All Chapters of เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22แผลเก่าที่ย้อนกลับ สตูดิโอเต็มไปด้วยความเงียบจากเสียงส้นรองเท้าที่กระทบพื้นดังสม่ำเสมอกลับกลายเป็นบรรยากาศตึงจนแทบหายใจไม่ทั่วแสงไฟซ้อมสาดลงบนรันเวย์จำลองอย่างต่อเนื่อง แต่ทุกสายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวในเสื้อโค้ตยาวสีดำสนิทที่ยืนประจันหน้ากับตัวปิดโชว์ของลองแบรอยู่ เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบบริเวณวิเวียนยิ้มเยาะพลางมองซ้ายมองขวา ดานเต้ที่ยืนเคียงข้างอลิเซียบัดนี้สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดพลางเอื้อมมือไปจับมืออลิเซียไว้แน่น “คุณแม่บอกว่า ที่รักบินมางานที่ปารีส วิเวียนก็เลยตามมาค่ะ” “แม่บอกเธอเหรอว่า ฉันอยู่ที่นี่...” ดานเต้ตอบเสียงเรียบ “ใช่ค่ะ แต่วิเวียนก็ยังแปลกใจ ว่างานเดินแฟชั่นแบบนี้เกี่ยวอะไรกับที่รัก” วิเวียนปรายตามองอลิเซียพลางเดินเข้ามาควงแขนเขาอย่างเปิดเผย อลิเซียเหลือบสายตามองด้วยความไม่พอใจนักแต่ก็เก็บอาการไว้ “ถ้าคุณเสร็จธุระแล้ว ฉันขอเดินซ้อมต่อนะ...” อลิเซียพูดเสียงเรียบพลางทำทีจะเดินกลับไปซ้อมต่อ “เดี๋ยวสิ!” ร่างบางหยุดชะงัก เสียงฝีเท้าเดินตรงมาที่รันเว

บทที่ 24คำตัดสินบนรันเวย์ ห้องครีเอทีฟเงียบสนิท ผนังกระจกสะท้อนภาพรันเวย์ซ้อมจากอีกฝั่งพอทำให้ได้เสียงดนตรีจากสตูดิโอยังดังแว่วมาถึงตรงนี้ราฟาเอลนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานด้านในสุด ไม่พูด ไม่ขยับ สายตาจับจ้องไปที่เวทีอย่างพินิจ เขาเห็นทุกย่างก้าวและทุกจังหวะการเดินแบบวิเวียนที่ดูเฉียบ คม รู้เกมและอลิเซียที่นิ่ง จริง ไม่ขอพื้นที่แต่กลับทรงพลัง“ถ้าเลือกแค่คนเดียว…” มองแบรพูดขึ้นราวกับรู้ความคิด“โชว์จะถูกอ่านเป็นเกมอำนาจทันที” ราฟาเอลหันกลับมา สบตามองแบรที่นั่งเงียบๆ อยู่มุมห้อง สายตาเขาไม่ลังเลแต่กำลังรอ การตัดสินใจของผู้เป็นนายมากกว่า“บางที…” ราฟาเอลพูดช้าๆ แต่เสียงนิ่ง“เราไม่ควรให้ใครชนะ”“คอลเล็กชันนี้” มองแบรเดินไปหยุดหน้าบอร์ดคอนเซ็ปต์พลางชี้ที่ภาพต้นแบบของการเดินแฟชั่นครั้งนี้“มันไม่ได้พูดเรื่อง ‘อำนาจ’ แต่มันพูดเรื่อง ‘การยืนอยู่ได้ โดยไม่ต้องเหยียบใคร’” ราฟาเอลเลิกคิ้ว“คุณกำลังจะเสนออะไรมองแบร” มองแบรหายใจลึกก่อนจะพูดในสิ่งที่ราฟาเอลไม่คาดคิด“โชว์ปิด…ให้เดินคู่” ความเงียบฟาดลงกลางห้อง“ไม่ใช่แข่ง แต่ขนาน”“พูดต่อสิ...” ราฟาเอลตั้งใจฟังมากขึ้นราวกับเห็นแสงที่ปลาย

บทที่ 26หุ้นส่วนที่คาดเดาได้ยาก ร้านอาหารส่วนตัวริมแม่น้ำกว้าง แสงไฟสีอำพันสะท้อนผิวน้ำเป็นริ้วไหวสวยจนไม่อาจละสายตา ลมเย็นพัดปลิวกับเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ ที่ดังคลออยู่ห่างๆ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น โต๊ะอาหารถูกจัดอย่างเรียบหรูและเป็นทางการ ราฟาเอลนั่งรออยู่ก่อนแล้วหลังจากที่เขาโทรนัดอลิเซียออกมาทานมื้อค่ำเมื่อเห็นว่าเธอดูไม่สบายใจนักกับการเดินแบบในวันนี้ เพียงครู่เขาก็ลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นอลิเซียกับดานเต้เดินเข้ามา“ขอบคุณที่มา” น้ำเสียงเขาเรียบและสุภาพแตกต่างจากน้ำเสียงนักธุรกิจในห้องประชุม“ยินดีที่คุณโทรมา ผมอยากเจออิริคอยู่พอดี” ดานเต้ยิ้มอย่างเป็นมิตร อลิเซียพงักหน้ารับพลางยิ้มบางๆ แววตาสวยยังมีเงาความเหนื่อยตกค้างอยู่ชายอีกคนเดินตรงเข้ามายังโต๊ะด้านใน รูปร่างสูง ไหล่กว้าง ใบหน้าใจดีเกินกว่าจะเป็นนักลงทุนมือโหด“อิริค ไวท์แฮริส” ราฟาเอลแนะนำ“หุ้นส่วนหลักของผม” อิริคยิ้มทันที รอยยิ้มแบบคนที่ไม่ซ่อนอะไร ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็คแฮนด์“ยินดีที่ได้เจอคุณครับ คุณเป็นคนดังที่ใครๆ ก็พูดถึง ” เขาพูดกับดานเต้ก่อน แล้วหันมาทางอลิเซียแต่จังหวะนั้น…รอยยิ้มของเขาหยุดค้างเล็กน้อย

บทที่ 28การปรากฏตัวของมาดามคราสโตฮอลล์จัดงานแสดงกลางกรุงปารีสแสงไฟสว่างไสวไปทั่วบริเวณ เพดานสูงประดับด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัล แสงไฟสะท้อนโลหะ เงิน และผ้าไหมเป็นประกายแวววับ เสียงดนตรีคลาสสิกผสมอิเล็กทรอนิกส์ลอยต่ำ สร้างจังหวะหัวใจให้เต้นตามไปอย่างเบาสบายแขกเริ่มทยอยเข้ามา คนในวงการแฟชั่นหลายต่อหลายคน นักลงทุน เจ้าขุนรุนนายขุนนางเก่าแก่และผู้มีอำนาจที่ไม่ต้องแนะนำตัวผู้คนก็รู้จัก เสียงกระซิบเบาๆ เคลื่อนไหวไปทั่วฮอลล์“โชว์คืนนี้ไม่ธรรมดาแน่ๆ ว่ามั้ยคะมาดาม” แมรี่สาวสังคมชั้นสูง แม่เลี้ยงของอิริคยืนยิ้มอยู่อย่างกับแม่งาน“ได้ยินว่าตัวปิดมีดราม่า ดังมากๆ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเลยนะคะ”“ตัวปิดมี 2 คนนี่คะ พูดแบบนั้นเห็นทีจะเสียหายกับตัวปิดอีกคน” เสียงเวโลนีซ่าทำเองขาเมาท์ทั้งหลายต้องเงียบกริบ เธอเดินตรงไปยังแถวที่นั่งด้านหน้าซึ่งถูกจัดไว้สำหรับแขกสำคัญเวโลนีซ่า คราสโต แม่ของดานเต้ นั่งอยู่ตรงกลางด้วยท่วงท่าสง่างาม ชุดราตรีสีเข้มตัดกับผิวขาวตกแต่งด้วยเครื่องประดับเรียบๆ แต่มีมูลค่ามหาศาล สายตาเธอกวาดมองฮอลล์อย่างประเมินเหมือนคนที่เคยเห็นเวทีใหญ่กว่านี้มาแล้วทั้งชีวิตด้านข้างคือ ลอเรน

บทที่ 30ของขวัญจากอัศวินแสงเช้าของเมืองปารีสลอดผ่านกระจกรถสีชาอ่อน แสงสีอ่อนสดใสพอจะไม่ทำให้ใครสะดุ้งแต่สว่างพอจะบอกว่า คืนที่หนักหนาได้ผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ รถสีดำหรูเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่เงียบสงบแต่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติที่ผ่อนคลาย ริมข้างทางมีกำแพงหินเก่าล้อมไว้ตลอดเส้นทางแต่สามารถมองเห็นวิวทิวเขาที่สวยงามได้ เบื้องหน้านั้นคฤหาสน์หรูหราหลังหนึ่งตั้งตระหง่านรอคอยการมาของทั้งสองอยู่หรูหราโอ่อ่าแต่สงบเหมือนอาณาจักรที่ตั้งใจซ่อนตัวจากโลกอลิเซียนั่งเงียบๆ อยู่ข้างดานเต้ ใบหน้าอาบเคลือบไปด้วยความสดใสและตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศราวกับเด็ก รถแล่นออกมาจากตัวเมืองเพียงครู่ก็จอดสนิทอยู่ที่หน้าคฤหาสห์หลังใหญ่นั้น“ที่นี่คือที่ไหนคะ สวยจัง” เธอถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ“บ้านหลังหนึ่งในปารีส” ดานเต้ตอบ“ฉันซื้อไว้…เผื่อวันที่ต้องการความเงียบ”ประตูรถถูกเปิดออก กลิ่นไม้เก่าและสวนดอกไม้ลอยมาแตะจมูกอย่างตั้งใจ เขาเดินนำพลางหันกลับมามองเป็นระยะเหมือนเช็กว่าเธอไม่ได้เดินหลงไปไหน อลิเซียเดินเข้าตัวบ้านมาเพียงครู่ก็เจอโถงทางเดินใหญ่ร่างบางเดินไปตามทางจนถึงห้องรับแขกของบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยแชงเดอเลียแวววับระยิบระย