All Chapters of เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 52ไร้เหตุผล ทางเดินด้านหลังห้องโถงเงียบงัน อลิเซียนั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ ในห้องหลังการประกาศแต่งงาน หุ้นของ Bellavita Milano และของไวท์แฮริสรวมถึงธุรกิจแฟชั่นของราฟาเอลกราฟปรับตัวสูงขึ้นเกิน 20% ภายในเวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมง เห็นได้ชัดว่าการแต่งงานมีผลมากกับธุรกิจและคนที่เธอกำลังเกี่ยวข้องอยู่ เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงดังแผ่วอยู่ไกลๆ งานเลี้ยงใกล้เลิกแล้ว แสงไฟสีทองส่องยาวตามพื้นหินอ่อน อลิเซียจ้องมองนิ่งในสมองขบคิดถึงสิ่งที่ทำลงไปในคืนนี้ การกระทำที่เหมือนต้องการหนีอะไรบางอย่าง แต่กลับกำลังจะสร้างบาดแผลใหม่ขึ้นในใจของใครหลายๆ คน “เราต้องคุยกันอลิเซีย” เสียงทุ้มดังขึ้นจากอีกของโซฟา ดานเต้ยืนนิ่งจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกมากมายที่ล้นเอ่อ “ฉันว่า...ทุกอย่างที่ฉันพูดบนเวที มันชัดพออยู่แล้วนะ” อลิเซียยืนขึ้นทำทีเหมือนจะเดินหนี แต่มือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้ แรงที่เขาจับแน่นจนเธอหยุดชะงัก เสียงเขาต่ำ หนัก และสั่นเล็กน้อย อลิเซียไม่หันกลับพยายามดึงมือออก “ทำไมเธอทำแบบนี้ล่ะ...ทำไมถึงแต่งงานกับเขา” เขาดึงเธอหันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมที่เคยเย็นชา ต

บทที่ 54พินัยกรรมที่หายไป อลิเซียนั่งอยู่ตรงเก้าอี้นั่งเล่นในสวน พระอาทิตย์ใกล้จะลับเหลี่ยมทิวเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ห่างจากปราสาทไวท์แฮริส เป็นภาพที่สวยงามและหาชมได้ยาก หญิงสาวเหม่อลอยไปกับทิวทัศน์รอบๆ แต่สมองกลับยังวนเวียนคิดถึงในสิ่งที่ได้ยินเมื่อบ่าย เธอไม่คิดว่า ความไว้ใจจะหาได้ยากมากในพื้นที่ท่ำนาจและผลประโยชน์นำ จนสามารถฆ่ากันได้ง่ายๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง อิริคเดินเข้ามาพร้อมเอกสารบางอย่างในมือ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดไม่เหมือนชายคนเดิมที่เคยสุขุม เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะนั่งเล่นก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้และถอนหายใจออกมา “ทนายแจ้งมาว่า พินัยกรรมหายไปตั้งแต่อุบัติเหตุที่พ่อเสีย” อลิเซียนิ่งด้วยรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เธอจ้องมองหน้าอิริคด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “Bellavita Milano เป็นบริษัทหลักของตระกูลเราใช่มั้ยคะ?” “ใช่...หุ้นเกิน 70% เป็นของตระกูลเราที่ครอบครองอยู่” อลิเซียพงักหน้าเบาๆ “ถ้าพินัยกรรมถูกเปิด หุ้น 70% และอำนาจบริหารจะเปลี่ยนมือ...” “พ่อถื

บทที่ 56คืนที่อดีตกลับคืนมา คลื่นกระแทกโขดหินเสียงหนัก ท้องฟ้ามืดสนิท ไม่มีแสงไฟที่สว่างไสวเช่นในเมืองและที่นี่ไม่มีทางหนี เครื่องบินส่วนตัวแตะรันเวย์สั้นๆ ของเกาะอย่างดุดันเฉกเช่นผู้โดยสารที่เต็มไปด้วยโทสะ ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วดานเต้ก้าวลงมาโดยไม่รอการต้อนรับ เขาไม่ได้กลับมาในฐานะลูกชายแต่กลับมาในฐานะหัวหน้าตระกูลคฤหาสน์สีขาวตั้งตระหง่านกลางความมืด ไฟเปิดเพียงบางส่วนเหมือนกำลังรอใครบางคน เมื่อเขาเดินไปยังหน้าประตูบานใหญ่มันก็เปิดเองอย่างตั้งใจ เคลวิน คาสโต ยืนอยู่ในโถง เหมือนภาพจำในวัยเด็กเหมือนคนที่ไม่เคยถูกฝัง“มาช้ากว่าที่คิดไว้นะ” เสียงพ่อเรียบเฉย ดานเต้ไม่โต้ตอบเรื่องความเป็นความตาย เขาเข้าประเด็นทันที“เธออยู่ไหน” เคลวินยิ้มบาง“ปลอดภัยกว่าที่ๆ เธอเคยอยู่” หมัดของดานเต้กำแน่น แต่เขาไม่เสียการควบคุมพลางนั่งลงที่เก้าอี้ของห้องโถงใหญ่“พ่อใช้เธอเป็นเหยื่อล่อผม”“ฉันกำลังปกป้องยัยหนูนั่น ในแบบที่เด็กๆ อย่างพวกแกทำไม่ได้” คำตอบนั้นเย็นกว่าลมทะเลและเป็นคำดูถูกที่เจ็บปวด“พวกแกไม่มีปัญญาดูแลทายาทของตระกูลไวท์แฮริสได้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องกลับมา” เคลวินมองลูกชายน

บทที่ 58พินัยกรรมที่ถูกค้นจนเจอ อลิเซียเดินเข้ามาในห้องและเอื้อมมือปิดประตูแบบรีบๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังหลบหนีใครบางคนหรือหลบหนีหัวใจตัวเองอยู่ เธอพิงหลังนิ่งกับชั้นหนังสือข้างประตู หลับตาและสูบลมหายใจเข้าลึกๆ คำว่า “ฉันคิดถึงเธอ” ยังสะท้อนอยู่ในอกหนักแน่นพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บ ก่อนที่เธอจะทันตั้งสติ ประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง ดานเต้เดินเข้ามา ไม่มีคำพูด ไม่มีเหตุผลและไม่มีเกมอีกต่อไป มีเพียงแค่สายตาที่ไม่สามารถเก็บไว้ได้อีก“คุณควรพัก” เธอพูดเรียบๆ พยายามตั้งกำแพงกลับขึ้นมา แต่เขาไม่ตอบเพียงเดินเข้ามาช้าๆ และหยุดห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว แต่ระยะนั้นก็ใกล้เกินกว่าจะปลอดภัยและไกลเกินกว่าจะสบายใจ“ฉันไม่ได้คิดถึงเธอเพราะเราอยู่ห่างกัน” เสียงเขาต่ำ ไม่ใช่เสียงนักธุรกิจ ไม่ใช่เสียงมาเฟียตัวร้ายที่เธอรู้จักแต่เป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่ง“แต่ฉันคิดถึงเธอแม้ตอนที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้” ลมหายใจของเธอสั่นเล็กน้อยแต่เธอยังไม่ถอย“อย่าพูดแบบนั้นเลยดานเต้ ในตอนที่ทุกอย่างไม่มีอะไรที่ชัดเจน” เขาเอื้อมมือขึ้น ไม่ได้โอบ ไม่ได้ดึง แค่แตะปลายนิ้วกับเส้นผมที่ไหลลงข้างแก้มเธอเหมือนถามอนุญาต เธอไม่

บทที่ 60วินาทีแห่งการยึดอำนาจ “แปลกใจเหรอครับที่ผมยังไม่ตายแบบที่คุณเล็กหวังไว้” เสียงของเคลวินแหบต่ำ แต่รอยยิ้มกลับชวนขนลุก ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของเอราฟ จ้องมองใบหน้าของคนที่เรียกว่าคุณเล็กด้วยสายตาที่หมายจะส่งคืนทุกอย่าง “แก...แกตายไปแล้ว...” “ใช่ครับ...ผมควรตายไปแล้ว เพราะวันนั้นคุณเล็กเองอุตส่าห์ใช้มือข้างนี้ยิงผมด้วยตัวเองนี่ครับ” เคลวินจับมือข้างขวาของเอราฟ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ เอราฟผงะถอยหลังสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด “เปล่า...เปล่า...ไม่ใช่ฉัน” “คุณอานี่เลวได้ใจจังนะคะ กล้าฆ่าพ่อและคุณเคลวินเหมือนไม่ใช่คนเลย” อลิเซียแค่นหัวเราะพลางเปิดกล้องวงจรปิดขึ้นโปรเจคเตอร์ของห้องประชุมใหญ่ ทุกสายตาจับจ้องที่ภาพกล้องนั้น ด้านบนของคลิปเป็นคฤหาสห์ของคราสโต ส่วนด้านล่างคือหน้าปราสาทไวท์แฮริส ที่มีชายชุดดำกำลังทำการตัดสายเบรกของรถอยู่ เอราฟหันมองภาพคลิปวิดีโอด้วยสีหน้าตกใจ ภาพเห็นชัดเจนว่าคนในภาพคือ คนของมาร์โก เทโมลินที่เข้าออก Bellavita Milano มาตลอดและทุกคนรู้จักเขาดี สักพักคนจากในภาพก็ถูกก