้ โต๊ะยาวกลางห้องเต็มไปด้วยเอกสาร สัญญา และตัวเลขที่มีมูลค่ามหาศาล โลกที่เขาคุมได้เสมอจนกระทั่งวันนี้ อลิเซียนั่งรอตรงข้ามบัลลังก์ธุรกิจของเขา สีหน้าเรียบ สงบ แต่เด็ดขาด“ฉันจะไปปารีส” เธอเอ่ยเสียงนิ่งทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาก้าวเข้ามาในห้องทำงาน“ไม่!” คำตอบสั้น แข็ง ไม่มีช่องว่างให้ถกเถียง ราฟาเอลที่ยืนพิงหน้าต่างอยู่ในเงามืดของห้องหัวเราะเบา ๆ“ผมเดาถูกมั้ยล่ะว่าเขาจะพูดแบบนั้น” เขาหันกลับมามองต้นเสียงด้วยดวงตาคมเจือแววตาโกรธอย่างเห็นได้ชัด“นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ...ท่านลอร์ด และคุณไม่ควรเข้ามาอยู่ในห้องทำงานของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต!” เสียงของดานเต้ไม่เป็นมิตรและบอกชัดว่าถึงขีดจำกัดของอารมณ์แล้ว“แต่มันเป็นเรื่องของธุรกิจ” ราฟาเอลตอบเรียบ พลางก้าวเท้าเข้ามายืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่อลิเซียกำลังนั่งอยู่“สัญญาการลงทุนที่คราสโตทำกับกลุ่มของผม สัมปทานเส้นทางการค้า โครงการท่าเรือฝั่งใต้และอื่นๆ” เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าคม