Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

บทที่ 61วินาทีที่เปลี่ยนชีวิตอลิเซียยังยืนแข็งทื่อ มาร์โกจ่อปืนมายังร่างบางจนเธอไม่กล้าขยับ มาร์โกตัวสั่นเทามองร่างลูกสาวที่สลบนิ่งบนกองเลือดพลางมองสลับกับอลิเซียที่ยืนนิ่งอยู่“วางปืนลงครับ” เสียงตำรวจดังลั่นแต่ไร้การตอบสนอง เพียงครู่เดียวเสียงปืนดังอีกครั้ง อลิเซียหลับตาปี๋ช่วงวินาทีที่เสียงปืนดังสนั่น รู้สึกถึงแรงผลักที่แรงจนเธอต้องล้มลงกับพื้น อลิเซียลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองล้มลงกับพื้นแต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นยิ่งกว่าเดิมกลับไม่ใช่ที่เธอล้มลงแต่คือร่างสูงที่นอนสลบอยู่ที่พื้น อลิเซ๊ยรีบลุกขึ้นและวิ่งไปที่ร่างนั้นดานเต้หลับตาสนิทด้านซ้ายของศีรษะมีเลือดไหลเอ่อไม่หยุด ที่ไหล่ด้านขวามีรอยกระสุนเฉียดไหล่จนมีเลือดซึมออกมาเต็มมือบาง ด้วยแรงกระแทกของกระสุนและจังหวะที่วิ่งเข้ามาช่วยเธอทำให้ร่างของเขาเสียสมดุล ศีรษะกระแทกเข้ากับขอบบันไดหินอ่อนอย่างแรง เสียงกระทบดังชัดกว่าทุกอย่างแต่เพราะมันพร้อมกับที่เธอเองก็ล้มเธอเลยไม่รู้ว่ามีคนเจ็บแทนเธออลิเซียกรีดร้องครั้งแรกในเรื่องนี้ น้ำตาไหลออกมาไม่ขาด ตัวเธอสั่นเทาพยายามจะปลุกเขาให้พื้นแต่ก็ไร้ผล ร่างนั้นแน่นิ่งลมหายใจแผ่วจนเหมือนไม่หายใจ เธอเอามือแต

บทที่ 63ความพยายามของคนที่ถูกลืม แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านสีขาวบาง ห้องดูสงบเกินไปเมื่อเทียบกับคืนที่ผ่านมา อลิเซียยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องพักฟื้น มือแตะลูกบิดอยู่นานแล้วราวกับตัดสินใจไม่ได้ที่จะเปิดเข้าไป จนคุณหมอโรลิต้าเดินมาหยุดที่หน้าห้องเมื่อเห็นอลิเซียเธอก็ยิ้มให้ก่อนจะผลักประตูเข้าไปดานเต้นั่งพิงตัวอยู่กับหัวเตียง ผ้าพันแผลยังพันอย่างเรียบร้อยอยู่ที่ขมับแต่สีหน้าในวันนี้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก ดวงตาของเขาชัด มีสติ มีชีวิตชีวาและว่างเปล่าผู้หญิงคนเดิม—แพทย์เจ้าของเคส หมอโรลิตา ยืนอยู่ข้างเตียงกำลังจดบันทึกอาการของดานเต้ ทันทีที่เห็นอลิเซียเดินเข้ามาพร้อมหมอสายตาคู่นั้นกลับนิ่ง สุภาพแต่ไร้ซึ่งความคุ้นเคย อลิเซียก้าวเข้าไปยืนข้างๆ หมอในระยะสายตาของเขาพลางยิ้มบางๆ“อาการเป็นยังไงบ้าง” เสียงเธอเรียบคล้ายกำลังควบคุมทุกอย่างไว้ เขามองเธออยู่สักครู่เหมือนกำลังประเมิน“ดีขึ้นครับ” น้ำเสียงดูสุภาพแต่ห่างเหิน คำว่า ครับ เหมือนใบมีดบางๆ ที่กรีดผ่านอกเธอเป็นชิ้นๆ หมอหันมายิ้มเล็กน้อย“ความจำระยะสั้นบางส่วนยังพร่าอยู่ค่ะ แต่สติสัมปชัญญะอยู่ในเกณฑ์ดีเลย” ดานเต้ยังมองอลิเซีย“เราเคยเ

บทที่ 65หมดเวลา อลิเซียเดินเข้าไปกระชากข้อมือของโรลิต้าทันที แววตาของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยพลัง ที่ข้อมือข้างขวาของเธอนั้นสวมกำไลหินธรรมดาที่เจียระไนอย่างหยาบๆ แต่กลับมีค่ากับจิตใจของอลิเซียเป็นที่สุด กำไลหินที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกส่งต่อให้อัศวินเพื่อใช้เป็นของแทนใจมาตลอด บัดนี้สิ่งที่มีค่านั้นกลับมาอยู่บนข้อมือของผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตดานเต้แค่ไม่กี่วัน “คุณ...ปล่อยค่ะฉันเจ็บ” โรลิต้าพยายามรั้งมือออกแต่นั้นยิ่งทำให้เธอบีบมันแรงขึ้น ดานเต้รีบเดินมาแต่ราฟาเอลก็เดินไปขวางไว้ “กำไลนี่มาอยู่กับคุณได้ยังไง” เสียงอลิเซียต่ำและแหบ แววตาแข็งกร้าวและดุดัน “คือฉัน...ฉัน...” “ผมใส่ให้โรลิต้าเอง” ดานเต้โพล่งขึ้นเมื่อเห็นว่าอลิเซียกำลังจะทำร้ายโรลิต้า “คุณ...คุณเอง” “ใช่ ผมเอง ผมใส่ให้เธอด้วยมือของผมเอง” อลิเซียหันไปเผชิญหน้ากับดานเต้ แววตาของเธอตอนนี้เหมือนหมดสิ้นแล้วกับความอดทนที่มีทั้งหมด เธอก้าวไปยืนต่อหน้าเขาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวดและหัวใจที่แหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำอีก “ตลอดเวล

บทที่ 67นาทีสุดท้าย แสงแดดยามเช้าสีทองส่องผ่านหน้าต่างห้องพักฟื้นคนไข้ วันนี้เงียบสงัดจนผิดปกติ ดานเต้นั่งอยู่คนเดียวสายตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง กำหนดการงานแต่งถูกเปิดทิ้งไว้อยู่บนโต๊ะมหาวิหารเวลา 16:00 น.มือของเขายังถือหินกำไลแน่น เขาปิดตาลงแล้วบางอย่างก็เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เสียงลม แต่กลับเป็นภาพที่ชัดเจน ที่ระเบียงคฤหาสน์แห่งหนึ่ง เงาของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังยืนหันหลังให้เขาก่อนที่เขาจะโผลกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไป เขากระซิบเสียงแผ่ว“ฉัน…คิดถึงเธอ…” แสงสีขาวสว่างวาบในจิต ภาพเปลี่ยนอีกครั้งเป็นห้องประชุม เธอยืนอยู่ตรงกลางโต๊ะและประกาศก้องว่า ไม่รับการพิทักษ์จากเขา ดานเต้กระพริบตาไล่ความทรงจำเพียงครู่ภาพก็เปลี่ยนอีกครั้ง เธอยืนอยู่ด้วยแววตาที่เศร้าก่อนจะพูดว่า“แต่วันนี้ทั้งที่ฉันยืนอยู่ตรงหน้าคุณ คุณกลับไม่คิดถึงฉันแล้ว”หัวใจเขากระตุกแรงและเต้นแรงถี่ สมองฉายภาพสุดท้ายของความทรงจำ เขาเห็นเธอกำลังถูกปืนของมาร์โกจ่ออยู่เร็วกว่าความคิดเขาพุ่งตัวเข้าไปรับกระสุนแทนเธอ ความรู้สึกเจ็บที่แขนขวาจากการถูกยิง ศีรษะของเขากระแทกกับพื้นอย่างจังเสียงเธอกรีดร้องเรียก

บทที่ 69คำตัดสินสุดท้ายของความรักเสียงฮือฮาดังแผ่วๆ ไปทั่วงาน ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง ดานเต้เงยหน้ามองเธอจากระดับต่ำกว่า จ้องมองใบหน้าของอลิเซียที่ดูตกใจกับท่าทีของมาเฟียหนุ่ม เธอไม่คิดว่าคนที่เคยใช้อำนาจบังคับเธอเข้าสู่เกมลวงรักและเงื่อนไขต่างๆ จะยอมแพ้ลงต่อหน้าเธอในวันนี้“ฉันขอโทษ....” ไม่มีคำอธิบายยืดยาวก่อนหน้านั้น“ฉันขอโทษที่คิดว่าฉันมีสิทธิ์ ทั้งที่ฉันทำร้ายเธอและทำให้เธอต้องเจ็บมาตลอด” สายตาเขาไม่หลบ“ดานเต้ ลูกขึ้น”“ฉันแต่งงานกับเธอเพื่อเกมแก้แค้น ฉันข่มขู่เธอทำให้เธอรู้สึกไร้อำนาจ ทั้งที่เธอในความจริงคือ ราชินีที่ทรงอำนาจจริงๆ” อลิเซียหายใจแรง มือกำช่อดอกไม้แน่น เขาพูดต่อ“ฉันทำให้เธอรักฉัน ยอมเจ็บตัวแทนฉันแต่ฉันไม่เคยพูดเลยว่า ฉันรักเธอ” เสียงเริ่มแตก“แม้แต่วันที่เธอต้องการฉันมากที่สุด ฉันกลับลืมเธอและขอคนอื่นแต่งงาน” คำพูดนั้นหนักพอจะทำให้หลายคนในลานเบือนหน้าหนี มาเฟียหนุ่มผู้แข็งกร้าว เย็นชาบัดนี้กำลังลดทุกศักดิ์ศรีเพื่อผู้หญิงที่เขารักจริงๆ“ฉันไม่ได้คุกเข่าเพื่อขอเธอยกโทษให้” เขากลืนน้ำลาย หยดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาจากดวงตาข้างหนึ่ง ความเจ็บปวดที่พยายามจะรับผิดชอบความผิดของต