All Chapters of เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41บุกโกดัง ประตูโกดังเก่าถูกเปิดออกช้าๆ กลิ่นของความอับชื้นถูกแทนที่ด้วยอากาศจากด้านนอก อลิเซียคุกเข่าอยู่กลางพื้นที่ชื้นแฉะ ข้อมือถูกมัดไว้แน่นจนเลือดซึม เลือดสีแดงสดแข็งเกาะที่มุมปาก ลมหายใจขาดห้วงจนไอออกมา เวโลนีซ่านอนอยู่ด้านหลังเธอหมดแรงจากอากาศ ความชื้นและอากาศภายในโกดังชายชุดดำยืนล้อมอยู่รอบทั้งคู่ ถือปืนกันอยู่ครบมือ เป้าหมายคือเล็งมาที่เธอตรงๆ ร่างเล็กในชุดดำยืนอยู่ด้านหน้า ไม่เร่ง ไม่โกรธแต่เหมือนกำลังรอจังหวะสวยๆ“เขาไปที่นั่นตามแผนจริงๆ” เธอพูดเสียงเรียบแต่พอใจอลิเซียเงยหน้าขึ้น เลือดไหลผ่านคางลงมาแต่ดวงตายังไม่ยอมแพ้ เธอยิ้มเยาะและจ้องมองร่างเล็กอย่างดูถูก“แกกลัวเขาขนาดนั้นเลยเหรอถึงต้องรีบพาฉันย้ายมาโกดังนี้” เสียงของเธอแหบพร่า ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเบาและเย็น“ไม่...ฉันกลัวเธอ” คำพูดนั้นทำให้อากาศเย็นเฉียบ“ถ้าเธออยู่ต่อ...เกมนี้จะไม่จบลงง่ายๆ” เธอยกมือขึ้นช้าๆ“ยิงมัน” เวลาหยุดลง อลิเซียหลับตาแน่น ภาพสุดท้ายที่ผุดขึ้นในหัว ไม่ใช่ความเจ็บ ไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นเช้าวันนั้นในปารีสเสียงหัวเราะของเธอกับแม่ มือที่จับกันแน่นและดานเต้กับคำว่า ‘เชื่อจนสุดใจ

บทที่ 43คนร้ายตัวจริงวิเวียนนั่งนิ่งอยู่ในรถลิมูซีนคันหรู ภายในรถที่ติดกระจกกันเสียงแบบหน้า โทรศัพท์แนบหูถูกกำแน่นด้วยความโกรธ น้ำเสียงที่นิ่งและเย็น แต่ปกปิดความร้อนรุ่มในใจไว้ไม่ได้“ใช่ จัดการให้เรียบร้อยภายในคืนนี้ ฉันไม่ต้องการให้มันซักทอดมาถึงฉันได้” ปลายสายเงียบก่อนตอบรับสั้น ๆวิเวียนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความโกรธ ไฟถนนไหลผ่านกระจกตามเส้นทางที่วิ่งผ่าน เธอกำลังตักสินชีวิตคนอื่นเหมือนชีวิตคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเธอ“จัดการแบบอย่าทิ้งร่องรอย ฉันอยากให้ดูเหมือนอุบัติเหตุในคุก” เธอวางสาย ไม่ถอนหายใจและไม่สะทกสะท้าน พลางหัวเราะเบา ๆ เหมือนนึกถึงอะไรบางอย่าง“ถึงนางนั่นจะโง่…จนถูกจับได้ แต่อลิเซียก็นอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาล” เธอพึมพำ ภาพย้อนกลับวาบขึ้นในหัว ที่งานเดินแบบรันเวย์เมืองมิลานเมื่อเดือนก่อน เสียงดนตรี แสงแฟลชกับสายตาของคนดูนับร้อย วิเวียนเห็นโมนิก้ายืนอยู่หลังเวทีด้วยสายตาเต็มไปด้วยความแค้น มือกำแน่นเหมือนพร้อมทำลายทุกอย่าง บทสนทนาสั้นๆ เกิดขึ้นในมุมอับแสง“เธอก็มาเดินแบบเหมือนกันสินะ” โมนิก้าหันกลับมามองที่ต้นเสียงพลางทำหน้าดีใจอย่างที่สุด“คุณวิเวียนเหรอคะ...ใช่ค่ะ...

บทที่ 45การคุกเข่าที่สาสม ห้องพักผู้ป่วยในยามนี้ มีแสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีขาวที่แกว่งไปมาตามแรงลมแอร์ อลิเซียนั่งเหม่อมองผ่านกระจกออกไปยังวิวด้านนอกอาคาร สีหน้ายังอิดโรยด้วยความระบมแผล แฟ้มเอกสารถูกวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ปากกาสีดำปลายแหลมยังไม่ดูขีดเขียนแต่ถูกเตรียมไว้เพื่อจบทุกอย่างอลิเซียนั่งพิงหมอน สีหน้าซีดนั้นหันมองเอกสารด้วยดวงตาที่นิ่ง ราวกับทบทวนในสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วนานก่อนจะฟื้น แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือทำจริงๆ อิริคยืนอยู่ปลายเตียงจ้องมองใบหน้าหญิงสาวแบบไม่เร่ง ไม่พูดและให้พื้นที่เธอ ส่วนเลอาที่อาการดีขึ้นจนหายดีแล้วก็ยืนอยู่ด้านข้าง มือประสานกันอยู่ด้านหน้า จ้องมองลูกสาวด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ไม่ขัดอลิเซียมองกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง ชื่อของเธอและเขา อยู่กันคนละบรรทัด ระยะห่างเพียงแค่นั้นแต่กลับเหมือนโลกทั้งใบ เธอค่อยๆ หยิบปากกาขึ้น มือบางสั่นไหวเล็กน้อยโดยแยกไม่ออกว่า เพราะลังเลหรือร่างกายยังอ่อนแรงปลายปากกาค่อยๆ จรดแตะที่กระดาษ ในหัวฉายภาพหนึ่งวาบขึ้นมา ภาพที่เคยเป็นสิ่งที่เธอปรารถนา ภาพของเช้าวันหนึ่งในปารีสที่สดใส เสียงหัวเราะดังอยู่รอบตัวด้วยความสุข มือข

บทที่ 47ราชินีนางร้ายคืนสู่บัลลังก์ปราสาทแห่งตระกูลไวท์แฮริส สว่างไสวตั้งแต่ปลายยอดหอคอยลงมาถึงลานหน้าอาคาร ไฟคริสตัลเรียงรายเหมือนดวงดาวตกลงมาอยู่บนพื้นดิน พรมแดงทอดยาวผ่านบันไดหินอ่อน เสียงวงออร์เคสตราบรรเลงทำนองคลาสสิกหนักแน่น คืนนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา มันคือการประกาศให้โลกธุรกิจ แวดวงแฟชั่น และตระกูลใหญ่ทั้งหลายรู้ว่าอลิเซียได้กลับมาแล้ว...แขกคนสำคัญทยอยเดินเข้าสู่ห้องโถงหลักของปราสาท แชนเดอเลียร์ยักษ์ส่องแสงสะท้อนแก้วคริสตัลนับร้อย มีเสียงกระซิบดังเป็นระยะ“เธอกลับมาจริงๆ” เสียงของแขกที่เดินเข้ามาในปราสาท“คิดว่าจะล้มแล้วล้มเลยเสียอีก”“ดูสิ ใครจะกล้าสบตาเธอคืนนี้” นักข่าววงสังคมต่างซุบซิบที่ตรงบันไดหินอ่อนชั้นบนสุดเงียบสนิทจนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นทีละก้าวกึก… กึก… กึก…ทุกสายตาเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน อลิเซียปรากฏตัวในชุดเดรสสีดำสนิททรงเรียบหรูแต่ทรงพลัง ผ่าข้างเล็กน้อยให้เห็นรอยแผลที่ขา ไม่ปิด ไม่ซ่อน ผมยาวสลวยถูกมัดรวบต่ำ เครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวคือสร้อยเพชรเส้นบาง เย็น คมเหมือนตัวเธอเธอไม่ได้ยิ้มกว้าง เพียงยกมุมปากเล็กน้อยพอให้คนทั้งงานรู้ว่า เธอไม่แตกกับเหตุกา

บทที่ 49คำดูถูกเสียงดนตรีในห้องโถงกลับมาดังชัดอีกครั้ง วอลซ์จังหวะใหม่เริ่มขึ้น หน้ากากหลากสีหมุนผ่านกันเหมือนภาพฝัน ราฟาเอลเดิน กลับเข้ามาในงาน ใบหน้าสงบนิ่งไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่เขายืนเผชิญหน้ากับใคร สายตาของเขากวาดผ่านฝูงชนจนหยุดที่มุมหนึ่งของโถง อลิเซียนั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีเข้มราวกับราชินีที่นั่งบังลังก์ แสงเทียนสะท้อนใบหน้าครึ่งหนึ่งใต้หน้ากาก เธอไม่ได้มองเวที ไม่ได้มองแขก เธอก้มมองบางอย่างในมือราฟาเอลหยุดเดินจ้องมองดูชัดๆ ถึงสิ่งที่เธอถืออยู่ ในมือของเธอนั้นคือแหวนวงหนึ่งทรงเรียบหรู ฐานแหวนเป็นทองคำขาวเพชรเม็ดใหญ่สะท้อนความหรูหราที่เอื้อมถึงได้ยาก ทรงของแหวนสั่งทำพิเศษแบบที่ไม่เคยเห็นได้ทั่วๆ ไป แต่เขาจำมันได้ทันที ว่ามันคือแหวนแต่งงานของเธอกับดานเต้เธอหมุนมันช้าๆ ปลายนิ้วลูบขอบโลหะเหมือนกำลังทบทวนอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เพียงอดีตดวงตาของเธอ…ไม่ได้แข็งเหมือนตอนขึ้นเวทีมันอ่อนไหวและเหม่อลอยไปไกล ราฟาเอลยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เรียก ไม่ได้เดินเข้าไปทันที ในใจของเขาตอนนี้บางอย่างกำลังชัดเจนขึ้นอย่างเจ็บปวด เธอไม่ได้เก็บมันไว้เพราะความผูกพันทางกฎหมาย แต่เธอเก็บมันไว้เพราะ