All Chapters of เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32คืนที่มืดมิดที่สุด คืนนี้คฤหาสห์เงียบลงผิดปกติ ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผ้าม่านให้เคลื่อนไหวเบาๆ ไฟสีส้มอ่อนสว่างถ้วนทั่วในคฤหาสน์ แสงจากโคมข้างเตียงสว่างไสวส่องให้ห้องนอนพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง อลิเซียนอนไม่หลับ ตั้งแต่เธอเหยียบเท้ากลับมาถึงคฤหาสห์ก็ยังไม่เห็นทั้งดานเต้และวิเวียน ยิ่งทำให้คำพูดของวิเวียนในสวนเมื่อเช้าวนซ้ำในหัวหนักขึ้นอีก เหมือนเสียงในหัวที่ไม่ดัง แต่ไม่ยอมเงียบลงสักทีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นดึงความสนใจของหญิงสาวไปชั่วขณะติ๊งข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก ไม่มีคำทัก มีเพียงคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่รอการเปิดดู หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น นิ้วชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดเปิดดูภาพสั่นไหวเล็กน้อย แต่พอดูรู้ว่าเป็นภายในคฤหาสห์ แสงค่อนข้างสลัวราวกับถ่ายจากมุมลับชายคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องรับรองหรูที่คุ้นตา เงาจากด้านข้างใบหน้า แนวกรามไล่ลงไปถึงไหล่ ท่าทางการยืนเหมือนดานเต้…จนแทบแยกไม่ออก วิเวียนอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างแนบแน่น มือของเธอวางบนอกเขา ใกล้เกินไปจนอลิเซียกลั้นหายใจชายคนนั้นก้มลงจูบประทับที่ริมฝีปากอมชมพูนั้นของวิเวียนอย่างไม่ลังเล จูบที่ไม่ได้เร่าร้อนแต่เต็มไปด

บทที่ 34ข้างหลังภาพเก่า ห้องนอนเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น ม่านถูกปิดสนิทมีเพียงไรแสงแดดลอดเข้ามาเพียงริ้วบางๆ อลิเซียนอนขดตัวนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าห่มหนาคลุมไหล่ไว้มิดเหมือนพยายามซ่อนตัวจากโลกทั้งใบ มือบางของเธอกุมกรอบรูปใบหนึ่งไว้แน่น กรอบรูปภาพถ่ายครอบครัวที่เคยสมบูรณ์ที่เธอพกติดตัวมาด้วยจากวันที่ออกจาคฤหาสห์วาเลนไทน์ภาพที่มีครบทั้งพ่อ แม่และเธอ รอยยิ้มในภาพนั้นช่างสดใส อบอุ่น ราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่า สูญเสีย น้ำตาอุ่นหยดลงบนกระจกกรอบรูป อลิเซียยกมือขึ้นเช็ดแต่ยิ่งเช็ด…ยิ่งมองไม่ชัด ยิ่งเช็ดหยาดน้ำตายิ่งไหลออกมาไม่ขาดสาย“หนูคิดถึงตอนนั้นจังเลย…” เธอพึมพำเสียงแตก“…ตอนที่เรายังมีบ้านจริงๆ”ความทรงจำหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย เสียงหัวเราะ โต๊ะอาหาร มือของพ่อที่ลูบหัวเธอเบาๆ คำพูดที่เคยบอกว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พ่อจะอยู่ข้างลูก อกเธอแน่นขึ้นจนมือสั่น อลิเซียเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำตาแต่จังหวะนั้นเอง...มือเธอพลาดกรอบรูปแผ่นงามหลุดจากมือ ตกกระแทกพื้นเพล้ง!เสียงกระจกแตกดังชัดเหมือนเสียงบางอย่างในใจแตกตามไปด้วย อลิเซียสะดุ้งรีบลุกขึ้นนั่งพลางคุกเข่าลงกับพื้น“

บทที่ 36ทายาทที่ถูกทิ้ง“พ่อไม่เคยรักแม่เลย...พ่อรักแค่เวโลนีซ่า คราสโตมาตลอด” อลิเซียเสียสั่นเทา น้ำตาหยดลงบนกระดาษ อลิเซียหยิบจดหมายอีกอ่านต่อ เนื้อความในจดหมายกำลังบอกเล่าถึงตอนที่เธอจะเกิด“วันนี้ครบกำหนดคลอดของเด็กในท้องเลอาแล้ว แม้เธอจะไม่ใช่ลูกของฉันแต่เป็นเด็กที่ติดท้องมาจากชายคนหนึ่งที่ชื่อ เอลามา ไวท์แฮริส” อลิเซียชะงักเมื่ออ่านนามสกุลของพ่อแท้ๆ ตัวเองเพราะรู้สึกคุ้นชื่อตระกูลนี้เหลือเกิน“ตั้งแต่วันที่เลอาหนีออกมาจากที่นั่น ข่าวยังออกเสมอว่าเขาตามหาภรรยาและลูกสาวที่หายไปอยู่ทุกวัน เขาออกสื่อกล่าวคำขอโทษและร้องขอให้เธอกลับไปแต่ก็ไร้ผล เลอาเลือกที่จะอยู่แบบไร้ตัวตนกับผมและลูกสาวที่เขารักมากที่สุด แต่ก็มีหลายครั้งที่เธอหายไปจากที่บ้านผมทายว่า เธอคงแอบไปดูลูกชายคนโตที่คฤหาสห์ของเอลามาด้วยความคิดถึง” เลอาเช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นทาง ชายที่เธอใช้ชีวิตในฐานะสามีที่ไร้รักกลับใส่ใจเธอเสมอมาเอมม่าก้มหน้า เสียงแผ่ว แต่ชัด“คุณผู้ชายรับรู้ทุกอย่างตั้งแต่แรกค่ะแต่เลือกแต่งงานกับคุณผู้หญิงเลอาเพื่อรับรองเด็ก และตัดปัญหาที่จะตามมา” อลิเซียหลับตา ภาพอดีตไหลบ่า คำครหาที่แม่เธอถูกกล่าวหา สายตาดูแ

บทที่ 38ทายาทหญิง อลิเซียก้มลงอ่านเอกสารด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เอกสารรับรองบุตร เอกสารตรวจดีเอ็นเอและเอกสารที่อยู่ของพ่อที่แท้จริงของเธอ เอลริสเหมือนเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อส่งให้เธอกลับคืนสู่ตระกูลที่แท้จริงในเวลาที่เหมาะสม ตลอดเวลาที่ผ่านมานับตั้งแต่เขาบอกลาเวโลนีซ่า ทุกวินาทีของเขามีไว้เพื่อเด็กหญิงอลิเซียเพียงคนเดียวเท่านั้น เขารู้ว่าเธอควรได้รับสิทธิ์ที่เป็นของเธอโดยชอบธรรม “ถ้าเธอไม่ใช่ลูกของเอลริส แล้วเธอเป็นลูกของใคร?” “นั่นเป็นความลับของอลิเซีย ฉันคิดว่าคุณไม่ควรเข้ามาก้าวก่ายค่ะ” เลอาพยายามปกป้องลูกสาวอีกครั้ง “ช่างเถอะค่ะแม่...ยังไงจดหมายที่พ่อเขียนเขาก็ต้องอ่านอยู่ดี” อลิเซียมองไปที่จดหมายในกระเป๋าของเวโลนีซ่าก่อนจะพูดต่อ “ฉันคือทายาทหญิงคนเดียวของตระกูลไวท์แฮริสและเป็นบุตรสาวของเอลามา ไวท์แฮริส” เคล้ง..... เสียงแก้วกาแฟกระแทกลงที่พื้น เวโลนีซ่ามือสั่นจ้องมองอลิเซียและเลอาสลับกันไปมา เวโลนีซ่ารู้ดีถึงอิทธิพลของตระกูลขุนนางชั้นสูงที่สร้างคุณงามความดีให้ประเทศจนได้รับการแต่งตั้งให้เป

บทที่ 40การเผชิญหน้าเสียงฝีเท้าอีกชุดดังขึ้นในโกดัง อลิเซียหันกลับไปมองที่ปากทางเข้าก็พบว่า ประตูเปิดอีกครั้ง คนชุดดำร่างเล็กเดินเข้ามาใบหน้าถูกสวมหมวกคลุมหน้าไว้เพื่ออำพรางใบหน้า รูปร่างผอมเล็กกว่าคนอื่นๆ ไหล่แคบ แต่เสียงที่ดังออกมา…กลับคม นิ่งและเย็น“ฟื้นแล้วเหรอ” อลิเซียเงยหน้าขึ้นทันที หัวใจหดวาบ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงผู้ชาย“อย่ามาแตะเธอ” อลิเซียพูด เสียงสั่น แต่ชัด“คุณต้องการฉัน ไม่ใช่เธอ” คนร่างเล็กหัวเราะเบาๆ เหมือนสนุก“ยังปากดีได้อยู่สินะ” ร่างเล็กนั้นเดินเข้ามาใกล้ รองเท้าหนังเหยียบพื้นดัง กึก…กึก หยุดตรงหน้าอลิเซีย“รู้ไหม” เสียงนั้นกระซิบ“ฉันเกลียดผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองพิเศษ” อลิเซียกัดฟัน ไม่หลบสายตา“จัดการมัน” คนร่างเล็กสั่ง น้ำเสียงราบเรียบเหมือนสั่งเปลี่ยนฉากไฟ ชายชุดดำสองคนก้าวเข้ามาทันที“อย่า! อึก!” ยังไม่ทันจบคำ หมัดแรกก็ซัดเข้าที่หน้าท้องของเธอทันที ลมหายใจอลิเซียหายวับ ร่างงอ ไอออกมาอย่างเจ็บปวด เธอได้ยินเสียงหัวเราอย่างสะใจจากคนร่างเล็กนั้น ในขณะที่เวโลนีซ่าเริ่มร้องไห้ออกมา มือเล็กกระชากเรือนผมของอลิเซียขึ้นมองจ้องลึกไปในแววตาตามด้วยเสียงหัวเราะที่แหลมเล็ก